اتوبوس سرگردان

گزیده ای از متن کتاب “ اتوبوس سرگردان ” نوشتۀ جان استن بک جان اشتاین بک چهل و دو مایل پایین‏تر از «سان‏یزیدرو [1] » در یکی از شاهراه‏های بزرگ شمال به جنوب کالیفرنیا، چهارراهی وجود دارد که هشتاد و چند سال است به نام «ربل کرنرز [2] » خوانده می‏شود. از اینجا یک جاده‏ی منطقه‏ای مستقیماً از منتهی‏الیه سمت راست به سوی مغرب کشیده شده که پس از طی چهل‏و نه مایل به یک شاهراه دیگر شمالی_ جنوبی متصل می‏شود که سان‏ فرانسیسکو [3] را به لوس آنجلس [4] و در نتیجه به هالیوود می‏رساند. اگر کسی بخواهد از راه دره به ساحل این قسمت از ایالت برود به ناچار می‏بایست از جاده‏ی مزبور عبور کند که از «ربل کرنرز» آغاز شده و تعدادی تپه و صحرایی کوچک را در نوردیده و از یک مزرعه‏ی بزرگ و کوه‏ها گذشته و بالاخره به یک شاهراه ساحلی می‏رسد که یک‏راست به مرکز شهر «سان‏خوآن د لا کروز [5] » منتهی می‏شود. نام «ربل کرنرز» از سال 1862 روی این جاده مانده است. گفته می‏شود که خانواده‏ای به نام «بلانکن [6] » در این چهارراه دکان آهنگری باز کردند. بلانکن‏ها و دامادهایشان از اهالی فقیر، نادان، مغرور و خشن کنتاکی [7] بودند. آنها بدون اثاثیه و بی‏هیچ‏گونه وسایل زندگی از مشرق آمدند و تنها چیزی که همراه داشتند تعصب و عقاید سیاسی‏شان بود. این خانواده با وجود اینکه غلام و برده‏ای نداشتند، اما آماده بودند تا جانشان را در راه آزاد نشدن برده‏ها فدا کنند، بدین‏جهت هنگامی که جنگ آغاز شد، بلانکن‏ها مسافرت به سوی مناطق بی‏انتهای غرب را به‏خاطر جنگیدن برای ایالات جنوبی جدا شده (یازده ایالاتی که در سال‏های 1860 _ 1861 از ایالات متحده‏ی امریکا جدا شدند) مورد بررسی قرار دادند. ولی برای اجرای این کار لازم بود راه بس درازی را بپیمایند که پیشتر یکبار نیز طی کرده بودند. بدین‏سبب آنها در کالیفرنیا که برای شمالی‏ها مهم‏تر هم بود صدو شصت جریب زمین و یک دکان آهنگری را از ایالات شمالی جدا کرده و «منطقه‏ی بلانکن‏ها وابسته به ایالات جنوبی» را تشکیل دادند؛ و نیز گفته می‏شود که آنها سنگرهایی کندند و در دکان آهنگری سوراخ‏های تفنگ برای دفاع از شورشیان منطقه در برابر یانکی‏های نفرت‏انگیز به‏وجود آوردند؛ و یانکی‏ها که بیشترشان از مکزیکی‏ها، آلمانی‏ها، ایرلندی‏ها و چینی‏ها بودند بدون توجه به حمله‏ی بلانکن‏ها نسبت به آنها احساس غرور می‏کردند. بلانکن‏ها تا آن روز هرگز به این خوبی زندگی نکرده بودند، چون دشمن پس از هر قتل و غارت، جوجه و تخم مرغ و گوشت خوک دودی می‏آورد، زیرا همه فکر می‏کردند که بدون توجه به علل این کار باید قدر چنین شجاعتی شناخته شود. این مکان از آن زمان تا به امروز «ربل کرنرز» (به معنی زوایای شورش) خوانده می‏شود. بعد از جنگ همانند همه‏ی ملت‏های مدافع، بلانکن‏ها نیز تنبل، اخلالگر، فتنه‏جو و سرشار از دشمنی و کینه شدند، به‏طوری که با خاتمه‏ی جنگ، غرور نیز از وجود آنها رخت بربست. از آن پس مردم جز برای نعل کردن اسب‏‏ها و تیز کردن تیغه‏ی گاو‏آهن‏هاشان به آنها مراجعه نمی‏کردند. بالاخره آنچه را ارتش شمال به زور قشون و اسلحه نتوانست انجام دهد، « اولین بانک ملی سان‏یزیدرو » با مصادره‏ی املاک آنها به اتمام رسانید. اکنون پس از گذشت هشتاد و اندی سال هیچ‏کس چیزی بیش از این به خاطر نمی‏آورد، جز اینکه فقط می‏دانند آنها مردمانی فوق‏العاده مغرور و بسیار ناخوشایند بودند. در سال‏های بعد، این زمین وارد حدود امپراتوری یکی از سلاطین روزنامه‏ها شد، ولی پیش از آن نیز چندین بار دست به دست گشته بود. دکان آهنگری سوخت و دوباره ساخته شد و یکبار دیگر سوخت. تا اینکه به یک گاراژ با یک پمپ بنزین و بعد به یک رستوران و فروشگاه دارای گاراژ و محل سرویس اتومبیل تبدل شد. وقتی «خوآن چیکوی [8] » و زنش آنجا را باز کردند و حق تغییر آن را به یک مرکز حمل و نقل بین «ربل کرنرز» و «سان‏خوآن دلا کروز» به‏دست آوردند، آنجا علاوه بر همه‏ی اینها، به یک ایستگاه اتوبوس نیز تغییر کاربری داد. بلانکن‏های شورشی با وجود کارهای جاهلانه‏شان از روی زمین محو شده‏اند و هیچ‏کس به‏ خاطر نمی‏آورد که آنها اصلاً چه شکلی بودند، اما «ربل کرنرز» محل بسیار مشهور و بنامی  شده است و همه چیکوی‏ها را دوست دارند. سالن کوچک غذاخوری پشت پمپ بنزین قرار داشت. در این سالن یک پیشخوان با تعدادی صندلی گرد و ثابت و سه میز برای آنهایی که می‏خواستند غذاشان را روی میز بخورند دیده می‏شد. ولی از این میزها اغلب استفاده نمی‏شد، زیرا کسانی که پشت آنها می‏نشستند باید حق سرویس هم می‏پرداختند، در صورتی‏که موقع نشستن پشت پیشخوان از این خبرها نبود. روی نخستین طاقچه‏ی پشت پیشخوان نان‏های شیرینی، حلزونی‏ها و انواع دیگر شیرینی‏ها؛ روی طاقچه‏ی دوم قوطی‏های سوپ، پرتقال و موز و روی سومی جعبه‏های متعددی ا