۲۵ اثر در کتاب‌جم
یوجین اونیل نمایشنامه‌نویس آمریکایی و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات است که تراژدی را به صحنه‌ی تئاتر آمریکا آورد. نمایشنامه‌هایش، از گوریل پشمالو تا سیر بلند روز به دل شب، با صداقتی بی‌رحمانه از خانواده، تنهایی، دریا و رؤیاهای شکسته حرف می‌زنند و هنوز در سراسر جهان اجرا و خوانده می‌شوند.
یوجین اونیل را بسیاری از منتقدان پدر نمایشنامه‌نویسی جدی آمریکا می‌دانند؛ نویسنده‌ای که تئاتر آمریکا را از سرگرمی‌های ملودراماتیک بیرون کشید و آن را به صحنه‌ای برای تراژدی، روان‌کاوی و پرسش‌های بزرگ انسانی تبدیل کرد. او تنها نمایشنامه‌نویس آمریکایی است که جایزه‌ی نوبل ادبیات را برده و چند بار هم جایزه‌ی پولیتزر نمایش گرفته است. اگر به ادبیات نمایشی علاقه دارید، یا حتی اگر فقط دنبال متنی هستید که آدم‌های زخمی و خانواده‌های پرتنش را بی‌رحمانه صادق نشان بدهد، کتاب‌های یوجین اونیل نقطه‌ی مهمی در مسیر خواندن شماست. در این صفحه با زندگی، سبک، آثار مهم و ترجمه‌های فارسی او آشنا می‌شوید.
یوجین اونیل نمایشنامه‌نویس آمریکایی بود که در سال ۱۸۸۸ در نیویورک به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۳ درگذشت. او در سال ۱۹۳۶ جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرد و تا امروز تنها نمایشنامه‌نویس آمریکایی است که این جایزه را گرفته است. چهار بار هم جایزه‌ی پولیتزر نمایش را برد که آخرینش بعد از مرگش و برای «سیر بلند روز به دل شب» بود.
اهمیت او فقط در جایزه‌ها نیست. پیش از او، تئاتر آمریکا بیشتر به نمایش‌های سبک، کمدی‌های سطحی و ملودرام‌های پرهیجان شناخته می‌شد. اونیل اولین کسی بود که با جدیت و پیوستگی، تراژدی را به صحنه‌ی آمریکا آورد و نشان داد که می‌شود درباره‌ی ملوان‌ها، کارگرها، خانواده‌های معمولی و آدم‌های شکست‌خورده نمایشی نوشت که هم‌وزن تراژدی‌های یونانی باشد. نسل بعدی نمایشنامه‌نویسان بزرگ آمریکا، مثل آرتور میلر و تنسی ویلیامز، به‌نوعی وارث راهی هستند که او باز کرد.
پدر یوجین، جیمز اونیل، بازیگری مشهور بود که سال‌ها نقش اصلی نمایش «کنت مونت کریستو» را بازی می‌کرد و با همین نقش شهرت و ثروت به دست آورده بود. به همین دلیل کودکی یوجین بیشتر در سفر گذشت؛ در قطارها، هتل‌ها و پشت صحنه‌ی تئاترها. خانواده جای ثابتی برای زندگی نداشت جز خانه‌ای تابستانی در کانتیکت که بعدها در آثار او بارها تکرار شد.
زندگی خانوادگی اونیل‌ها آرام نبود. مادر یوجین سال‌ها با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کرد، برادر بزرگ‌ترش گرفتار الکل بود و پدر هم با وجود شهرت، از اینکه استعدادش را صرف یک نقش تکراری کرده بود دلخور و تلخ بود. این فضا، با همه‌ی عشق و زخمی که در آن بود، بعدها ماده‌ی خام مهم‌ترین اثر یوجین شد.
