دیجیتال عزیز | ما باید صحبت کنیم

کتاب دیجیتال عزیز به قلم کریستی گودوین ترجمه مژگان حیدرعلی است که توسط نشر هورمزد به چاپ رسیده است. این کتاب «دیجیتال عزیز، ما باید با هم صحبت کنیم » راهنمایی مطمئن برای کنترل عادت‌های استفاده از فناوری‌های دیجیتال و کامیابی در دنیایی آشفته است. کتاب دیجیتال عزیز، ما باید با هم صحبت کنیم، یک دستورالعمل کاملاً کاربردی برای استفاده از فناوری به شکل آگاهانه و هوشیارانه است. در کتاب‌های قبلی، مشکلاتی که با آن‌ها مواجه هستیم شناسایی شده است. «وابستگی دیجیتالی»، «کاهش فراگیر توجه و تلاش برای بهره‌وری در فضای آنلاین» به‌شکل گسترده‌ای مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این کتاب‌ها قطعاً آغازگر این گفتگو بوده‌اند و میزان آگاهی نسبت به مسئله‌ای که با آن مواجه هستیم را بالا برده‌اند. اما تعداد کمی از آن‌ها راه‌حل‌های واقع‌بینانه‌ای ارائه کرده‌اند. اکنون ما به راه‌حل‌های قابل اجرا و عملی نیاز داریم تا بتوانیم از فناوری به روشی استفاده کنیم که به جای سرکوب و فرونشاندن آسایش و میزان بهره‌وری، حامی و پشتیبان ما باشد. (و به گناه وابستگی دیجیتال ما اضافه نکند). کتاب دیجیتال عزیز ما باید صحبت کنیم بخش‌هایی از متن کتاب دیجیتال عزیز خرده-‌استرس‌های خود را کاهش دهید اگرمی‌خواهید کارایی ذهنی خود را بهینه کنید و در دنیای دیجیتال مراقب رفاه خود باشید، لازم است خرده-استرس‌هایی را که در زندگی شما رخنه کرده‌اند، کم کنید. شاید این خرده-استرس‌ها بی‌اهمیت به‌نظر برسند اما معمولاً از ذهن بیرون نمی‌روند؛ روی هم انباشته می‌شوند و بر ما تأثیر می‌گذارند. هشدارها و اعلان‌ها: در روزهایی که روح و روان ما تحت تسلط فناوری دیجیتال است، هشدارها و اعلان‌ها بخشی از خرده-عوامل استرس‌زا محسوب می‌شوند. مغز ما نمی‌تواند بین ببری که در حال تعقیب ما است و یک اعلان تیک‌تاک (یا سایر پلتفرم‌های شبکه‌های اجتماعی) فرق بگذارد ؛ هر دوی آن‌ها به منزلۀ یک تهدید هستند و عامل ایجاد استرس محسوب می‌شوند. مغز علامت قرمز رنگ حبابی را روی صندوق پیام مشاهده می‌کند که به‌‌عنوان یک عامل استرس‌زا نشان می‌دهد 108 ایمیل بررسی نشده دارید. بیایید با خلاص شدن از دست این استرس شروع کنیم! ساعات کاری: تحقیقات نشان می‌دهند کارایی حداکثری، مستلزم دورۀ استراحت است. ما از لحاظ بیولوژیکی قادر نیستیم برای مدت طولانی بدون دوره‌های استراحت کار کنیم. طولانی‌تر کار کردن موجب تأثیرات بیشتر نمی‌شود، بلکه درواقع ساعات کاری طولانی می‌تواند در کارکرد ما اختلال ایجاد کند. قشر جلوی مغز که به حل مسائل و تفکر پیچیده و حافظۀ فعال کمک می‌کند، مستعد خستگی است. عمر کارایی باتری این قسمت از مغز حدود 6 ساعت در روز است (نه 12 ساعت که اغلب ما انجام می‌دهیم). ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم بدون وجود دوره‌های استراحت کافی، به‌طور مستمر کار کنیم؛ این شیوه با بیولوژی ما در تضاد است. کار بدون وقفه: لازم است فرهنگی را در محیط کاری خود ایجاد کنیم که «استراحت کردن» مورد تکریم و احترام باشد نه ترسناک. رفاه و آسایشِ فردی، شعار نیست. و به شرکت در یک کارگاه آموزشی، خوردن ناهار و اختصاص نمادین یک روز، خلاصه نمی‌شود. طبق شواهد و قرائن علمی، توجه به رفاه و آسایش فردی، بهترین روش و هنجار محیط شغلی است. مطالعات مایکروسافت که با استفاده از اسکن مغزی انجام شد، نشان داد با در نظر گرفتن 10 دقیقه زمان استراحت بین جلسات مختلف، سطح استرس به شکل قابل‌توجهی کاهش می‌یابد. خستگی از جلسات ویدیو کنفرانس خستگی از جلسات ویدیو کنفرانس شرکت در ویدئو-کنفرانس دقیقاً مانند این است که با کسی که فقط 60 سانتی‌متر با شما فاصله دارد، صحبت می‌کنید. انسان‌شناس آمریکایی، ادوارد هال این فاصله را به‌عنوان «فاصلۀ صمیمی» یا «فاصله از نزدیک» توصیف می‌کند. فاصله‌ی که معمولاً مختص گفتن رازها، در آغوش گرفتن، معاشقه، استراحت، محافظت، فوتبال بازی یا کشتی گرفتن است. ما این فاصله را به افرادی اختصاص می‌دهیم که دوست‌شان داریم و یا دوستان نزدیک ما هستند و یا در صورت ضرورت با دشمنان‌مان هنگام جنگ تن‌به‌تن. این فاصله مختص جفت‌گیری یا درگیری است، درحالی‌که ما در یک ویدئو-کنفرانس با استفاده از نرم‌افزار، همراه فردی از یکی از حساب‌های کاربری مجازی هستیم! مغز ما ممکن است چنین موقعیتی را نوعی تهدید محسوب کند و در اثر آن کورتیزول (هورمون استرس) ترشح کند. دلیل دیگری هم وجود دارد که تماس‌های ویدئویی ما را دچار خستگی ذهنی می‌کنند. عملکرد چند-مقوله ای یا انجام چند کار همزمان: انجام چند وظیفه به‌طور همزمان که امروزه در محل‌کارهای پراکنده به یک هنجار تبدیل شده است. مغز را تحت فشار (استرس) قرار می‌دهد. بسیاری از ما در جلسات ویدئو-کنفرانس می‌نشینیم، درحالی‌که صندوق ایمیل خود را وارسی می‌کنیم. حین انجام چند کا