۳۴ اثر در کتاب‌جم
مارگارت اتوود، نویسنده و شاعر کانادایی، با رمان «سرگذشت ندیمه» به یکی از مهم‌ترین نویسندگان زنده‌ی جهان تبدیل شد. او با نثری تیز و طنزی تلخ درباره‌ی قدرت، آزادی، بدن و آینده‌ی انسان می‌نویسد و دو بار جایزه‌ی بوکر را برده است.
مارگارت اتوود، روپلا مونار، جیمزجی فابیانو
ترجمه‌ی محمدعلی مهمان‌نوازان
علمی و فرهنگی
مارگارت اتوود نویسنده‌ی کانادایی است که با رمان «سرگذشت ندیمه» به یکی از پرخواننده‌ترین نویسندگان زنده‌ی جهان تبدیل شد. او شاعر، رمان‌نویس، جستارنویس و منتقد است و بیش از نیم قرن است که درباره‌ی قدرت، بدن، حافظه، زبان و آینده‌ی انسان می‌نویسد. اگر دنبال کتاب‌های مارگارت اتوود به فارسی هستید یا نمی‌دانید از کدام رمانش شروع کنید، در این صفحه همه‌ی آنچه لازم دارید را کنار هم گذاشته‌ایم: از زندگی و سبک او تا معرفی آثار مهم و ترجمه‌هایی که می‌توانید نسخه‌ی چاپی‌شان را سفارش بدهید.
خوانندگان فارسی‌زبان در سال‌های اخیر با اتوود آشنایی بیشتری پیدا کرده‌اند. هم ترجمه‌ی رمان‌هایش زیاد شده و هم مجموعه‌ی تلویزیونی ساخته‌شده از «سرگذشت ندیمه» توجه تازه‌ای به او جلب کرد. اما کارنامه‌ی او بسیار گسترده‌تر از یک کتاب است و ارزش دارد که آن را کامل‌تر بشناسید.
مارگارت اتوود در کانادا به دنیا آمد و بخشی از کودکی‌اش را در جنگل‌های شمالی این کشور گذراند، چون پدرش پژوهشگر حشرات بود و خانواده زمان زیادی را در طبیعت سپری می‌کرد. این کودکی متفاوت، دور از شهر و نزدیک به جنگل و دریاچه، رد پای پررنگی در نوشته‌هایش گذاشت. علاقه به زیست‌شناسی، به طبیعت و به پیوند انسان با محیطش، از همان سال‌ها در ذهن او جا گرفت.
او در دانشگاه ادبیات خواند و ابتدا به عنوان شاعر شناخته شد. نخستین کتاب‌های جدی‌اش مجموعه‌های شعر بودند و هنوز هم شعر را بخشی جدایی‌ناپذیر از کارش می‌داند. اما شهرت جهانی‌اش را بیشتر مدیون رمان‌هاست. از اواخر دهه‌ی شصت میلادی که نخستین رمانش منتشر شد، تقریبا بی‌وقفه نوشته و ده‌ها کتاب در قالب‌های مختلف منتشر کرده است.
اتوود فقط نویسنده نیست؛ چهره‌ای فرهنگی است که درباره‌ی ادبیات کانادا، محیط زیست، حقوق نویسندگان و آزادی بیان هم حرف زده و فعالیت کرده است. او در جوایز مهم ادبی بارها نامزد شده و برنده‌ی جایزه‌ی بوکر هم شده است؛ یک بار برای رمان «آدمکش کور» و بار دیگر برای «وصیت‌ها» که جایزه را با نویسنده‌ای دیگر شریک شد.
داستان زندگی او را می‌توان در سه بخش دید. بخش اول، کودکی میان جنگل و شهر است؛ دخترکی که به‌جای مدرسه‌ی معمولی، سال‌هایی را در طبیعت گذراند و خواندن را عاشقانه دنبال کرد. می‌گویند از همان کودکی قصه می‌نوشت و دنیاهای خیالی می‌ساخت.
بخش دوم، سال‌های دانشگاه و آغاز نویسندگی است. اتوود در کانادا و ایالات متحده درس خواند و در همین سال‌ها با ادبیات کلاسیک انگلیسی، اسطوره‌ها و قصه‌های پریان آشنایی عمیقی پیدا کرد. این آشنایی بعدها در رمان‌هایش به شکل بازنویسی اسطوره‌ها و استفاده‌ی هوشمندانه از قصه‌های کهن خود را نشان داد. در همین دوره نخستین کتاب‌های شعرش منتشر شد و جایزه گرفت.