یوجین مدتی به دانشگاه رفت اما آن را رها کرد. در جوانی سال‌هایی سرگردان را گذراند: به دریا رفت و ملوان کشتی‌های تجاری شد، به آمریکای جنوبی سفر کرد، در بندرها و میخانه‌ها با کارگران و ملوانان و آدم‌های حاشیه‌ای زندگی کرد. این تجربه‌ها بعدها در نمایشنامه‌های دریایی او و در شخصیت‌های بسیاری از آثارش جان گرفت.
نقطه‌ی عطف زندگی‌اش بیماری بود. یوجین در جوانی به سل مبتلا شد و مدتی را در آسایشگاه گذراند. همین دوره‌ی اجباری سکون باعث شد جدی‌تر به خواندن و نوشتن رو بیاورد. خودش این دوره را آغاز واقعی زندگی هنری‌اش می‌دانست.
اولین نمایشنامه‌های کوتاه یوجین اونیل را گروهی کوچک و تجربی به نام «بازیگران پراوینس‌تاون» به صحنه بردند؛ گروهی از نویسندگان و هنرمندان که در یک شهر ساحلی کوچک تئاتر جدی و غیرتجاری اجرا می‌کردند. این گروه برای اونیل حکم آزمایشگاه را داشت. او آنجا می‌توانست نمایش‌هایی بنویسد که هیچ تهیه‌کننده‌ی تجاری حاضر به اجرایشان نبود.
بعد از چند سال، نخستین نمایشنامه‌ی بلند او به برادوی رسید و موفق شد. از آن به بعد، اونیل به چهره‌ی اصلی تئاتر آمریکا تبدیل شد. در دهه‌ی بیست میلادی تقریبا هر سال نمایشی تازه از او اجرا می‌شد و هر کدام چیزی تازه را امتحان می‌کرد: یکی اکسپرسیونیستی بود، یکی از تراژدی یونانی وام می‌گرفت، یکی بازیگران را با نقاب روی صحنه می‌آورد و یکی شخصیت‌ها را وادار می‌کرد افکار درونی‌شان را بلند بگویند.
این جسارت در تجربه، یکی از ویژگی‌های اصلی اونیل است. او به یک شکل ثابت راضی نمی‌شد و تقریبا در هر دوره‌ای از کارش دنبال راه تازه‌ای برای نشان دادن درون آدم‌ها روی صحنه بود.
اگر بخواهیم سبک یوجین اونیل را در یک جمله خلاصه کنیم، باید بگوییم او تراژدی را از قصر پادشاهان به عرشه‌ی کشتی، مزرعه‌ی سنگلاخی و اتاق نشیمن یک خانواده‌ی معمولی آورد. قهرمان‌های او نه شاه‌اند و نه شاهزاده؛ ملوان‌اند، کشاورزند، زن‌های تنها و مردهای شکست‌خورده‌اند. اما سرنوشتشان همان‌قدر سنگین و اجتناب‌ناپذیر است که سرنوشت قهرمانان تراژدی یونانی.
در آثار او چند موضوع مدام برمی‌گردد. اول، خانواده و زخم‌هایی که اعضای آن به هم می‌زنند و همزمان به هم وابسته‌اند. دوم، رؤیا و خیال باطل؛ آدم‌هایی که برای ادامه‌ی زندگی به دروغ‌هایی درباره‌ی خودشان نیاز دارند و وقتی این دروغ‌ها فرو می‌ریزد، چیزی برایشان نمی‌ماند. سوم، دریا که هم آزادی است و هم گریز و هم سرنوشت. و چهارم، جست‌وجوی تعلق؛ اینکه آدم کجا جا دارد و به چه چیزی تعلق دارد.
زبان اونیل گاهی سنگین و پرتکرار است و منتقدان همیشه درباره‌ی دیالوگ‌هایش بحث کرده‌اند. اما قدرت او در ساختن موقعیت، در فشار عاطفی صحنه‌ها و در صداقت بی‌رحمانه‌اش است. او از نشان دادن ضعف، اعتیاد، نفرت و شرم شخصیت‌هایش ابایی نداشت و همین صداقت است که آثارش را بعد از یک قرن هنوز زنده نگه داشته است.
