شعر سورسکو صحنهٔ نبرد است؛ ترکیب هوشمندانه ای است از طنز سیاه، بینش عمیق و آگاهی از خواسته های روح انسان و همین به کار او قدرت می دهد. شعر سورسکو گاهی داستان است و گاهی تمثیل و زمانی هم فانتزی می شود، اما موقعیتی واقعی و ترکیب معصومیت و هوشیاری را به نمایش می گذارد. زبان او ساده و سرراست است، انگار که اعتقاد دارد شعر باید مختصر و موجز باشد.