۷۴ اثر در کتاب‌جم
جورج اورول نویسنده و جستارنویس انگلیسی و خالق «۱۹۸۴» و «قلعه حیوانات» است؛ دو کتابی که تصویرشان از قدرت، دروغ و نظارت هنوز تازه است. نثر ساده و صادقش، از گزارش‌های فقر در پاریس و لندن تا جستار «چرا می‌نویسم»، او را برای هر نسلی خواندنی کرده است.
جورج اورول از آن نویسنده‌هایی است که حتی اگر یک کتابش را نخوانده باشید، اسمش را شنیده‌اید و احتمالا چند کلمه از دنیای داستان‌هایش را هم بلدید: «برادر بزرگ»، «همه‌ی حیوانات برابرند»، «پلیس افکار». این مقاله برای کسی نوشته شده که می‌خواهد بداند جورج اورول کیست، چرا بعد از این همه سال هنوز این‌قدر خوانده می‌شود، از کدام کتابش شروع کند و هنگام خرید کتاب‌های جورج اورول به چه چیزهایی توجه کند. ما در کتاب‌جم سعی کرده‌ایم ترجمه‌های مختلف آثار او را کنار هم بیاوریم تا شما با خیال راحت نسخه‌ی چاپی مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید.
جورج اورول نام قلمی اریک آرتور بلر است، نویسنده، روزنامه‌نگار و جستارنویس انگلیسی که در سال ۱۹۰۳ در هند به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ در لندن درگذشت. عمرش کوتاه بود، کمتر از پنجاه سال، اما در همین مدت کوتاه کارهایی نوشت که روی ادبیات و حتی زبان سیاسی قرن بیستم اثر عمیقی گذاشت. امروز صفت «اورولی» در زبان انگلیسی و در بسیاری از زبان‌های دیگر برای توصیف حکومت‌هایی به کار می‌رود که زندگی خصوصی مردم را زیر نظر دارند و حقیقت را دستکاری می‌کنند.
اورول هم داستان‌نویس بود و هم گزارش‌نویس و جستارنویس. بخش بزرگی از شهرتش به دو رمان برمی‌گردد: «قلعه حیوانات» و «۱۹۸۴». اما کسانی که فقط این دو کتاب را می‌شناسند، نیمه‌ی مهمی از اورول را ندیده‌اند. او در گزارش‌ها و مقاله‌هایش به همان اندازه دقیق، صریح و خواندنی است و خیلی از منتقدان، جستارهای او را از بهترین نثرهای انگلیسی قرن بیستم می‌دانند.
اریک بلر در خانواده‌ای انگلیسی به دنیا آمد که پدرش در دستگاه اداری بریتانیا در هند کار می‌کرد. کودکی‌اش را بیشتر در انگلستان گذراند و در مدرسه‌های شبانه‌روزی درس خواند؛ تجربه‌ای که بعدها در یکی از جستارهای معروفش با تلخی از آن یاد کرد. با بورسیه به مدرسه‌ی معروف ایتون رفت، اما برخلاف بسیاری از همکلاسی‌هایش به دانشگاه نرفت.
در جوانی به برمه رفت و چند سال در پلیس امپراتوری بریتانیا خدمت کرد. همین سال‌ها نگاه او را به استعمار و قدرت شکل داد. بعدها از این شغل کناره گرفت و تصمیم گرفت نویسنده شود. برای این‌که زندگی فقیران را از نزدیک بشناسد، مدتی در پاریس و لندن با کارهای سخت و کم‌درآمد و گاهی در بی‌پولی کامل زندگی کرد. حاصل این تجربه اولین کتاب مهمش شد که در فارسی با نام‌هایی مثل «آس و پاس‌های پاریس و لندن» و «محرومان پاریس و لندن» شناخته می‌شود.