اونیل همچنین در به‌کارگیری روان‌شناسی در نمایشنامه پیشگام بود. او زیر تأثیر اندیشه‌های روان‌کاوی زمان خودش، شخصیت‌هایی ساخت که انگیزه‌هایشان پیچیده و گاهی برای خودشان هم ناشناخته است. نتیجه، نمایشنامه‌هایی است که خواننده را به فکر کردن درباره‌ی ریشه‌های رفتار انسان وامی‌دارد.
در کتاب‌جم چند ترجمه‌ی فارسی از آثار یوجین اونیل موجود است که بیشترشان در دسته‌ی نمایشنامه و فیلمنامه و ادبیات نمایشی قرار می‌گیرند. ناشرهایی مثل بیدگل، قطره و سبزان این ترجمه‌ها را منتشر کرده‌اند. چند عنوانی که در فهرست می‌بینید:
این نمایشنامه‌ها در دسته‌ی ادبیات و داستان هم دیده می‌شوند. قیمت روز و موجودی به‌روز هر کتاب را در صفحه‌ی خودش ببینید.
اگر فقط یک کتاب از یوجین اونیل بخوانید، احتمالا باید همین باشد. «سیر بلند روز به دل شب» نمایشی است که در یک روز تابستانی در خانه‌ی خانواده‌ای به نام تایرون می‌گذرد: پدری بازیگر و خسیس، مادری که دوباره به اعتیاد برگشته، پسر بزرگ‌تری که در الکل غرق شده و پسر کوچک‌تری که بیمار است و تازه دارد می‌فهمد بیماری‌اش جدی است. از صبح تا نیمه‌شب، این چهار نفر با هم حرف می‌زنند، دعوا می‌کنند، از هم عذر می‌خواهند و دوباره زخم می‌زنند.
همه‌ی منتقدان این نمایش را زندگی‌نامه‌ای می‌دانند. خانواده‌ی تایرون بازتاب روشنی از خانواده‌ی خود اونیل است و پسر کوچک‌تر تصویری از خود نویسنده در جوانی. اونیل این نمایش را در سال‌های پایانی عمر نوشت و نمی‌خواست تا مدتی بعد از مرگش منتشر شود، چون بیش از حد شخصی بود. اما بعد از مرگ او منتشر و اجرا شد و جایزه‌ی پولیتزر را برد.
آنچه این نمایش را بزرگ می‌کند، توازن میان خشم و عشق است. هیچ‌کدام از چهار شخصیت شرور نیستند. هر کدام زخمی‌اند و هر کدام دیگری را مقصر می‌دانند، اما در لحظه‌هایی کوتاه، عشق و فهم عمیقی میانشان پیدا می‌شود. خواننده در پایان نمی‌تواند هیچ‌کدام را کاملا محکوم کند؛ فقط می‌تواند غمگین باشد.
این اثر برای خواندن هم بسیار مناسب است، نه فقط برای دیدن روی صحنه. دستورهای صحنه‌ای اونیل مفصل و ادبی‌اند و به خواننده کمک می‌کنند فضا و حالت شخصیت‌ها را تصور کند.
«گوریل پشمالو» یکی از جسورانه‌ترین نمایش‌های یوجین اونیل است. قهرمانش، یانک، آتش‌کار موتورخانه‌ی یک کشتی اقیانوس‌پیماست؛ مردی قوی و مغرور که فکر می‌کند کشتی با نیروی او حرکت می‌کند و او به این دنیا تعلق دارد. اما یک برخورد کوتاه با دختر ثروتمندی که از دیدنش وحشت می‌کند، همه‌چیز را به هم می‌ریزد. یانک ناگهان احساس می‌کند در چشم دیگران چیزی جز یک حیوان نیست و سفری را شروع می‌کند تا جایی برای خودش در جهان پیدا کند.
