دیزی میلر

هنری جیمز که به‌رغم بسیاری از منتقدان برجسته‌ترین نویسندۀ امریکاست، در سال 1843، در نیویورک، در خانواده‌ای فرهیخته متولد شد. پدرش هنری جیمز بزرگ فیلسوفی مذهبی بود و برادرش ویلیام فیلسوف و روان‌شناسی نامی شد. هنری جیمز پدر که در تربیت فرزندان خود به‌شدت وسواس می‌ورزید، هنری 12 ساله را به همراهی خواهر و برادرانش به اروپا برد تا با فرهنگ اروپایی آشنا شوند و هنری پسر چندین سال از دوران نوجوانی خود را در اروپا گذراند. هنری جیمز هفده‌ساله بود که به امریکا بازگشت و نه سال بعد را در شهرهای نیوپورت، کمبریج و بوستون گذرانید. اولین رمان جیمز به نام توجه و مراقبت در سال 1870 انتشار یافت، ولی مهم‌ترین داستانی که جیمز در این سال‌های ابتدایی نویسندگی خود در امریکا نوشت، رودریک هودسن بود. جیمز در سال 1875 به پاریس رفت و در آنجا با تورگینف، فلوبر و زولا محشور بود. در همین ایام رمان معروف امریکایی _ را نوشت. جیمز در سال 1876 به لندن رفت و در همان‌جا مستقر شد. در همان ابتدای اقامتش در انگلستان نوول (Nouvelle) دیزی میلر را نوشت که برایش شهرتی جهانی به ارمغان آورد. سال‌های 1882 و 1883 را جیمز در امریکا و در کنار خانواده گذراند. تا این زمان جیمز ده‌ها رمان و داستان و نقد و سفرنامه نوشته بود. در سال‌های اقامتش در امریکا والدین او یکی پس‌از دیگری درگذشتند. وقتی که جیمز به لندن بازگشت، دیگر تا بیست سال به امریکا سفر نکرد. در سال 1886 مجموعه آثار جیمز در 14 جلد انتشار یافت ولی وی تا سال 1916 که در چلسی وفات یافت، حجم آثار خود را به بیش‌از دو برابر رساند. از هنری جیمز بیش‌از بیست رمان و چندین کتاب نقد و سفرنامه و نمایشنامه باقی ماند. در زمینۀ رمان کوتاه، نوول و داستان کوتاه که شکل ادبی محبوبش بود، جیمز صد و دوازده اثر از خود به‌جا گذاشت. هنری جیمز هرگز ازدواج نکرد. در اواخر عمر خود، در سال 1915، تابعیت انگلستان را پذیرفت که گرچه با استقبال و قدردانی مقامات انگلیسی مواجه شد، خشم بسیاری از میهن‌پرستان امریکایی را برانگیخت. هنری جیمز هفتاد و دو سال عمر کرد و خاکستر او در کمبریج، از ایالت ماساچوست امریکا، مدفون است. جیمز در چهل‌وپنج سالگی، قبل از اینکه هنوز نصف آثار خود را نوشته باشد، به رابرت لوئیس استیونسن نوشت که می‌خواهد «از زمان خود، تابلوهای کثیری» به جا بگذارد و «نقاط هرچه بیشتری را در قاب کوچک گرد خود» نمایش دهد. گفت که می‌خواهد هم کیفیت و هم کمیت را درنظر داشته باشد؛ به‌طوری که داستان‌هایش «کلی را بسازن که ارزش خاصی به‌عنوان مشاهده و شهادت داشته باشند.» _ اگرچه هدف جیمز بلندپروازانه بود وی از عهدۀ انجامش برآمد. ازرا پاوند در مورد جیمز می‌گوید زمانی که بعضی‌ها فکر می‌کردند که دیگر _ سرانجام _ کار جیمز به پایان رسیده و کامل شده، زمانی که جیمز «انبوهی از نوشته‌ها ارائه داده بود؛ بنایی تاریخی که شانه‌های یک مرد برای کشیدنش کفایت نمی‌کرد؛ زحماتی که عمری مضاعف را می‌طلبید»؛ هنوز چندین سال نوشتن در پیش‌ رو داشت. این حجم کار همان‌طور که جیمز می‌خواست همراه با کیفیتی بی‌همتا بود. چه در زمینۀ درون‌مایه و به‌اصطلاح محتوی و چه در زمینۀ نگارش یا فرم (اگرچه خود جیمز چنین تفکیکی را نمی‌پذیرفت)، وی از پیشکوستان رمان قرن بیستم بود و نوآوری‌ها و موشکافی‌هایش سهم بزرگی در تحول داستان‌نویسی داشت. جیمز ترسیم‌گر وسوسه‌ها، تردیدها، به بوته گذاشتن ارزش‌ها، دشواری انتخاب‌ها، درماندگی‌ها و نومیدی‌های انسان عصر جدید است. هرچیز که به حوزۀ جدال‌های درونی و اخلاقی مرتبط باشد، برای جیمز قابل تعمق است. جدال‌هایی که به قول کنراد «(در معنای مدرن و امروزی) قهرمانانه‌اند، چرا که این نبردها بدون فریاد شعارهای تهییج‌کننده، چکاچک شمشیرها و آوای کوس انجام می‌گیرند. این ماجراها تنها بر ارواح برگزیده اتفاق می‌افتند و آقای جیمز با وفاداری مصرانه و بی‌مهابایی فراز و نشیب جدال‌ها و نیز احساسات مبارزان درگیر را ضبط می کند.» در دنیای جیمز هر نشانۀ کوچک بیانگر واقعیتی بزرگ و پیچیده است. هیچ کلمه‌ای و حرکتی بی‌حکمت نیست. آدم‌ها از خود آثار و علائمی صادر می‌کنند که ممکن است تیزبین‌ترین دیده‌ها هم از درک و تعبیرشان عاجز باشند. به همین علت باید قصه‌های او را با چشم کاملاً باز خواند و معهذا همیشه چیزی پشت همۀ این تعابیر و دریافت‌ها هست که مجهول و معمایی باقی می‌ماند، داستان‌های جیمز هم مثل واقعیت لایه به لایه و تو در تو یند و غور در ابعادشان همان‌قدر لذت‌بخش و روشنگر است که در جوانب متعدد واقعیت. تی. اس. الیوت در مورد جیمز می‌گوید: «او به ما “عقاید” عرضه نمی‌کرد، بلکه دنیای جدیدی از افکار و احساسات می‌ساخت. برای چنین دنیایی بعضی به داستایوسکی رو می‌آورند و بعضی به جیمز. و تمایل من بر این است که به خا