کفش های سرگردان

راوی خاطرات، زنی است که در دزفول به سبب اشتغالش در بیمارستان به عنوان پرستار با بسیاری از مجروحان و رزمندگان ایرانی مواجه بوده است. وی و همسرش، هر دو در بیمارستان نیروی هوایی ارتش در دزفول مشغول خدمت بودند که عراق به طور ناگهانی به ایران حمله می کند. راوی در آن زمان با دو فرزندش، در خرمشهر، به سر می برده است. از همین رو، همراه خانواده پدری به بهبهان می‌روند و پس از تحمل مشقت و سختی‌های بسیار، خانه و کاشانه‌اش را رها می‌کند و از مقابل عراقی‌ها می‌گریزد اما وی برای ادامه خدمت ناگزیر به بیمارستان ارتش در دزفول باز می‌گردد. بخش اعظم خاطرات به بمباران‌های دزفول، مجروحان شهر و رزمندگان اختصاص دارد. سهیلا فرجام‌فر سال 1335 در آبادان متولد شد و تا هنگام اخذ دیپلم در آبادان ساکن بود. برای ادامه تحصیل در دانشکده پرستاری نیروی هوایی به تهران رفت و پس از فارغ‌ التحصیلی در سال 1356 به دزفول نقل مکان کرد و به دلیل آغاز جنگ تحمیلی از سال 1360 تا کنون در تهران به سر می‌برد. او حدود 10 سال است که با نشریات زن روز، کیهان و مجله فضیلت خانواده همکاری دارد این کتاب یک اثر تاثیرگذار است. چون راوی با یک حس کاملا زنانه و لطیف به مسئله جنگ نگاه کرده و از احساس‌ ورزی به دور است. نویسنده مسائل را با همان وجه و گویش بومی برای انتقال مفاهیم به کار برده که این باعث صمیمیت اثر شده است. از طرفی به خاطر داشتن تجربیات و اطلاعات کافی در زمینه پزشکی نسبت به تمام موقعیت‌های اطراف احاطه داشته و آن‌ها لمس کرده و توانسته به مخاطب انتقال دهد. راوی دچار یک وجه دوگانه شده و به تصویر‌سازی از صحنه‌ها می‌پردازد. در ابتدای اثر بیشتر داستانی روایت می‌کند، ولی در پایان حس خاطره‌گویی به خود می‌گیرد و به هر حال «کفش‌های سرگردان» اثری دو وجهی در قالب خاطره و داستان است. به دلیل صمیمیت در نگارش و ارتباط با شخصیت‌های داستان، این اثر ملموس‌ و عینی‌ شده و به نوعی نزدیکی و خویشی برای خواننده به وجود آورده است.