بخش سوم، دوره‌ی پختگی و شهرت جهانی است. از دهه‌ی هفتاد به بعد، رمان‌هایش یکی پس از دیگری منتشر شدند و او به چهره‌ای شناخته‌شده در ادبیات انگلیسی‌زبان بدل شد. انتشار «سرگذشت ندیمه» در دهه‌ی هشتاد نقطه‌ی عطفی بود و این کتاب در دهه‌های بعد بارها به عنوان یکی از مهم‌ترین رمان‌های قرن بیستم شناخته شد.
اگر بخواهیم یک ویژگی را در همه‌ی آثار او پیدا کنیم، آن هوشمندی است. اتوود نویسنده‌ای است که با دقت فکر می‌کند و این دقت در جمله‌هایش دیده می‌شود. نثرش تیز، طعنه‌آمیز و پر از جزئیات دقیق است. او از کلمه‌ها بی‌حساب استفاده نمی‌کند و گاهی یک جمله‌ی کوتاهش بار سنگینی از معنا دارد.
ویژگی دوم، طنز تلخ است. حتی در تاریک‌ترین رمان‌هایش هم نوعی شوخ‌طبعی خشک و هوشمندانه حضور دارد. راوی‌های او اغلب آدم‌هایی هستند که با کنایه به دنیای اطرافشان نگاه می‌کنند و همین نگاه، تلخی ماجرا را قابل تحمل‌تر و در عین حال عمیق‌تر می‌کند.
ویژگی سوم، علاقه به قدرت و ساختارهای آن است. اتوود بارها پرسیده که قدرت چطور در خانواده، جامعه، دین، سیاست و زبان جریان دارد. او به‌خصوص به این توجه دارد که بدن زنان چطور به میدان کنترل تبدیل می‌شود. اما آثارش را نباید به یک شعار ساده تقلیل داد؛ او معمولا پیچیدگی آدم‌ها را نشان می‌دهد و حتی شخصیت‌های همدست با نظام سرکوب را هم چندبعدی می‌سازد.
ویژگی چهارم، بازی با ژانر است. اتوود هم رمان رئالیستی نوشته، هم رمان تاریخی، هم داستان گمانه‌زن درباره‌ی آینده، هم بازنویسی اسطوره و حتی رمان گوتیک. خودش ترجیح می‌دهد بعضی آثار آینده‌نگرش را «داستان گمانه‌زن» بنامد، نه علمی‌تخیلی، چون به گفته‌ی خودش در آن‌ها چیزی نمی‌نویسد که بشر پیش‌تر به نوعی انجام نداده باشد.
«سرگذشت ندیمه» در آینده‌ای نزدیک می‌گذرد، در کشوری به نام گیلیاد که بر ویرانه‌های بخشی از ایالات متحده شکل گرفته. در این جامعه‌ی سخت‌گیر، زنانی که هنوز توان باروری دارند به «ندیمه» تبدیل می‌شوند و کارشان فقط به دنیا آوردن فرزند برای خانواده‌های صاحب قدرت است. راوی رمان یکی از همین زنان است که حتی نام واقعی‌اش را از او گرفته‌اند.
قدرت این رمان در روایت آرام و درونی آن است. اتوود به‌جای صحنه‌های پرهیاهو، جزئیات کوچک زندگی روزمره را نشان می‌دهد: ممنوعیت خواندن، لباس‌های یکسان، سلام‌های قراردادی، خاطره‌های زندگی گذشته که مدام به ذهن راوی برمی‌گردند. همین جزئیات است که ترس واقعی را می‌سازد. خواننده آرام‌آرام می‌فهمد که چنین دنیایی چطور ممکن است از دل دنیای آشنای ما بیرون بیاید.
این کتاب از زمان انتشار تا امروز موضوع بحث‌های فراوانی بوده و در بسیاری از کلاس‌های ادبیات تدریس می‌شود. اقتباس تلویزیونی آن هم مخاطبان تازه‌ای را به سمت کتاب کشاند. اگر فقط یک کتاب از اتوود می‌خوانید، احتمالا همین خواهد بود، و انتخاب بدی هم نیست.
اتوود سال‌ها بعد از «سرگذشت ندیمه»، به جهان گیلیاد برگشت و «وصیت‌ها» را نوشت. این رمان چند سال پس از رویدادهای کتاب اول می‌گذرد و از زبان سه راوی متفاوت روایت می‌شود. ساختار چندصدایی کتاب، تصویری کامل‌تر از گیلیاد می‌دهد؛ از درون نظام قدرت تا بیرون مرزهایش.
