ساعت باران
«ساعت باران» دومین رمان هادی معیری نژاد، مانند رمان قبلی وی «هیتلر را من کشتم»، فضایی رازآلود و معمایی دارد. معلمی جوان برای تدریس به یکی از شهرهای شمالی میرود و در اقامتگاهش که باغی مصادرهشده از اموال یک ملاک قدیمی است با اتفاقات عجیبی مواجه میشود. خوادثي خوفناک و رازآلود او را ناگزیر وارد ماجراهایی مرتبط با گذشتهی دو خانوادهی قدیمی و ملاک در آن منطقه
فروشنده
کتابجم
بیش از ۲۰ هزار فروش موفق با رضایت ۵ ستاره
گارانتی ۳۰ روزه کیفیت کتاب
- ارسال سریع به سراسر کشور
- تضمین اصالت کتاب از ناشر معتبر
- پرداخت امن از درگاه بانکی
مشخصات کتاب
- دستهبندی
- ادبیات و داستان
- شناسه کالا
- kj-779983
دیدگاههای کاربران
اگر این کتاب را دوست داری
جان هال
ترجمهی امیر علم بیگی (عضو هیأت علمی دانشگاه تهران)، رومینا امیری، الهام فهام (عضو هیأت علمی جهاد دانشگاهی)
ادیبان روز
رابین اسپیکولند (نویسندهی کتاب سرآمدی در اجرا)
ترجمهی علی عبدالهی، ملیکا نصیر، علی عمویی
ادیبان روز
مارتین ریوز، فرانسیس کندلون
ترجمهی احمد فروتن، نصیبه حق دوست، مرجان عسکری، مهرنوش میرالی
ادیبان روز
لور کلرریلیر، بنوا ریلیر
ترجمهی شهرام خلیل نژاد (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی)، وحیده نورانی، ناهید مجیدیان، سحر اسماعیلی شایاین
ادیبان روز
کولن بی.جان، پاربوتی پراوین
ترجمهی دکتر مهدی ابراهیمی (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبائی)، فاطمه صابریان (مدرس دانشگاه الزهرا)
ادیبان روز
آندرس هینترهابر، استفان ام.لیوزو
ترجمهی سیدرضا جلال زاده (عضو هیئت علمی دانشگاه خاتم)، مرضیه بابایی
ادیبان روز
کتابهای بیشتر از نیماژ
مشاهدهی همه
توضیحات
«ساعت باران» دومین رمان هادی معیری نژاد، مانند رمان قبلی وی «هیتلر را من کشتم»، فضایی رازآلود و معمایی دارد. معلمی جوان برای تدریس به یکی از شهرهای شمالی میرود و در اقامتگاهش که باغی مصادرهشده از اموال یک ملاک قدیمی است با اتفاقات عجیبی مواجه میشود. خوادثي خوفناک و رازآلود او را ناگزیر وارد ماجراهایی مرتبط با گذشتهی دو خانوادهی قدیمی و ملاک در آن منطقه میکند. ——————————————————————— «تمام تنم سرد سرد بود. بوی مرده در تنم رسوخ میکرد و خاطرهی زیباییهای دختر نوجوان را در من میپژمرد. چشمهایم را بستم و به هرچه معتقد بودم دعا کردم که روح در همین لحظه آزاد شود و از بروز فاجعه جلوگیری کند. چشمانم را با احتیاط باز کردم. روح محکم همان جا ایستاده بود و با قهقههای شبیه به خندهی دایه روحم را خراش میداد. از خودم بیخود شده بودم. به زمزمه و رو به او گفتم: «از اینجا برو… برو تمومش کن… اگه نری فریبرز کشته میشه… حرفای منو میفهمی؟» اصلاً از دهانم کلمهای بیرون نمیآمد و حرفهای خودم فقط در کاسهی سر خودم میچرخید. خیلی تلاش کردم که حرف را از دهانم بیرون بکشم، اما لال شده بودم. دهانم از مغز فرمان نمیگرفت. از دست خودم خشمگین شدم. با دست دو سه بار به لبهایم کوبیدم. خون از لبهایم فواره زد. روح جیغی کشید و ناپدید شد و من به پشت افتادم.»