این نمایش با زبانی خشن، صحنه‌هایی اغراق‌شده و فضایی کابوس‌وار نوشته شده است؛ ویژگی‌هایی که آن را به سبک اکسپرسیونیستی نزدیک می‌کند. موضوع اصلی‌اش، یعنی گم شدن انسان در جهان صنعتی و جست‌وجوی تعلق، هنوز هم تازه است.
اینکه از این اثر چند ترجمه‌ی فارسی در فهرست هست، نشان می‌دهد که مترجمان و ناشران ایرانی هم به اهمیت آن توجه داشته‌اند. اگر به تئاتر تجربی علاقه دارید، این نمایش نقطه‌ی شروع خوبی است.
دریا در آثار یوجین اونیل حضوری پررنگ دارد و این از تجربه‌ی واقعی او به‌عنوان ملوان می‌آید. «آنا کریستی» داستان زنی جوان است که سال‌ها از پدرش دور بوده و حالا نزد او برمی‌گردد. پدر، ملوانی پیر که از دریا متنفر است و همه‌ی بدبختی‌هایش را از آن می‌داند، دخترش را تصویری پاک و دست‌نخورده تصور می‌کند. اما آنا گذشته‌ای سخت دارد. ورود یک ملوان دیگر به زندگی آن‌ها، گره ماجرا را محکم‌تر می‌کند.
نمایشنامه‌های دریایی اونیل، که «سفر دور و دراز به وطن» یکی از آن‌هاست، مجموعه‌ای از نمایش‌های کوتاه‌اند که بیشترشان میان ملوانان یک کشتی می‌گذرند. این نمایش‌ها از اولین کارهای جدی او بودند و نشان می‌دهند که اونیل از همان ابتدا به زندگی آدم‌های فرودست و سرنوشت‌هایی که از کنترلشان خارج است علاقه داشت.
این آثار، شاید به خاطر کوتاهی‌شان، برای کسانی که تازه با نمایشنامه‌خوانی آشنا می‌شوند انتخاب‌های خوبی‌اند. در یک نشست می‌شود چند تا از آن‌ها را خواند و با فضای کلی کار اونیل آشنا شد.
به جز عنوان‌هایی که در کتاب‌جم موجود است، یوجین اونیل آثار مهم دیگری هم دارد که شناختنشان برای درک جایگاه او لازم است. «امپراتور جونز» نمایشی کوتاه و اکسپرسیونیستی است درباره‌ی مردی که در یک جزیره خود را امپراتور کرده و حالا در جنگل از ترس و گذشته‌اش فرار می‌کند. «هوس زیر درختان نارون» تراژدی خانوادگی تلخی است در مزرعه‌ای سنگلاخی در نیوانگلند. «عزا برازنده‌ی الکتراست» سه‌گانه‌ای است که داستان اورستیای آیسخولوس را به آمریکای پس از جنگ داخلی منتقل می‌کند.
در دوره‌ی پایانی هم، جدا از «سیر بلند روز به دل شب»، دو اثر مهم دیگر نوشت: «یخ‌فروش می‌آید» که در یک میخانه می‌گذرد و درباره‌ی آدم‌هایی است که با رؤیاهای فردایشان زنده‌اند، و «ماهی برای حرامزادگان» که ادامه‌ای است بر سرنوشت برادر بزرگ‌تر خانواده‌ی تایرون. «میان‌پرده‌ی عجیب» هم نمایشی طولانی است که شخصیت‌هایش افکار درونی خود را بلند به زبان می‌آورند.
این آثار نشان می‌دهند که اونیل در طول عمر کاری‌اش دائم در حال تغییر بود و هر دوره از کارش رنگ و حال خاص خودش را دارد.