«وصیت‌ها» برنده‌ی جایزه‌ی بوکر شد و استقبال گسترده‌ای از آن شد. نکته‌ی جالب این است که لحن این کتاب با رمان اول فرق دارد؛ ضرب‌آهنگ سریع‌تری دارد و به رمان‌های پرکشش نزدیک‌تر است. در فارسی این کتاب با عنوان‌هایی مثل «وصایا» و «وصیت‌ها» ترجمه شده و در فهرست کتاب‌جم چاپ‌های مختلفش را می‌بینید.
در فهرست ما چند عنوان از او با ترجمه‌ها و ناشران مختلف موجود است. ناشرانی مثل ققنوس، ثالث و جمهوری آثار او را منتشر کرده‌اند. در ادامه برخی از این عنوان‌ها را معرفی می‌کنیم.
همان رمان مشهوری که بالاتر درباره‌اش حرف زدیم. اگر با جهان اتوود آشنا نیستید، این کتاب بهترین دروازه است. ترجمه‌های فارسی مختلفی از آن منتشر شده و می‌توانید با توجه به ناشر و چاپ، نسخه‌ی مورد نظرتان را انتخاب کنید.
این دو عنوان در واقع ترجمه‌های یک رمان‌اند که با نام‌های متفاوت منتشر شده‌اند. هر دو ادامه‌ی ماجرای گیلیاد را روایت می‌کنند. اگر «سرگذشت ندیمه» را خوانده‌اید، خواندن این کتاب تجربه را کامل می‌کند.
«بانوی پیشگو» از رمان‌های دهه‌ی هفتاد اوست و لحنی کاملا متفاوت دارد. داستان زنی است که زندگی‌اش را میان هویت‌های پنهان تقسیم کرده و در همین حال رمان‌های عاشقانه‌ی پرسوز می‌نویسد. این کتاب طنز پررنگ‌تری دارد و نشان می‌دهد اتوود فقط نویسنده‌ی جهان‌های تاریک آینده نیست.
این عنوان ترجمه‌ی یکی از رمان‌های آینده‌نگر اوست که در جهانی پس از فاجعه می‌گذرد؛ جهانی که دستکاری ژنتیکی، شرکت‌های قدرتمند و بی‌اعتنایی به طبیعت آن را به نابودی کشانده‌اند. این رمان آغاز یک سه‌گانه است و برای علاقه‌مندان به داستان‌های گمانه‌زن، انتخابی جذاب است.
«جنون اخلاقی» مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌پیوسته است که زندگی یک زن را در طول دهه‌ها دنبال می‌کند. لحن این کتاب آرام‌تر و شخصی‌تر است و جنبه‌ی کمتر دیده‌شده‌ی اتوود، یعنی نویسنده‌ی زندگی روزمره و خانواده، را نشان می‌دهد.
این دو عنوان هم در فهرست ما هستند و ترجمه‌های دیگری از کارنامه‌ی گسترده‌ی او را در اختیار خوانندگان فارسی قرار می‌دهند. برای اطلاعات دقیق درباره‌ی مترجم، ناشر و مشخصات هر چاپ، به صفحه‌ی همان کتاب سر بزنید.
کارنامه‌ی او بسیار بلندتر از عنوان‌هایی است که بالا آمد. «آدمکش کور» رمانی چندلایه درباره‌ی دو خواهر و رازهای یک خانواده است که جایزه‌ی بوکر را برایش به ارمغان آورد. «گریس» یا «نام مستعار گریس» بر اساس ماجرایی واقعی از قرن نوزدهم کانادا نوشته شده و درباره‌ی خدمتکاری است که به قتل متهم شد. «چشم گربه» درباره‌ی دوستی‌های کودکی و زخم‌هایی است که تا بزرگسالی می‌ماند. «زن خوردنی» نخستین رمان او بود و «ظهور» یا «سطح» رمانی درباره‌ی بازگشت به جنگل و جست‌وجوی پدر.
او همچنین «پنه‌لوپیاد» را نوشت که بازخوانی داستان اودیسه از زبان همسر اودیسئوس است، و «بذر جادوگر» را که بازنویسی معاصر نمایشنامه‌ی «توفان» شکسپیر است. این آثار را برای شناخت بهتر کارنامه‌اش آوردیم؛ موجودی هر ترجمه را در سایت بررسی کنید.
