داینامو

داینامو در سال 1929 به چاپ رسید. استفاده از تجربه های شخصی در خلق شخصیت های نمایش نامه از ویژگی های اصلی آثار اونیل به شمار می رود: بنابراین رد پای دغدغه های شخصی اونیل در خلق نمایش نامه داینامو غیرقابل انکار است. زیستن در عصر دین داری کورکورانه و هم زمان ظهور جلوه های مدرنیته، همگام با پیشرفت های تکنولوژی، ذهن خردورز اونیل را به چالش کشیده و در این اثر تردیدهای شخصی او نسبت به تأویل های بشری از مفهوم دین به روشنی مشهود است. داینامو تصویرگر چالش های درونی انسان عقل گرا در عصری است که مدرنیته و تجددطلبی، انسان عقل  محور را به برکناری دین از ساحت زندگی بشری یا پوشاندن لباسی نو بر تن ادیان کهن ترغیب می کند، نزاع دین داران و تجددطلبان در مواجهه علم و دین و تأکید بر عقلانیت علم و ضرورت نوسازی دین و هم زمان ظهور بحران تمدن و بهره گیری جنون آمیز از زندگی ماشینی و تفکیک حوزه علم و معنویات از مباحث عمده این نمایش نامه به شمار می رود. قهرمان داینامو انسان عقل گرایی است که جهان بینی خود را بر اساس معیارهای فیزیکی و علمی تفسیر کرده و در تلاش عقلانی نمودن جهان بر مبانی الگوهای مدرنیته، خود را بی نیاز از دین پنداشته و مغرور و مبتکرانه دچار جنون خود بنیاد انگاری گشته، حیات خود را دگرگون نموده و در نهایت به خلق یک تراژدی مدرن دامن می زند.