وقتی کسی جست‌وجو می‌کند «بهترین کتاب‌های یوجین اونیل»، معمولا می‌خواهد بداند از کجا شروع کند. پیشنهاد ما بستگی به تجربه‌ی شما در نمایشنامه‌خوانی دارد.
اگر تا حالا نمایشنامه کم خوانده‌اید، با نمایش‌های کوتاه شروع کنید. «پیش از ناشتایی و سه نمایشنامه‌ی دیگر» یا «سفر دور و دراز به وطن و دو نمایشنامه‌ی دیگر» شما را با فضا و زبان او آشنا می‌کنند بی‌آنکه خسته شوید. «پیش از ناشتایی» خودش نمایشی تک‌پرده‌ای و فشرده است که تقریبا تمامش را یک شخصیت حرف می‌زند.
اگر نمایشنامه زیاد خوانده‌اید و دنبال تجربه‌ای جدی‌اید، مستقیم سراغ «سیر بلند روز به دل شب» بروید. این اثر طولانی و سنگین است، اما ارزش هر صفحه‌اش را دارد.
اگر به تئاتر تجربی و جسورانه علاقه دارید، «گوریل پشمالو» را بخوانید. و اگر داستان عاشقانه با رنگ تراژدی را ترجیح می‌دهید، «آنا کریستی» انتخاب خوبی است.
آثار یوجین اونیل سال‌هاست که به فارسی ترجمه می‌شوند و بعضی از آن‌ها چند ترجمه‌ی متفاوت دارند. این برای خواننده‌ی فارسی‌زبان هم فرصت است و هم انتخابی که باید با دقت انجام شود. ترجمه‌ی نمایشنامه کار ساده‌ای نیست، چون دیالوگ باید هم وفادار باشد و هم قابل اجرا و طبیعی روی زبان بازیگر.
در فهرست کتاب‌جم ترجمه‌هایی از نشرهای بیدگل، قطره و سبزان دیده می‌شود. بیدگل در سال‌های اخیر به‌عنوان ناشری شناخته شده که به ادبیات نمایشی توجه ویژه دارد. وقتی از یک اثر چند ترجمه وجود دارد، بهتر است صفحه‌ی اول هر کدام را بخوانید و ببینید کدام لحن با سلیقه‌ی شما سازگارتر است.
یک نکته‌ی جالب هم اینکه بعضی عنوان‌ها در فارسی به شکل‌های مختلف ترجمه شده‌اند. مثلا مهم‌ترین اثر اونیل در فارسی با عنوان‌هایی مختلف شناخته می‌شود و «سیر بلند روز به دل شب» یکی از آن‌هاست. اگر عنوانی آشنا ولی کمی متفاوت دیدید، احتمالا با همان اثر روبه‌رو هستید.
شاید بپرسید چرا باید امروز نمایشنامه‌های نویسنده‌ای را بخوانیم که بیش از هفتاد سال پیش درگذشته است. پاسخ ساده است: موضوعاتی که یوجین اونیل به آن‌ها می‌پرداخت هنوز هم موضوعات ما هستند. خانواده‌هایی که همدیگر را دوست دارند و همزمان زخم می‌زنند، اعتیاد و پنهان‌کاری، حس بی‌جایی در جهانی که سریع تغییر می‌کند، و رؤیاهایی که آدم‌ها برای زنده ماندن به آن‌ها چنگ می‌زنند.
از طرف دیگر، خواندن اونیل به شما کمک می‌کند تئاتر و سینمای امروز را بهتر بفهمید. بسیاری از درام‌های خانوادگی سینما و تلویزیون، آگاهانه یا ناآگاهانه، از راهی که او باز کرد پیروی می‌کنند. وقتی اونیل را بشناسید، ردپایش را در جاهای زیادی پیدا می‌کنید.