عبارت «بهترین کتاب‌های مارگارت اتوود» یکی از جست‌وجوهای رایج است. ما به‌جای یک رتبه‌بندی خشک، بر اساس سلیقه‌ی شما چند مسیر پیشنهاد می‌کنیم:
هیچ کدام از این مسیرها اجباری نیست. بعضی خوانندگان ترجیح می‌دهند آثار یک نویسنده را به ترتیب انتشار بخوانند و تحول او را دنبال کنند. اگر حوصله دارید، این روش هم با اتوود جواب می‌دهد، چون از رمان‌های اولش تا آثار متأخر، تغییر و پختگی‌اش آشکار است.
آثار او به ده‌ها زبان ترجمه شده و فارسی هم از این قاعده مستثنا نیست. در سال‌های اخیر مترجمان مختلفی سراغ رمان‌هایش رفته‌اند و گاهی یک کتاب چند ترجمه‌ی متفاوت دارد. این تنوع برای خواننده هم فرصت است و هم چالش. فرصت است چون می‌توانید ترجمه‌ای را انتخاب کنید که لحنش را بیشتر می‌پسندید، و چالش است چون باید بدانید کدام عنوان فارسی معادل کدام کتاب اصلی است.
یک نکته‌ی کاربردی: چون عنوان‌های فارسی گاهی با هم فرق دارند، اگر دنبال کتاب خاصی هستید، به خلاصه‌ی داستان در صفحه‌ی کتاب نگاه کنید. مثلا «وصایا» و «وصیت‌ها» هر دو یک رمان‌اند. همچنین نثر اتوود پر از بازی‌های زبانی و ظرافت است، پس اگر امکانش را دارید، چند صفحه از ترجمه‌های مختلف را مقایسه کنید.
بخش مهمی از شهرت او به رمان‌هایی برمی‌گردد که آینده را تصور می‌کنند. اما اتوود همیشه تأکید کرده که این آینده‌ها از هیچ ساخته نشده‌اند. او مواد اولیه‌ی این جهان‌ها را از تاریخ و خبرهای روز برمی‌دارد و فقط آن‌ها را کمی جلوتر می‌برد. همین است که رمان‌هایش این‌قدر باورپذیر و ترسناک‌اند.
از این جهت، او در کنار نویسندگانی قرار می‌گیرد که داستان را ابزاری برای هشدار درباره‌ی آینده کرده‌اند. اما تفاوتش در توجه به زندگی روزمره است. در جهان‌های اتوود، بزرگ‌ترین ترس‌ها اغلب در کارهای کوچک و عادی پنهان‌اند: یک خرید ساده، یک جمله‌ی مؤدبانه، یک قانون به‌ظاهر بی‌خطر. اگر به این نوع داستان‌ها علاقه دارید، دسته‌ی علمی‌تخیلی و فانتزی را هم ببینید.
بسیاری از خوانندگان فارسی اتوود را فقط رمان‌نویس می‌شناسند، اما او شاعری پرکار هم هست و ده‌ها مجموعه‌ی شعر منتشر کرده. شعرهایش معمولا کوتاه، تیز و پر از تصویرهای غیرمنتظره‌اند. همان هوشمندی و طعنه‌ای که در رمان‌هایش هست، در شعرش فشرده‌تر دیده می‌شود.
او همچنین جستارها و کتاب‌های نقد زیادی نوشته؛ از نوشته‌هایی درباره‌ی ادبیات کانادا تا تأملاتی درباره‌ی نویسندگی و نقش نویسنده در جامعه. این بخش از کارنامه‌اش برای کسانی که می‌خواهند ذهن او را بهتر بشناسند ارزشمند است. اگر به جستار ادبی علاقه دارید، دسته‌ی جستار و ناداستان ادبی را هم مرور کنید.
اول، چون داستان‌گوی خوبی است. هر چقدر هم درباره‌ی معنای پنهان آثارش بحث کنیم، رمان‌هایش در درجه‌ی اول کشش دارند و آدم را تا صفحه‌ی آخر دنبال خود می‌کشند. دوم، چون به ما کمک می‌کند جهان اطرافمان را دقیق‌تر ببینیم؛ قدرت را، زبان را و آنچه عادی به نظر می‌رسد اما عادی نیست.
