آموزش اصول پایه و قوانین رشته های ورزشی

معرفی کتاب آموزش اصول پایه و قوانین رشته های ورزشی ورزش امروزه در جهان به وسیله ‏ای مبدل شده که انسان ها را با هم متحد و آشنا کرده و بین آنها پیوند اخوت و برادری برقرار می‏ کند و مهم ترین هدف و وظیفه ورزش همین است ایجاد مودت و دوستی بین ورزش کاران که هر چند در میدان رقیب هم هستند اما در خارج از میدان به عنوان رفیق همدیگر می‏ باشند . ورزش به فعالیت ها یا مهارتهای عادی جسمانی‌ای گفته می‌شود که بر پایه یک رشته قوانین مورد توافق همگانی و با اهداف تفریحی، یا برای مسابقه، نشاط شخصی، دستیابی به ورزیدگی، مهارت جویی یا آمیزه‌ای از این اهداف انجام می‌گیرد. رشته‌های فراوانی در ورزش وجود دارند و مردم زمان و هزینه زیادی را چه به عنوان شرکت کننده و چه به عنوان تماشاگر صرف ورزش می‌کنند. ورزش و ورزش کردن طی سالیان طولانی از قالب یک تفریح و سرگرمی به قالب یک حرفه و فعالیت درآمده است و تعداد بیشماری از ورزشکاران حرفه‌ای در سراسر جهان از طریق ورزش به ثروت و زندگی رسیده اند. این یکی دیگر از خصوصیات ورزش به شمار می‌آید. آموزش اصول پایه و قوانین رشته های ورزشی این اثر مطابق سر فصل وزارت علوم و فناوری درسه بخش که بخش اول در چهار فصل و بخش دوم درسه فصل و در نهایت بخش سوم در دو فصل تدوین شده است.در بخش اول شما با تقسیم بندی ورزش ها برحسب ابزار مورد استفاد و در بخش دوم با تقسیم بندی ورزش ها از نظر چگونگی رابطه در روند فعالیت ورزشی ودر بخش سوم با تقسیم بندی ورزش ها با نگرش روان شناسی- ورزشی آشنا خواهید شد. تعریف ورزش ورزش از نظر لغوی اسم مصدر است. به معنای «ورزیدن» و «برزیدن» مصدر آن، یعنی کارکردن، عمل کردن، کوشیدن، پیاپی انجام دادن و ریاضت کشیدن است. (دهخدا، 1335) معادل کلمه ی ورزش در زبان انگلیسی sport است که به هر نوع فعالیت بدنی و بازی که منجر به انجام مسابقه و نمایش مهارت بین دو فرد و یا دو گروه شود که ملزم به انجام تمرین های مداوم و فراگرفتن مهارت در یک حرکت یا رشته ی ورزشی باشد اطلاق می‏ شود. انواع ورزش ورزش ها دارای صور مختلفی هستند و به صورت‏ های گوناگون می‏ توان آنها را تقسیم بندی کرد، زیرا هر یک مقررات و شرایط ویژ‏ه ای دارند.شاید بتوان ورزش ها را عموماً برسه مبنا طبقه بندی کرد. الف- تقسیم بندی بر حسب ابزار مورد استفاد در ورزش 1- ورزش‏ های بدون وسیله 2- ورزش‏ های با وسیله 3- ورزش ‏های توپی 4- ورزش‏ های راکتی ب- تقسیم بندی از نظر چگونگی رابطه در روند فعالیت ورزشی 1- ورزش‏ های مبارزه ای 2- ورزش ‏های میدانی 3- ورزش‏ های طبیعی یا مکانیکی (به ورزش‏هایی گفته می‏شود که در دل طبیعت انجام می‏گیرند منظور از دل طبیعت: جنگل، کوه، کویر، دشت، دریا، رودخانه و … می‏ باشد). پ- تقسیم بندی با نگرش روان شناسی- ورزشی این تقسیم بندی از نظر نقش فعالیت تربیت بدنی در مدارس و اثرات تربیتی که بر روی روند تکامل شخصیت فرد و جامعه دارد مورد توجه قرار می‏گیرد. 1- فعالیت‏ هایی که موجب برتری جامعه و مصونیت بخشیدن آن می‏ شوند. 2- فعالیت‏ هایی که موجب پیشرفت و هماهنگی عصبی- عضلانی می‏ شوند. چه ورزشی را در چه سنی شروع کنیم؟ رهنمود‏های زیادی در مورد زمان شروع و چگونگی شروع شرکت در ورزش وجود دارد. این رهنمودها بر اساس بهبود عملکرد و عوامل خطرزا طراحی شده‌اند. سنین ۶-۲ سالگی لازم است کودکان بیشتر در فعالیت‌‏های شادی‌آور و فرح‌بخش شرکت کنند. در این سن کودک، توانایی شرکت در ورزش‌‏های سازمان‌یافته مانند فوتبال را ندارد زیرا توانایی حرکتی و تعادلی کامل نیست و محدوده توجه او محدود است. مهارت‌‏هایی مانند دویدن، پریدن و شنا را می‌توان به کودک آموزش داد. در این سن، ورزش باید با حداقل آموزش باشد و از ایجاد رقابت و مسابقه بین کودکان جلوگیری شود. هدف اصلی باید لذت بردن از ورزش باشد. سنین ۱۰-۶ سالگی گرچه بهبود تعادل و حرکت به‌دست آمده اما هنوز هماهنگی لازم بین دست و چشم به‌وجود نیامده است بنابراین کودک می‌تواند به‌طور محدود به ورزش‌‏های سازمان‌یافته بپردازد. ورزش‌‏هایی مانند ژیمناستیک، شنا، تنیس برای کودک مناسب است. در این سن تاکید بر آموزش تکنیک است و باید به رقابت و مسابقه کمتر اهمیت داده شود. سنین ۱۲-۱۰ سالگی سطح شعور و فهم و توانایی یادگیری، تعادلی و حرکتی کودک افزایش می‌یابد و می‌تواند حرکت‌‏های پیچیده و تکنیک و تاکتیک را یاد بگیرد و در ورزش‌‏های سازمان‌یافته و برخوردی شرکت کند. ورزش‌‏هایی مانند والیبال، بیسبال، فوتبال و دوچرخه‌سواری برای این سنین مناسب هستند. سن بلوغ بدنسازی با وزنه باید بعد از سن بلوغ آن هم همواره تحت‌نظر مربی انجام گیرد. ورزش‌‏های پربرخورد و تماسی مانند بوکس، کشتی، هاکی و پاورلیفتینگ بهتر است بعد از ۱۵ سالگی شروع شوند ولی به‌طور کلی می‌توان گفت مناسب بودن شدت و نوع ورز