نخستین‌بار که این نمایشنامه در اتاقی تنگ و خفه در طبقه‌ی سوم کارخانه‌ی متروکی در ژوهانسبورگ با دو بازیگر سیاه و سفید‌پوست، که نقش دو برادر را بازی می­کردند، به اجرا در آمد، تماشاگران که از نژادهای مختلف بودند از ابتدا تا انتها بر جا خشکیدند. این نمایشنامه بیانیه­ای نمادین بر وضعیت جامعه­ای بود که در آن افراد، به­رغم تفاوت­ها، یک وطن داشتند و ناچار باید در آن باهم زندگی می­کردند: زکریا راه دیگه­ای نیس؟ موریس نه، زک. می­دونی، ما به هم گره خوردیم. این چیزیه که بهش می­گن «پیوند خونی»… این رشته ­ایه که برادرها رو به ­هم پیوند می­ده.