سوم، چون شخصیت‌هایش زنده‌اند. زنان رمان‌های او نه قهرمان‌های بی‌نقص‌اند و نه قربانی‌های بی‌اراده؛ آدم‌هایی واقعی‌اند با ترس، طنز، خطا و شجاعت. و چهارم، چون تنوع کارنامه‌اش اجازه می‌دهد با هر حال و حوصله‌ای کتابی از او پیدا کنید.
کودکی در جنگل، فقط یک خاطره‌ی شخصی برای این نویسنده نماند. طبیعت در بسیاری از کتاب‌هایش نقشی فعال دارد؛ گاهی پناهگاه است، گاهی آینه‌ی درون شخصیت‌ها و گاهی قربانی خشونت انسان. در رمان‌های آینده‌نگرش، نابودی محیط زیست یکی از ریشه‌های فاجعه است و او با دقتی که از خانواده‌ای اهل علم به ارث برده، پیامدهای دستکاری در طبیعت را تصور می‌کند.
این نگاه در زندگی واقعی‌اش هم دیده می‌شود. او سال‌هاست درباره‌ی حفاظت از پرندگان و طبیعت حرف می‌زند و نگرانی‌اش برای سیاره را پنهان نمی‌کند. برای خواننده‌ای که به مسائل زیست‌محیطی حساس است، رمان‌های او فقط داستان نیستند؛ دعوتی‌اند به این‌که دوباره به رابطه‌ی خودمان با جهان طبیعی فکر کنیم. جالب این‌جاست که او این حرف‌ها را هیچ‌وقت به شکل خطابه نمی‌زند؛ همه‌چیز از دل قصه بیرون می‌آید.
بسیاری از راویان و شخصیت‌های اصلی او زن‌اند و همین باعث شده نامش اغلب در کنار ادبیات فمینیستی بیاید. اما خودش بارها گفته که ترجیح می‌دهد آثارش را با برچسب‌های ساده نخوانند. زنان رمان‌های او متنوع‌اند: بعضی قربانی‌اند، بعضی سرکوبگر، بعضی همدست و بعضی مقاوم. او نشان می‌دهد که زنان هم می‌توانند ابزار قدرت باشند و هم در برابرش بایستند.
دوستی‌های زنانه، رقابت‌ها، رابطه‌ی مادر و دختر و زخم‌های دوران کودکی، از مایه‌های همیشگی کار اوست. در «چشم گربه» مثلا به‌خوبی نشان می‌دهد که آزار میان دختربچه‌ها چطور تا سال‌ها بعد در ذهن باقی می‌ماند. این دقت روان‌شناختی است که شخصیت‌هایش را این‌قدر واقعی می‌کند. خوانندگان، چه زن و چه مرد، اغلب می‌گویند تکه‌ای از خودشان یا آدم‌های اطرافشان را در این شخصیت‌ها دیده‌اند.
یکی دیگر از مایه‌های مهم کار او، حافظه است. راویانش معمولا در حال یادآوری‌اند؛ گذشته را بازسازی می‌کنند، تکه‌هایش را کنار هم می‌گذارند و گاهی به خواننده اعتراف می‌کنند که مطمئن نیستند همه‌چیز همان‌طور بوده. این شک به روایت، یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های آثار اوست. خواننده مجبور می‌شود فعالانه بخواند و خودش قضاوت کند.
در «سرگذشت ندیمه»، خاطره‌ی زندگی پیش از گیلیاد تنها چیزی است که راوی را سرپا نگه می‌دارد. در «آدمکش کور»، یک پیرزن داستان زندگی خانواده‌اش را در کنار رمانی درون رمان روایت می‌کند. در «گریس»، هیچ‌کس، حتی خود شخصیت اصلی، نمی‌داند حقیقت چه بوده. اتوود با این ترفندها نشان می‌دهد که داستان‌گویی، هم راهی برای فهمیدن است و هم راهی برای پنهان کردن.
اگر بار اول است که سراغ او می‌روید، چند نکته کمک‌تان می‌کند. اول، عجله نکنید. نثر او پر از جزئیات معنادار است و بسیاری از سرنخ‌ها در جمله‌های به‌ظاهر ساده پنهان‌اند. دوم، به راوی شک کنید؛ اغلب همه‌چیز را نمی‌گوید یا خودش همه‌چیز را نمی‌داند. سوم، به پایان‌ها توجه کنید. اتوود پایان‌های باز و گاهی غافلگیرکننده را دوست دارد و بخش‌های پایانی بعضی کتاب‌هایش، معنای همه‌ی داستان را عوض می‌کند.