در دهه‌ی سی میلادی اورول به سفرهای گزارشی رفت و درباره‌ی زندگی کارگران معدن در شمال انگلستان نوشت. سپس در جنگ داخلی اسپانیا داوطلبانه در کنار نیروهای جمهوری‌خواه جنگید و زخمی شد. آن‌چه در اسپانیا دید، یعنی درگیری گروه‌های چپ با یکدیگر و دروغ‌پردازی‌های تبلیغاتی، تأثیری ماندگار بر او گذاشت و او را به منتقد سرسخت حکومت‌های تمامیت‌خواه تبدیل کرد.
در سال‌های جنگ جهانی دوم برای رادیوی بی‌بی‌سی کار کرد و بعد ستون‌نویس و منتقد شد. «قلعه حیوانات» در سال ۱۹۴۵ منتشر شد و او را مشهور کرد. سال‌های آخر عمر را با بیماری سل گذراند و بخش زیادی از «۱۹۸۴» را در جزیره‌ای دورافتاده در اسکاتلند نوشت. این رمان در سال ۱۹۴۹ منتشر شد و چند ماه بعد، اورول در بیمارستانی در لندن درگذشت.
راز ماندگاری اورول در یک جمله خلاصه نمی‌شود، اما چند دلیل روشن دارد. اول این‌که او درباره‌ی چیزی نوشت که هیچ‌وقت کهنه نمی‌شود: رابطه‌ی قدرت با حقیقت. هر جا قدرتی بخواهد واقعیت را به نفع خودش تعریف کند، داستان‌های اورول دوباره معنا پیدا می‌کنند. به همین دلیل خواننده‌ها در کشورها و دوره‌های خیلی متفاوت، خودشان را در آینه‌ی این کتاب‌ها می‌بینند.
دوم، نثر او ساده و روشن است. اورول باور داشت نوشته باید مثل شیشه‌ی پنجره باشد؛ یعنی خواننده از پشت آن، خود ماجرا را ببیند و گرفتار بازی‌های زبانی نشود. همین سادگی باعث می‌شود نوجوان‌ها و بزرگسالان، کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای و کسانی که تازه کتاب‌خوانی را شروع کرده‌اند، همه بتوانند با او ارتباط بگیرند.
سوم، اورول آدم صادقی بود. حتی وقتی با گروهی همدل بود، از نقد آن کوتاه نمی‌آمد. این صداقت، به نوشته‌هایش اعتباری داده که کمتر نویسنده‌ی سیاسی‌ای دارد. وقتی کتاب‌های جورج اورول را می‌خوانید، حس نمی‌کنید کسی می‌خواهد شما را به جبهه‌ای بکشاند؛ حس می‌کنید کسی دارد با شما درباره‌ی آن‌چه دیده، صادقانه حرف می‌زند.
«۱۹۸۴» داستان وینستون اسمیت است، کارمندی در کشوری خیالی به نام اوشنیا که حزب حاکمش همه چیز را کنترل می‌کند. کار وینستون در «وزارت حقیقت» این است که سندهای گذشته را بازنویسی کند تا با حرف امروز حزب جور دربیاید. در این دنیا تله‌اسکرین‌ها همه جا هستند، همه می‌دانند «برادر بزرگ مراقب توست» و حتی فکر کردن به چیزی خلاف حزب، جرم به حساب می‌آید.
وینستون آرام‌آرام در دلش شک می‌کند، دفترچه‌ای مخفی می‌نویسد و با زنی به نام جولیا رابطه‌ای پنهانی شکل می‌دهد. داستان از همین‌جا به سمت پرسش‌های بزرگی می‌رود: آیا می‌شود حقیقت را از ذهن آدم پاک کرد؟ آیا عشق و حافظه در برابر قدرت مطلق دوام می‌آورند؟ پاسخ اورول تلخ است و شاید به همین دلیل این‌قدر در ذهن می‌ماند.
