تاریخ تفکر سیاسی چین

.تاریخ تفکر سیاسی چین نوشته‌ی یونگمین کیم ترجمه‌ی علی ربیع با توجه به اهمیت روزافزون چین در دنیای جهانی‌شده‌ی ما، وسوسه‌ی جست‌وجوی جوهر تفکر سیاسی چین، که احتمالاً زیربنای سیاست چین است، در ما ایجاد می‌شود. بااین‌حال، روایت‌های بسیار تلطیف‌شده و یا شسته‌رُفته‌ای از تفکر سیاسی چین، که می‌تواند به کاربردی شدن علوم اجتماعی منجر شود، ممکن است گمراه‌کننده باشد. چیزی تحت عنوان جوهر تفکر سیاسی چین وجود ندارد. حتی هنگامی که به‌نظر می‌رسد برخی از ویژگی‌های مشترک در سراسر تاریخ چین تکرار می‌شود، مهم نحوه‌ی رسیدن به چنین نظری است نه ارائه‌ی یک روایت تلطیف‌شده از آن. هیچ مجموعه‌ای از ویژگی‌های اصلی وجود ندارد که در سیر تطور تاریخی تفکر سیاسی چین، آن‌طور که باید و شاید، معتبر باشد. در پاره‌ای از موارد، به‌سبب وجود یک تاریخ طولانی است که اهمیتِ معنادارترِ یک ویژگی به بهترین وجه آشکار می‌شود. معنای «کل» چیزی بیشتر از مجموع اجزا است. بنابراین، این کتاب کوششی است برای نشان دادن تنوع پویای تفکر سیاسی چین. آنچه در «تاریخ تفکر سیاسی چین» انتظار شما را می‌کشد: این کتاب در قالب 10 فصل «مقدمه»، «اجتماع معمول روشنفکر»، «جامعه سیاسی»، «دولت»، «جامعه اشرافی»، «جمهوری متافیزیکی»، «جهان یکپارچه بزرگتر»، «اقتدار مطلق»، «جامعه مدنی یا بدنه سیاسی؟» و«امپراتور». چین را از زمان سلسله‌ی چو غربی در سال 771 پیش از میلاد تا امروز را مورد بررسی قرار می‌دهد. برشی از کتاب: هدف اصلی من در این کتاب، ارائه‌ی پژوهشی تفسیری درمورد تعامل متفکران سیاسی چین با دنیای تاریخی و منابع فکری خود از دوران باستان تا به ‌‌امروز است. درخلال آن ـ با تکیه‌ بر آثار اولیه‌ و پژوهش‌های دانشگاهی انگلیسی، چینی، ژاپنی و کره‌ای که‌ انجام داده‌‌ام ـ ارتباط آن تعاملات را با مباحث نظریه‌ی سیاسی به‌طور گسترده‌ تفسیر کرده‌ام. به‌بیان دیگر، امید من نه‌ ارائه‌ی یک روایت علمی ـ اجتماعی کاملاً تلطیف‌شده‌ از تفکر سیاسی چین. و نه‌ پرداختن به‌ شرح مفصلی از یک نظام الگویی از تفکر سیاسی چین. بلکه‌ بیان روایتی نظریه‌پرداز از تاریخی طولانی‌مدت است. چرا ما به‌ چنین روایت تاریخی احتیاج داریم؟ زیرا بهترین راه‌ برای درک برخی موضوعات، ردیابی تاریخ آن‌ها بدون چشم‌پوشی از ملاحظات نظری است. از دیگر آثار علی ربیع که توسط نشر نیماژ متشر شده است می‌توان به « در باب عقل پوپولیست» نوشته‌ی ارنستو لاکلائو  اشاره کرد.