چهارم، اگر کتابی از او را با یک دوست یا در یک گروه کتاب‌خوانی بخوانید، لذتش دوچندان می‌شود. آثار او برای بحث و گفت‌وگو ساخته شده‌اند و هر خواننده چیز متفاوتی از آن‌ها برداشت می‌کند. بسیاری از گروه‌های کتاب‌خوانی دقیقا با «سرگذشت ندیمه» بحث‌های طولانی و پرشوری داشته‌اند.
این نویسنده علاقه‌ی عمیقی به اسطوره‌ها، قصه‌های پریان و متن‌های کلاسیک دارد. در بسیاری از رمان‌هایش ردی از قصه‌های قدیمی پیدا می‌شود؛ گاهی آشکار و گاهی پنهان. او قصه‌ها را بازنویسی می‌کند تا از زاویه‌ای تازه به آن‌ها نگاه کند، معمولا از چشم کسانی که در روایت اصلی صدایی نداشته‌اند.
این کار به آثارش لایه‌ای اضافه می‌دهد. خواننده‌ای که قصه‌ی اصلی را می‌شناسد، از بازی‌های او لذت بیشتری می‌برد، اما کسی هم که با آن آشنا نیست، چیزی از دست نمی‌دهد، چون هر رمان روی پای خودش می‌ایستد. اگر به این جنبه از کارش علاقه دارید، بعد از رمان‌های اصلی سراغ بازنویسی‌هایش بروید و ببینید چطور یک داستان چندهزارساله در دست او تازه می‌شود.
در کتاب‌جم ترجمه‌های فارسی آثار او را از ناشران مختلف می‌بینید. قیمت هر کتاب به‌روز است و موجودی‌ها مرتب بررسی می‌شوند، پس چیزی که در صفحه می‌بینید وضعیت همان روز است. همه‌ی کتاب‌ها نسخه‌ی چاپی‌اند و سفارششان به‌صورت آنلاین انجام می‌شود.
برای گشت در کتاب‌های مشابه، این دسته‌ها را ببینید: رمان خارجی برای رمان‌های ترجمه‌شده از نویسندگان سراسر جهان، و ادبیات و داستان برای فهرستی گسترده‌تر.
«سرگذشت ندیمه» بی‌تردید مشهورترین اثر اوست. این رمان بارها اقتباس شده و در بسیاری از کشورها جزو کتاب‌های درسی ادبیات است.
بله. هر دو ترجمه‌ی یک رمان‌اند که ادامه‌ی جهان «سرگذشت ندیمه» است و با عنوان‌های متفاوت در فارسی منتشر شده‌اند.
پیشنهاد ما این است. «وصیت‌ها» را می‌شود مستقل هم خواند، اما خواندن رمان اول تجربه‌ی کامل‌تری می‌سازد.
بخشی از آثارش در آینده می‌گذرد، اما خودش ترجیح می‌دهد آن‌ها را داستان گمانه‌زن بنامد. بخش بزرگی از کارنامه‌اش هم رمان رئالیستی، تاریخی و خانوادگی است.
از مهم‌ترینشان جایزه‌ی بوکر است که دو بار برنده شده: برای «آدمکش کور» و برای «وصیت‌ها». جوایز متعدد دیگری هم در کارنامه دارد.
بیشتر آثارش برای بزرگسالان نوشته شده و موضوعات جدی و گاهی تلخی دارد. برای نوجوانان بزرگ‌تر و علاقه‌مند به ادبیات، با راهنمایی، بعضی آثارش قابل خواندن است.
بله. قیمت و موجودی مرتب به‌روز می‌شود و هر صفحه وضعیت فعلی نسخه‌ی چاپی را نشان می‌دهد.
مارگارت اتوود نویسنده‌ای است که هم سرگرم‌تان می‌کند و هم به فکر وادارتان می‌کند. از جهان هولناک گیلیاد تا طنز «بانوی پیشگو» و از جنگل‌های کانادا تا آینده‌ی پس از فاجعه، کارنامه‌ی او پر از راه‌های متفاوت برای ورود است. لازم نیست همه را بخوانید؛ کافی است یکی را انتخاب کنید و ببینید چطور ذهن شما را درگیر می‌کند.
یکی از کتاب‌هایی را که در این صفحه معرفی کردیم انتخاب کنید، نسخه‌ی چاپی‌اش را آنلاین سفارش بدهید و خودتان ببینید چرا میلیون‌ها خواننده در سراسر جهان، هر کتاب تازه‌ی او را با شوق انتظار می‌کشند.
