پداگوژی کلاس هنر

کتاب "پداگوژی کلاس هنر" اثر کریمی، یک راهنمای جامع و خلاقانه برای معلمان دوره دبستان است که به بررسی هنرهای تجسمی می‌پردازد. این اثر فرصتی منحصر به فرد برای یادگیری و تجربه‌های هنری فراهم می‌کند، به‌طوری‌که معلمان نه تنها به عنوان یاددهنده بلکه به عنوان یادگیرنده نیز در فرآیند آموزش شرکت می‌کنند. با سناریوهای پداگوژیک متنوع، این کتاب به شما کمک می‌کند دانش‌آموزان را به دنیای جذاب هنر هدایت کنید و در آن‌ها شور و شوق یادگیری، کشف و رشد مهارت‌های فردی و اجتماعی را ایجاد نمایید. ترجمه و تدوین این اثر از تجربیات موفق پداگوژی هنر در ایرلند، الهام‌بخش تمامی معلمان، هنرمندان و پژوهشگران حوزه آموزش هنر خواهد بود. با این کتاب، کلاس‌های هنری‌تان را به فضایی مملو از لذت و خلاقیت تبدیل کنید! کارما نیست شناسایی راز گل سرخ، کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم، پشت دانایی اردو بزنیم، ... روی ادراک فضا ، رنگ، صدا، پنجره ، گل، نم بزنیم آسمان را بنشانیم میان دو هـجای هستی، ... بار دانش را ا نام را باز ستانیم از ابر، از چنار، از پشه، از تابستان... کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن، پی آواز حقیقت بدویم... سهراب سپهری پیشگفتار پداگوژی، به معنای راهنمایی و هدایت افراد در مسیری است که قرار دارند و معمولا به کسانی پداگوگ گفته می‌شود که راهنمایی و هدایت افرادی که در مسیر یادگیری و آموزش هستند را به عهده دارند. آموزش و پرورش نوین، شاید تا حدی این نقش را کمرنگ کرد و به جای آن معلم یا آموزگار را به دنیا معرفی کرد که وظیفه آموزش و انتقال داده‌هائی را به گروه یادگیرنده به عهده داشت. آموزگاران جهان مدرن معمولاً باید به هر روشی که امکان داشت اغلب مبتنی بر الگوسازی و نفی هرگونه خلاقیت و حضور فعال یادگیرنده بود، داده‌های مربوطه را انتقال می‌دادند. نظام آموزشی کلاسیک (قدیمی)، معلمانی را تربیت می‌کرد که سخت‌گیر و قانونمند بوده و به وجوه تربیتی آموزش کمتر توجه می‌کردند، در حالی که واژه پداگوگ به معلمی اطلاق می‌گردد که وظیفه تربیت و آموزش را همزمان به انجام می‌رسانند، معمولا پداگوگ‌ها در دنیای امروز همان معلمان دلسوزی هستند که باید با کشف روش یادگیری هر کودک و شناخت بهتر آنها به یاددهی یا آموزش اقدام کنند، روش‌های پداگوژی معمولا از هر فرد یادگیرنده به فرد دیگر متفاوت است. ممکن است روشی در مورد یک کودک جواب بدهد و در مورد کودک دیگر درست عمل نکند و این به تفاوت‌های فردی انسان‌ها که ریشه در هوش‌های چندگانه گاردنر و نیز فرهنگ و آداب محیط خانواده و اجتماعی که در آن زندگی می‌کنند دارد، به عبارت دیگر ریشه در ابزار جهان‌شناختی که آنها در درون خود به طور ذاتی دارند و شیوه‌هائی که فکر، فرهنگ و محیط به آنها آموخته یا نشان داده است، دارد. اگرچه، به طور کلی می‌توان الگوها و دستوالعمل‌هایی برای پداگوژی در نظر گرفت، اما در مورد هر موضوع، هر فرد، هر محیط و هر هوش متفاوت است. شاید بتوان گفت که برتری پداگوگ بر معلم این است که باید متوجه تفاوت‌های فردی، علائق، سلائق و ذوق‌های فردی مخاطبانش باشد، و انتظار نداشته باشد که همه افراد از یک روش یا (الگو) که او ارائه می‌کند به یک میزان بیاموزند. اینجاست که فرق پداگوگ با یک معلم برونداد (پیامد) نظام مدرنیسم مشخص می‌شود. آموزش هنر، از آن دست آموزش‌هائی است که همیشه محل مناقشه و مباحثه بوده است، اگرچه در عصر حاضر روش‌های متنوعی برای چگونگی انجام آن پیشنهاد و اجرا می‌شود، امروزه همه در دنیا به این نتیجه رسیده‌اند که آموزش هنر یا یاددهی هنر فرایندی مبتنی بر الگوسازی و نمادسازی نیست و بهتر است به صورت خلاقانه، خودجوش، انگیزشی، بیانگرانه، رضایتمندانه و کشف و شهودی انجام شود. خوشبختانه در این مسیر روش‌ها و دستوالعمل‌هایی مناسب وجود دارد، تا معلمان و مربیان بتوانند همه را به انجام یک فرایند هنری با رویکرد - تربیت هنری که رویکردی متفاوت از آموزش تکنیک‌های هنر است- تشویق و ترغیب کنند و از آن لحظه به بعد، در نقش یک پداگوگ، کودکان را به سمت انجام و یادگیری بهتر روش‌های اجرا و نیز درک دیداری و شنیداری جهان پیرامونشان ترغیب، تشویق و هدایت کنند. بنابراین، در دنیای معاصر، وظیفه و نقش آموزگاران دوران دبستان در زنگ هنر تغییر کرده است، امروزه آنها نقش تسهیل‌گری و هدایت کودکان امروز و بزرگسالان فردا را با اهداف بهتر ساختن دنیا به گفتمان‌های برتر به عهده دارند که به آن پداگوژی نیز گفته می‌شود، در این مسیر، پرسش‌های مهمی مطرح است که جای تأمل دارد، از جمله اینکه آیا آموزگاران خود آموزش هنر را به روش پداگوژیک دیده‌اند؟ آیا همه افرادی که این شغل را انتخاب می‌کنند و وارد حوزه پداگوژی می‌شوند، به هنر علاقمند هستند یا دوره خاص هنری گذرانده‌