و در نهایت، خواندن نمایشنامه تجربه‌ای متفاوت از خواندن رمان است. شما باید صحنه را در ذهنتان بسازید، صدای شخصیت‌ها را بشنوید و فاصله‌ی میان حرف‌ها را پر کنید. اونیل با دستورهای صحنه‌ای دقیق و ادبی‌اش، این کار را برای خواننده لذت‌بخش می‌کند.
جایگاه یوجین اونیل در ادبیات نمایشی جهان، جایی کنار نویسندگانی مثل ایبسن و استریندبرگ است. او خودش از استریندبرگ بسیار تأثیر گرفته بود و این را پنهان نمی‌کرد. مثل آن نویسندگان اروپایی، اونیل هم به درون خانواده و روان آدم‌ها نگاه می‌کرد و از نشان دادن تاریکی‌ها پرهیز نداشت.
تفاوتش این بود که این نگاه را به آمریکا آورد؛ به سرزمینی که تا آن زمان بیشتر با خوش‌بینی و رؤیای پیشرفت شناخته می‌شد. اونیل نشان داد که زیر این رؤیا، تنهایی، شکست و زخم هم هست. به همین دلیل بسیاری او را نخستین نمایشنامه‌نویس واقعا مدرن آمریکا می‌دانند.
اگر به ادبیات نمایشی علاقه دارید و می‌خواهید بیشتر بخوانید، دسته‌های ادبیات نمایشی و نمایشنامه در کتاب‌جم آثار نویسندگان دیگری را هم دارد که خواندنشان در کنار اونیل تصویر کامل‌تری به شما می‌دهد.
خیلی از خواننده‌ها که به رمان عادت دارند، وقتی اولین بار نمایشنامه دست می‌گیرند کمی سردرگم می‌شوند. متن پر از نام شخصیت‌ها و دستورهای داخل پرانتز است و خبری از راوی نیست که همه‌چیز را توضیح بدهد. چند پیشنهاد ساده می‌تواند این تجربه را راحت‌تر کند.
اول اینکه پیش از شروع، فهرست شخصیت‌ها را که معمولا در صفحه‌ی اول آمده با دقت بخوانید. بدانید چه کسی پدر است، چه کسی برادر و چه کسی غریبه. دوم اینکه دستورهای صحنه را جدی بگیرید؛ در کار اونیل این دستورها گاهی چند پاراگراف‌اند و حال و هوای اتاق، نور، صداها و حتی چهره‌ی شخصیت‌ها را توصیف می‌کنند. سوم اینکه اگر امکانش هست، بعضی دیالوگ‌ها را بلند بخوانید. نمایشنامه برای شنیده شدن نوشته شده و صدای بلند، ریتم و تنش جمله‌ها را آشکار می‌کند.
چهارم اینکه عجله نکنید. یک نمایشنامه‌ی بلند را می‌شود در چند نشست خواند، پرده به پرده. بعد از هر پرده کمی مکث کنید و به این فکر کنید که رابطه‌ی شخصیت‌ها چطور تغییر کرده است. و پنجم اینکه اگر فرصت شد، اجرای همان اثر را هم ببینید یا درباره‌اش بخوانید. مقایسه‌ی آنچه خودتان تصور کرده بودید با آنچه کارگردان ساخته، لذت دیگری دارد.
زندگی شخصی اونیل هم به اندازه‌ی نمایشنامه‌هایش پرتلاطم بود. او سه بار ازدواج کرد و رابطه‌اش با فرزندانش اغلب سرد و دشوار بود. دخترش، اونا، با چارلی چاپلین ازدواج کرد و همین موضوع رابطه‌ی پدر و دختر را برای همیشه قطع کرد. همسر سومش، کارلوتا مونتری، تا پایان عمر کنار او ماند و در سال‌های سخت بیماری از او مراقبت کرد.