مفهوم‌هایی مثل «زبان نو»، «دوگانه‌اندیشی»، «پلیس افکار» و «اتاق ۱۰۱» از همین رمان به فرهنگ عمومی راه پیدا کرده‌اند. «زبان نو» زبانی است که حزب ساخته تا با کم کردن کلمه‌ها، دامنه‌ی فکر کردن را هم کوچک کند؛ ایده‌ای که پیوند عمیق زبان و اندیشه را نشان می‌دهد و هنوز موضوع بحث‌های فراوانی است.
در کتاب‌جم این رمان هم با عنوان فارسی «۱۹۸۴» و هم در نسخه‌ی انگلیسی با عنوان nineteen eighty four پیدا می‌شود. اگر زبان انگلیسی‌تان خوب است و می‌خواهید متن اصلی را بخوانید، نسخه‌ی انگلیسی تجربه‌ی جالبی است؛ نثر اورول برای خواندن به زبان اصلی نسبتا روان است.
«قلعه حیوانات» کتابی کوتاه است که شکل یک افسانه‌ی حیوانات را دارد. حیوانات یک مزرعه علیه صاحب انسانی‌شان قیام می‌کنند و مزرعه را خودشان اداره می‌کنند. در ابتدا همه چیز امیدوارکننده است و قانون‌هایی ساده نوشته می‌شود که برابری همه را حفظ کند. اما کم‌کم خوک‌ها که خود را باهوش‌تر می‌دانند، قدرت را در دست می‌گیرند و قانون‌ها یکی‌یکی بی‌سروصدا تغییر می‌کنند.
جمله‌ی معروف این کتاب درباره‌ی این‌که همه‌ی حیوانات برابرند اما بعضی برابرترند، خلاصه‌ی تلخ ماجراست. اورول این داستان را با نگاه به تاریخ انقلاب روسیه و دوره‌ی استالین نوشت، اما قدرت کتاب در این است که به یک کشور و یک دوره محدود نمی‌ماند. هر خواننده‌ای می‌تواند ببیند چطور آرمان‌ها وقتی قدرت بی‌مهار شود، به ضد خودشان تبدیل می‌شوند.
این کتاب به خاطر حجم کم و زبان ساده‌اش، شروع خیلی خوبی برای آشنایی با جورج اورول است. نوجوان‌ها هم می‌توانند آن را بخوانند و لذت ببرند، هرچند لایه‌های عمیق‌ترش در بزرگسالی بهتر دیده می‌شود. در کتاب‌جم یکی از نسخه‌های این اثر با عنوان «قلعه حیوانات (بهترین کتاب‌های جهان)» در دسترس است و ترجمه‌های دیگرش را هم می‌توانید در صفحه‌ی نویسنده ببینید.
این کتاب اولین اثر بلند اورول است و حاصل روزهایی که او در پاریس ظرف‌شو و کارگر آشپزخانه‌ی هتل‌ها و رستوران‌ها بود و در لندن در میان بی‌خانمان‌ها و خانه‌به‌دوش‌ها زندگی کرد. کتاب نه رمان کامل است و نه گزارش خشک؛ چیزی میان این دو است، روایتی زنده از گرسنگی، خستگی، شوخی‌های تلخ و آدم‌های عجیبی که در حاشیه‌ی شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند.
اگر «۱۹۸۴» و «قلعه حیوانات» را خوانده‌اید و می‌خواهید چهره‌ی دیگری از اورول ببینید، این کتاب انتخاب خیلی خوبی است. این‌جا او بیشتر یک ناظر دقیق و همدل است تا یک منتقد سیاسی. در کتاب‌جم این اثر با دو عنوان دیده می‌شود: «آس و پاس‌های پاریس و لندن» و «محرومان پاریس و لندن (مجموعه آثار ۳۸)». این دو عنوان در واقع ترجمه‌های مختلفی از یک کتاب‌اند و هنگام خرید می‌توانید بر اساس مترجم و ناشر انتخاب کنید.
