تردید

این رمان در حالی آغاز می‌شود که راوی می‌گوید کبابی پدر او دیگر رونق گذشته را نداشت. با شروع بمب‌گذاری‌ها، به‌ویژه پس از چند بمب‌گذاری در بازار سیف، کارگران فصلی که همیشه ناهارشان را در کبابی پدر راویِ این رمان می‌خوردند، کوچ کردند و رفتند به دیار خودشان. راوی می‌گوید که این را وقتی پدرش داشته به مادرش می‌گفته، شنیده است و اگر هم نمی‌شنید، فرقی نمی‌کرد؛ چون خودش داشت می‌دید که کبابی پدرش دیگر مشتریِ چندانی ندارد. این راوی کیست و ماجرا از چه قرار است؟