تاریخچه معماری و ساختمان سازی

معابد کلاسیک یونان باستان را بر اساس این باور بنا می کردند که اشکال و نسبت های خاصی، برای خدایان خوشایند است. در یونان باستان سه سبک عمدۀ معماری وجود داشت که به خاطر تزئینات و نسبت ستون، سرستون و پیشانی ها (سازه های روی سرستون) از هم متمایز می شدند. قدیمی ترین سبک، سبک دوریک متعلق به قرن هفتم پ.م. بود و بیشتر در خود یونان و در مستعمرات غربی نظیر سیسیل و جنوب ایتالیا به کار می رفت . ویژگی مشترک ساختمان های اسلامی شامل طاق و بام های دوخم، گنبدهای پیازی و دیوارهای تزئین شده با آثار سنگ تراشی، نقاشی، مرصع کاری یا موزائیک است. مهم ترین نوع ساختمان های اسلامی، مسجد است که مناره ای دارد و از فراز آن مؤذنی مردم را برای به جا آوردن نماز فرا می خواند. بیشتر مساجد محراب (طاقچۀ تزئینی) دارند که در راستای شهر مکه قرار گرفته است . معماری سنتی آسیای جنوبی و شرقی به شدت تحت تاثیر گسترش بودائیسم و هندوئیسم از هند بود. این تاثیر را می توان به خوبی در ازدیاد سبک های معماری معابد و جایگاه های مقدس این منطقه مشاهده کرد. بسیاری از معابد اولیۀ هندو شامل اتاق هایی تراشیده شده در دل کوه بودند. اما احداث سازه های آزاد از قرن هشتم میلادی در جنوب هند رواج یافت . معمـاری اوایل قرن بیستم به خاطر انواع جدید ساختمان هـای فولادی و شیشـه ای به ویژه آسمان خراش ها و کاربرد گستردۀ بتن مسلح، بسیار قابل توجه است. آسمان خراش های اسکلت فولادی برای اولین بار در دهۀ 80 قرن نوزدهم در شیکاگو بنا شدند، اما در اولین دهه های قرن بیستم بود که بسیار رواج یافتند. با بهبود تکنیک های ساخت و ساز، آسمان خراش های بلندتر و بلندتری ساخته شد .