خیلی از دوستداران جدی اورول می‌گویند جستارهای او حتی از رمان‌هایش مهم‌ترند. اورول در جستارهایش درباره‌ی موضوع‌های خیلی متنوعی نوشت: از سیاست و زبان گرفته تا ادبیات، فرهنگ عامه، خاطرات کودکی و حتی چیزهای روزمره. نوشته‌هایش کوتاه، صریح و پر از مشاهده‌های تیزبینانه است.
جستار «چرا می‌نویسم» یکی از معروف‌ترین متن‌های اوست. اورول در آن توضیح می‌دهد که چه انگیزه‌هایی آدم را به نوشتن می‌کشاند و چطور از جایی به بعد، نوشتن خودش هدف سیاسی روشنی پیدا کرد. این جستار برای هر کسی که خودش می‌نویسد یا به نوشتن فکر می‌کند، خواندنی است. در کتاب‌جم چند نسخه از این متن پیدا می‌شود، از جمله «چرا می‌نویسم» و «پانوراما (۲۲) چرا می‌نویسم» از نشر ققنوس.
کتاب «در کام نهنگ و چند مقاله دیگر» هم مجموعه‌ای از جستارهای اوست. جستار «در کام نهنگ» درباره‌ی ادبیات و رابطه‌ی نویسنده با دوران خودش است و از متن‌های مهم نقد ادبی اورول به شمار می‌آید. اگر به نقد ادبی یا تاریخ فکری قرن بیستم علاقه دارید، این مجموعه برایتان جذاب خواهد بود.
جستار «سیاست و زبان انگلیسی» هم از متن‌های مشهور اورول است که در آن نشان می‌دهد زبان مبهم و پرطمطراق چطور به کار پنهان کردن حقیقت می‌آید. این جستار در بسیاری از مجموعه‌های فارسی جستارهای او ترجمه شده و اگر به آن برخوردید، از دستش ندهید.
اورول جز کتاب‌هایی که گفتیم، رمان‌ها و گزارش‌های دیگری هم دارد. «روزهای برمه» رمانی است که از تجربه‌ی سال‌های خدمتش در برمه الهام گرفته و تصویری انتقادی از زندگی انگلیسی‌ها در مستعمره می‌دهد. «جاده‌ی اسکله‌ی ویگان» گزارشی است از زندگی کارگران و فقر در شمال انگلستان. «درود بر کاتالونیا» روایت شخصی او از جنگ داخلی اسپانیاست و برای فهمیدن این‌که چرا اورول نویسنده‌ی «۱۹۸۴» شد، کتاب کلیدی‌ای است.
رمان‌هایی مثل «دختر کشیش»، «زنده باد آسپیدیسترا» و «هوای تازه» هم از دوره‌ی پیش از شهرت جهانی او هستند. این رمان‌ها کمتر از دو اثر مشهورش خوانده می‌شوند، اما برای کسی که می‌خواهد سیر کامل نوشتن او را ببیند، ارزشمندند. بعضی از این آثار به فارسی هم ترجمه شده‌اند و ممکن است در زمان‌های مختلف در کتاب‌جم موجود باشند؛ موجودی و قیمت روز را همیشه می‌توانید در صفحه‌ی هر کتاب ببینید.
اگر تا امروز هیچ کتابی از جورج اورول نخوانده‌اید، پیشنهاد ما این ترتیب است:
البته این ترتیب قانون نیست. اگر به جستار و ناداستان علاقه‌ی بیشتری دارید، می‌توانید از مقاله‌هایش شروع کنید. اگر رمان‌خوان هستید و حوصله‌ی کتاب بلند دارید، مستقیم سراغ «۱۹۸۴» بروید. مهم این است که اورول را فقط از روی خلاصه‌ها و نقل‌قول‌ها نشناسید و خود کتاب را بخوانید.
کمتر نویسنده‌ی خارجی را می‌شناسیم که به اندازه‌ی جورج اورول در فارسی ترجمه شده باشد. از «۱۹۸۴» و «قلعه حیوانات» ترجمه‌های متعددی وجود دارد که بعضی قدیمی‌اند و بعضی تازه‌تر. هر ترجمه حال و هوای خودش را دارد: بعضی به متن اصلی نزدیک‌ترند، بعضی روان‌تر و امروزی‌ترند و بعضی هم یادداشت‌ها و مقدمه‌های مفیدی دارند.