در سال‌های پایانی، بیماری‌ای عصبی که دست‌هایش را به لرزه می‌انداخت، نوشتن را برایش تقریبا ناممکن کرد. او عادت داشت با دست بنویسد و نمی‌توانست به دیکته کردن عادت کند. به همین دلیل چند طرح بزرگ نیمه‌کاره ماند. با این حال، آنچه در همان سال‌های آخر تمام کرد، از جمله «سیر بلند روز به دل شب»، از پخته‌ترین آثار اوست؛ گویی نویسنده در پایان راه، بالاخره توانسته بود با گذشته‌ی خودش روبه‌رو شود.
برای خرید کتاب یوجین اونیل کافی است از فهرست همین صفحه عنوان مورد نظرتان را انتخاب کنید. در صفحه‌ی هر کتاب، مترجم، ناشر، قیمت روز و وضعیت موجودی را می‌بینید و می‌توانید نسخه‌ی چاپی را آنلاین سفارش دهید. کتاب‌جم فقط کتاب چاپی می‌فروشد؛ برای نمایشنامه که بارها به آن برمی‌گردید، زیر جمله‌ها خط می‌کشید و حاشیه می‌نویسید، نسخه‌ی کاغذی همراه بهتری است.
اگر چند کتاب را با هم انتخاب می‌کنید، یک ترکیب پیشنهادی این است: یکی از مجموعه‌های نمایشنامه‌ی کوتاه برای آشنایی، «سیر بلند روز به دل شب» برای تجربه‌ی اثر اصلی، و «گوریل پشمالو» برای دیدن جنبه‌ی تجربی کار او.
یوجین اونیل در سال ۱۹۳۶ جایزه‌ی نوبل ادبیات را گرفت و چهار بار هم برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر نمایش شد که آخرینش پس از مرگش و برای «سیر بلند روز به دل شب» بود.
بیشتر منتقدان «سیر بلند روز به دل شب» را مهم‌ترین اثر او می‌دانند؛ نمایشی زندگی‌نامه‌ای درباره‌ی یک روز از زندگی خانواده‌ای پرتنش.
اگر نمایشنامه کم خوانده‌اید، با مجموعه‌های نمایش کوتاه مثل «پیش از ناشتایی و سه نمایشنامه‌ی دیگر» شروع کنید. اگر آماده‌ی اثری سنگین‌تر هستید، «سیر بلند روز به دل شب» را بخوانید.
او باور داشت تراژدی شکل اصیل هنر است و زندگی خانوادگی پرتنش خودش هم ماده‌ی بسیاری از آثارش بود. با این حال، در دل همین غم، لحظه‌های عمیقی از عشق و فهم هم پیدا می‌شود.
هر دو. دستورهای صحنه‌ای اونیل مفصل و ادبی‌اند و خواندن نمایشنامه‌هایش تجربه‌ای کامل و لذت‌بخش است، حتی اگر هرگز اجرایشان را نبینید.
در فهرست کتاب‌جم ترجمه‌هایی از نشرهای بیدگل، قطره و سبزان موجود است. از بعضی آثار، مثل «گوریل پشمالو»، بیش از یک ترجمه وجود دارد.
یوجین اونیل نویسنده‌ای است که تئاتر را جدی گرفت و از آن خواست که درباره‌ی دردناک‌ترین حقیقت‌های زندگی حرف بزند. او از کودکی سرگردان در پشت صحنه‌ی تئاترها، از سال‌های ملوانی و بیماری، و از زخم‌های خانواده‌ی خودش، آثاری ساخت که هنوز روی صحنه‌های جهان اجرا می‌شوند و هنوز خواننده را تکان می‌دهند.
اگر می‌خواهید ادبیات نمایشی را جدی‌تر دنبال کنید، خواندن او یک قدم ضروری است. فهرست کامل کتاب‌های موجود را در همین صفحه ببینید، ترجمه‌ی دلخواهتان را انتخاب کنید و نسخه‌ی چاپی را با قیمت روز سفارش دهید تا سفر طولانی شما در دنیای اونیل از امروز شروع شود.
