کتاب دامنه | گستره | وسعت یا عمق نوشته دیوید اپستین

کتاب دامنه اثریست از دیوید اپستین با ترجمه مهبان مقدم که توسط نشر هورمزد به چاپ رسیده است. کتابی عالی که به موضوع رشد فردی و تخصص شخصی پرداخته است. نویسنده دغدغه ذهنی اش را با پرسشی همراه کرده که بارها و بارها مخاطبش را به فکر وا­میدارد، آیا بهتر نیست به جای عمق، گستره یا وسعت را انتخاب کنیم؟ پشت جلد کتاب دامنه (کتاب گستره | عمق یا وسعت) عقیدۀ رایجی وجود دارد مبنی بر این‌که برای سرآمد شدن در هر زمینه ای-چه تبدیل‌شدن به موسیقی‌دانی برجسته و چه کسب مقام قهرمانی در رشته‌ای ورزشی-  باید آن مهارت مذکور را از سنین پایین آموخت و سال‌ها تمرین جدی و تمرکز سخت، درنهایت شما را به هدف خود خواهد رساند. بر اساس این عقیده نباید از این شاخه به آن شاخه پرید و علائق گوناگونی را دنبال کرد چراکه این هدر‌رفت زمان، انرژی و توجه، در نهایت شما را از تبدیل‌شدن به سرآمدشدن در هر رشته‌ای (ورزش،هنر،موسیقی، علم و…) دور خواهد کرد. این ضرورتی است که دنیای امروز به شما تحمیل می‌کند: تنها باید در یک رشته فعالیت کنید تا بتوانید در آن به تخصص برسید. اما اپستین با بررسی دقیق زندگی بسیاری از افراد برجسته، از ورزشکاران حرفه‌ای گرفته تا مخترعان و برندگان جایزۀ نوبل نشان می‌دهد این عقیده نه یک قاعده بلکه یک استثناست. او معتقد است گستره نسبت به عمق از اهمیت بالاتری برخوردار است. اپستین با مثال‌هایی ملموس نشان می‌دهد که در بیشتر رشته‌ها -به‌خصوص رشته‌های پیچیده و پیش‌بینی‌ناپذیر– جنرالیست‌ها (کلی گراها) از تخصص‌گراها موفق‌ترند. آن‌ها اغلب در طول مسیر علائق متفاوت را دنبال می‌کنند، خلاق‌تر و باهوش‌ترند و قادر به دیدن ارتباطات بیشتری نسبت به تخصص‌گراها هستند. او می‌گوید از این شاخه به آن شاخه پریدن نه‌تنها نقص نیست بلکه یک حسن ضروری است. اپستین در این کتاب قهرمان گلف دنیا را -به نمایندگی از تخصص‌گراها-  با قهرمان تنیس دنیا مقایسه می‌کند. قهرمان گلف دنیا از سه‌سالگی به‌طورجدی تنیس را دنبال کرده است و خیلی زود به مقام قهرمانی دست یافته است. در مقابل، قهرمان تنیس دنیا قبل از تنیس، فوتبال، شنا و رشته‌های ورزشی دیگری را نیز تجربه کرده است. او اگرچه دیرتر به تخصص رسیده است اما از اطلاعات وسیع‌تر و جهان‌بینی گسترده‌تری نسبت به قهرمان گلف برخودار است. دیوید اپستین بهتر است بدانیم که دیوید اپستین نویسنده کتاب­های بیشماری نیست اما قطعا نویسنده تاثیرگذاریست. او در زمینه علوم محیطی و روزنامه­نگاری تحصیل کرده است، کتاب اولش ژن­ورزشی و دومین کتاب او دامنه است. جذابیت لحن و بیانش برای خوانندگان بسیار دوستانه، صمیمی و گیراست که این به لطف نویسنده ورزشی بودنش است. همینطور خبرنگار دیلی نیوز نیز بوده است. دیوید اپستین دستی هم در نوشتن مقالات علمی دارد. زیرا که او مدتی در قطب شمال محقق بوم­شناسی بوده و در یک کشتی تحقیقاتی لرزه­نگاری در اقیانوس کار کرده است. او در این کتاب از سبک نوشتاریی استفاده می‌کند که عمدتاً بر بیان طیف گسترده‌ای از داستان‌ها، مصاحبه‌ها، مطالعات تحقیقاتی و حکایات است. هدف کتاب دامنه اپستین کتابش را با داستان تربیت بی‌نظیر راجر فدرر که به عقیده بسیاری بهترین تنیس باز مرد در تمام دوران است، آغاز می‌کند. بر خلاف تایگر وودز – یکی دیگر از اسطوره های ورزشی، که تخصص او در دوران کودکی فقط گلف بود البته تحت تعلیم پدرش، که به الگویی برای والدینی تبدیل شده است که می خواهند فرزندان خود را برای عالی بودن آماده کنند، این قیاسی است میان دو چهره افسانه ایی برای اهل ورزش. دو اسطوره که از مسیری بسیار متفاوت به جایگاهی مشابه رسیدند. فدرر در دوران کودکی و نوجوانی چندین ورزش انجام داد. پدر و مادرش او را فقط در جهت داشتن روحیه ورزشی خوب تشویق کردند و زمانی که او به سمت تنیس گرایش پیدا کرد، او را از جدی گرفتن این ورزش منع کردند. سال‌ها بعد، اپستین خاطرنشان می‌کند، فدرر ساعت‌هایی را که در بسکتبال، هندبال، اسکی، کشتی، شنا، تنیس روی میز و اسکیت‌برد سپری کرد، به او کمک کرد تا هماهنگی چشم و دست خود و تکنیک معروفش را تقویت کند. اپستین خاطرنشان می کند که فدررها کارهای زیادی انجام دادند که به خوبی به پسرشان کمک کرد برای شروع، هنگامی که فهمیدند راجر عاشق ورزش است، او را تشویق کردند که انواع مختلفی از آنها را امتحان کند – یا همانطور که اپستین در کتاب آن را “دوره نمونه گیری” می نامد. او استدلال می‌کند که دوره‌های نمونه‌گیری بسیار مهم است، زیرا به بچه‌ها اجازه می‌دهد تا به طور طبیعی کاری را که دوست دارند انجام دهند و بیشتر می‌خواهند در آن موفق شوند، را کشف کنند. تایگروودز را میتوان نماد عمق یا تخصص نامید زیرا که از کودکی از همان دو سالگی که با چوب گلف، خودش را به همگان نشان داد و برای این جایگاه آموزش د