این تنوع برای خواننده‌ی فارسی‌زبان هم فرصت است و هم کمی گیج‌کننده. پیشنهاد ما این است که پیش از خرید، اگر امکانش را دارید، چند صفحه‌ی اول ترجمه‌های مختلف را مقایسه کنید و ترجمه‌ای را انتخاب کنید که نثرش با شما راحت‌تر است. در کتاب‌جم کتاب‌های جورج اورول از ناشرهای مختلف، از جمله نشر ماهی، نشر چشمه و انتشارات مجید (به سخن)، کنار هم آمده‌اند تا مقایسه راحت‌تر باشد.
در مورد جستارها هم وضع همین است. مجموعه‌های مختلفی از مقاله‌های اورول به فارسی منتشر شده که هر کدام گزیده‌ی خودش را دارد. پیش از خرید، فهرست مطالب را نگاه کنید تا بدانید کدام جستارها در آن مجموعه آمده و از خریدن دو کتاب با محتوای تکراری جلوگیری کنید.
اورول طرفدار نثر ساده، دقیق و بی‌پیرایه بود. او از کلمه‌های پرطمطراق، جمله‌های بی‌دلیل طولانی و اصطلاح‌های مبهم پرهیز می‌کرد و همین را به دیگران هم توصیه می‌کرد. در جستار «سیاست و زبان انگلیسی» قاعده‌هایی ساده برای نوشتن روشن پیشنهاد کرد که هنوز در کلاس‌های نویسندگی به آن‌ها اشاره می‌شود.
در داستان‌هایش هم همین سادگی دیده می‌شود. «قلعه حیوانات» با زبانی شبیه قصه‌های کودکانه نوشته شده، اما همین زبان ساده، تلخی ماجرا را پررنگ‌تر می‌کند. در «۱۹۸۴» توصیف‌های دقیق و سرد، حس خفقان دنیای داستان را به خواننده منتقل می‌کند. اورول اهل بازی‌های فرمی پیچیده نبود؛ قدرتش در وضوح دید و صداقت روایت بود.
ویژگی دیگر سبک او، ترکیب تجربه‌ی شخصی با فکر سیاسی است. اورول تقریبا درباره‌ی هیچ چیزی ننوشت که خودش از نزدیک لمسش نکرده باشد: فقر را زندگی کرده بود، جنگ را دیده بود و سازوکار تبلیغات را در دوران کار رسانه‌ای شناخته بود. همین پشتوانه‌ی تجربه، به نوشته‌هایش وزن و باورپذیری داده است.
«۱۹۸۴» یکی از ستون‌های ادبیات ویران‌شهری یا دیستوپیایی است؛ داستان‌هایی که جامعه‌ای ناخوشایند و ترسناک را در آینده یا دنیایی خیالی تصویر می‌کنند. این رمان را معمولا کنار «دنیای قشنگ نو» آلدوس هاکسلی و «ما» نوشته‌ی یوگنی زامیاتین می‌گذارند. هر کدام از این کتاب‌ها از زاویه‌ای متفاوت به خطر کنترل انسان نگاه می‌کنند: اورول از راه ترس و سرکوب، هاکسلی از راه لذت و سرگرمی.
به همین دلیل اگر به ادبیات علمی‌تخیلی و آینده‌نگر علاقه دارید، خواندن «۱۹۸۴» تقریبا واجب است. بسیاری از رمان‌ها و فیلم‌های ویران‌شهری بعدی، آگاهانه یا ناآگاهانه، از دنیای اورول وام گرفته‌اند. می‌توانید فهرست کامل کتاب‌های این حوزه را در دسته‌ی علمی‌تخیلی و فانتزی ببینید.
کتاب‌های اورول طیف گسترده‌ای از خواننده‌ها را راضی می‌کنند. اگر به تاریخ و سیاست علاقه دارید، رمان‌ها و گزارش‌هایش دریچه‌ای به رویدادهای مهم قرن بیستم باز می‌کنند. اگر داستان‌خوان هستید، «۱۹۸۴» یک رمان پرکشش با شخصیت‌ها و فضای فراموش‌نشدنی است. اگر خودتان می‌نویسید، جستارهایش درس‌هایی عملی درباره‌ی نوشتن روشن به شما می‌دهند.
برای نوجوان‌ها، به‌خصوص از حدود پانزده سالگی به بعد، «قلعه حیوانات» انتخاب خوبی است و می‌تواند شروع یک گفت‌وگوی جدی درباره‌ی قدرت، عدالت و مسئولیت باشد. «۱۹۸۴» بخش‌هایی خشن و تلخ دارد و بهتر است در سن بالاتر خوانده شود. پدر و مادرها و معلم‌ها می‌توانند این کتاب‌ها را بهانه‌ای برای گفت‌وگو با نوجوان‌ها کنند.
کتاب‌های اورول هدیه‌های خوبی هم هستند. یک نسخه‌ی خوش‌چاپ از «۱۹۸۴» یا «قلعه حیوانات» تقریبا برای هر کتاب‌خوانی هدیه‌ای معنادار است، به‌خصوص اگر کسی هنوز آن‌ها را نخوانده باشد.
وقتی می‌خواهید کتاب‌های جورج اورول را بخرید، چند نکته‌ی ساده به انتخاب بهتر کمک می‌کند:
در کتاب‌جم قیمت روز و موجودی هر نسخه به‌روز نمایش داده می‌شود و می‌توانید نسخه‌ی چاپی کتاب را آنلاین سفارش دهید. اگر به فضای رمان‌های ترجمه‌شده علاقه دارید، سری هم به دسته‌ی رمان خارجی بزنید.
کمتر نویسنده‌ای پیدا می‌شود که مثل اورول کلمه‌هایش وارد زبان روزمره شده باشد. «برادر بزرگ» امروز نام یک مفهوم عمومی است برای نظارت همه‌جانبه. «دوگانه‌اندیشی» برای توصیف باور هم‌زمان به دو چیز متناقض به کار می‌رود. حتی برنامه‌های تلویزیونی و بازی‌ها و فیلم‌های زیادی از این مفهوم‌ها الهام گرفته‌اند.
هر بار که بحثی درباره‌ی حریم خصوصی، دوربین‌های نظارتی، داده‌های شخصی یا دستکاری اخبار پیش می‌آید، معمولا نام اورول هم مطرح می‌شود. این یعنی کتاب‌های او فقط ادبیات کلاسیک نیستند؛ ابزاری برای فکر کردن به دنیای امروز هم هستند. خواندن آثار جورج اورول کمک می‌کند هشیارتر به اخبار، تبلیغات و زبانی که هر روز می‌شنوید نگاه کنید.
در عین حال، اورول را نباید فقط نویسنده‌ای سیاسی دانست. او به چیزهای کوچک زندگی هم حساس بود: به طبیعت، به شادی‌های ساده، به آدم‌های معمولی. همین انسان‌دوستی است که آثارش را گرم و ماندگار کرده و باعث شده خواننده‌ها حس کنند با یک دوست حرف می‌زنند، نه با یک نظریه‌پرداز.
کتاب‌های اورول برای حلقه‌های کتاب‌خوانی هم انتخاب‌های خیلی خوبی هستند. «قلعه حیوانات» به خاطر حجم کم، در یک جلسه قابل بحث است و تقریبا همیشه گفت‌وگویی داغ درباره‌ی رهبری، اعتماد و سکوت مردم به راه می‌اندازد. «۱۹۸۴» را می‌شود در چند جلسه خواند و هر بخشش را جدا بررسی کرد: زندگی روزمره‌ی وینستون، رابطه‌اش با جولیا و بخش پایانی که سخت‌ترین قسمت کتاب است.
چند پرسش ساده می‌تواند بحث را شروع کند: چرا شخصیت‌ها با وجود دیدن بی‌عدالتی سکوت می‌کنند؟ زبان در کنترل ذهن چه نقشی دارد؟ کدام بخش داستان را در دنیای امروز آشنا می‌بینید؟ اورول جواب آماده نمی‌دهد و همین باعث می‌شود هر گروهی به نتیجه‌ی خودش برسد. اگر معلم یا مربی هستید، جستار «چرا می‌نویسم» هم متن کوتاهی است که برای کلاس‌های نویسندگی و ادبیات خیلی به کار می‌آید و می‌تواند دانش‌آموزان را به فکر کردن درباره‌ی انگیزه‌های خودشان از نوشتن وادارد.
یک پیشنهاد دیگر هم این است که «قلعه حیوانات» و «۱۹۸۴» را پشت سر هم بخوانید و مقایسه کنید. هر دو درباره‌ی قدرت‌اند، اما یکی با زبان قصه و طنز تلخ و دیگری با فضای سنگین و واقع‌گرایانه. دیدن این دو شکل روایت از یک دغدغه، تجربه‌ای آموزنده است.
نام واقعی او اریک آرتور بلر بود. جورج اورول نام قلمی‌ای بود که از اولین کتابش به بعد از آن استفاده کرد.
برای شروع، «قلعه حیوانات» به خاطر کوتاهی و سادگی انتخاب خوبی است. بعد از آن «۱۹۸۴» و سپس جستار «چرا می‌نویسم» را پیشنهاد می‌کنیم.
بله، هر دو ترجمه‌ی یک اثر از اورول هستند که با نام‌های متفاوت منتشر شده‌اند. تفاوت در مترجم و ناشر است.
این رمان صحنه‌هایی تلخ و خشن دارد و بهتر است در سن بالاتر خوانده شود. برای نوجوان‌ها «قلعه حیوانات» شروع مناسب‌تری است.
او در سال ۱۹۵۰، چند ماه بعد از انتشار «۱۹۸۴»، بر اثر بیماری سل در لندن درگذشت.
بله، نسخه‌ی انگلیسی رمان «۱۹۸۴» با عنوان nineteen eighty four در فهرست کتاب‌های او دیده می‌شود. موجودی را در صفحه‌ی کتاب بررسی کنید.
انتخاب ترجمه سلیقه‌ای است. پیشنهاد ما این است که مترجم و ناشر را ببینید و اگر امکانش هست، چند صفحه از ترجمه‌های مختلف را مقایسه کنید.
جورج اورول نویسنده‌ای است که هر نسل دوباره کشفش می‌کند. «قلعه حیوانات» با زبان قصه، فساد قدرت را نشان می‌دهد؛ «۱۹۸۴» تصویری فراموش‌نشدنی از جامعه‌ای تحت نظارت کامل می‌سازد؛ «آس و پاس‌های پاریس و لندن» همدلی او با فرودستان را نشان می‌دهد و جستارهایی مثل «چرا می‌نویسم» و «در کام نهنگ» ذهن روشن و صادق او را به نمایش می‌گذارند.
اگر می‌خواهید کتابخانه‌ی شخصی‌تان را با آثاری بسازید که سال‌ها ارزش دوباره خواندن دارند، کتاب‌های جورج اورول جای ثابتی در آن دارند. در کتاب‌جم می‌توانید ترجمه‌های مختلف آثار او را ببینید، قیمت روز و موجودی هر نسخه را بررسی کنید و نسخه‌ی چاپی دلخواهتان را آنلاین سفارش دهید. برای پیدا کردن جستارهای خواندنی دیگر هم سری به دسته‌ی جستار و ناداستان ادبی و برای گشتن در دنیای داستان به دسته‌ی ادبیات و داستان بزنید.
