دولت های خارجی در بازار های داخلی

این‌ها تنها نمونه‌هایی از بسیاری از خریدهای عمده توسط صندوق‌های ثروت ملی(SWF) هستند، سرمایه‌گذاران دولتی‌ای که دارایی‌هایی را در خارج از کشور خریداری می‌کنند. SWFها نه‌تنها از نظر اندازه و تعداد در حال گسترش هستند، بلکه نمونه برجسته‌ای از یک پدیده گسترده‌تر یعنی سازمان‌های دولتی‌ای هستند که با بهره برداری از فرصت‌های ناشی از آزادسازی بازارهای مالی، دارایی‌های اقتصادی را در خارج از کشور تملک می‌کنند. آن‌ها همچنین ماهیت تغییر سریع سیستم اقتصادی بین‌المللی را نشان می‌دهند، زیرا اکثرSWF‌ها در خاورمیانه و آسیا پایه‌گذاری شده‌اند. واکنش‌های ملی به خریدهای SWFها ممکن است خصمانه باشد، به‌ویژه که نشان‌دهنده ورود دولت‌های خارجی غیرغربی با نظام‌های سیاسی و اقتصادی بسیار متفاوت به بازارهای سهام غرب است. با این حال، دولت‌های بریتانیا، فرانسه و آلمان درگیر «دولت‌گرایی بین‌المللی» شده‌اند: سیاست‌هایی برای تشویق مؤثر و در واقع جستجوی سرمایه‌گذاری‌های دولتی خارجی به‌عنوان بخشی از راهبردهای سیاسی و اقتصادی برای حکمرانی بر اقتصاد داخلی‌شان. تنها در ایالات‌متحده سیاست‌گذاران مقررات قانونی محدودکننده قابل‌توجهی را ارائه کرده‌اند که به‌شدت علیه سرمایه‌گذاران دولتی خارجی تبعیض قائل می‌شود و در جستجویSWF‌ها محتاط‌تر عمل می‌کنند. ما سیاست‌های ایالات‌متحده، بریتانیا، فرانسه و آلمان را در قبالSWFهای غیرغربی مطالعه می‌کنیم تا بررسی کنیم وقتی دولت‌های خارجی وارد بازارهای دارایی‌های داخلی می‌شوند، چه اتفاقی می‌افتد و به‌ویژه آیا دولت‌گرایی بین‌المللی شده پذیرفته می‌شودیا خیر و چه فرم‌هایی را به خود می‌گیرد. در این راستا، ما به مباحث محوری در اقتصاد سیاسی در مورد ماهیت و اثرات آزادسازی و بین‌المللی‌شدن جریان سرمایه و بازارهای مالی می‌پردازیم. در حالی که متون مهم دانشگاهی و عمومی استدلال کرده‌اند که این تحولات بازار، قدرت سیاست‌گذاران ملی را به‌شدت کاهش داده است، ادبیات «دولت‌گرای جدید» استدلال می‌کند که در واقع دولت‌ها هم این تحولات را شکل می‌دهند و هم از آن‌ها برای یافتن فرصت‌های جدید برای اقدام استفاده می‌کنند. بحث‌های دانشگاهی بر بین‌المللی‌شدن سرمایه خصوصی متمرکز شده است. با این حال SWFها نشان می‌دهند که دولت‌ها نیز به‌عنوان بازیگران اقتصادی می‌توانند بین‌المللی شوند و به لطف آزادسازی بازارهای مالی و سرمایه‌ که قرار است قدرت دولت را کاهش دهند، از مرزهای ملی عبور کنند. به‌نوبه خود، سیاست‌گذاران در کشورهای دریافت‌کننده ممکن است از این سرمایه‌گذاری‌ها برای اهداف داخلی خود استفاده نمایند. این کتاب بر اساس ادبیات دولت‌گرایانه جدید، مفهوم «دولت‌گرایی بین‌المللی شده» را توسعه داده و به کار می‌گیرد: سیاست‌هایی برای استفاده از دولت‌های خارجی در بازارهای داخلی. دولت‌گرایی بین‌المللی‌شده مشخص می‌کند که نقش اقتصادی دولت در سطوح ملی و بین‌المللی به لطف بازارهای آزادشده، گسترده شده و از این رو، بین‌المللی شدن فرصت‌های جدیدی را برای دولت‌ها فراهم می‌کند تا بازارهای داخلی خود را اداره کنند. 1 -دولت‌ها به‌عنوان سرمایه‌گذاران بین‌المللی و داستان صندوق‌های ثروت ملی غیرغربی اگرچه گفته می‌شود که غرب در عصر «نئولیبرالیسم اقتصادی» به سر می‌برد، اما دولت به‌عنوان یک بازیگر محوری اقتصادی ناپدید نشده است و برعکس، با استفاده از آزادسازی بازارها به‌صورت تناقض‌آمیز به یک بازیگر اقتصادی بین‌المللی تبدیل شده است. جدا از عملکرد کلی نظارتی و کلان اقتصادی، نقش مستقیم خود را در سرمایه‌گذاری بین‌المللی ادامه و توسعه داده است. امروزه، سرمایه‌گذاران دولتی به‌طور فزاینده‌ای در آنسوی مرزهای ملی فعالیت می‌کنند. صندوق‌های ثروت ملی(SWF) برجسته‌ترین نمونه از این سرمایه‌گذاران دولتی بین‌المللی هستند. تعداد و اندازه آن‌ها امروز به تریلیون‌ها دلار رسیده است که سهم قابل‌توجهی از بازارهای سهام جهان را به خود اختصاص داده است، به‌طوری که بیست مورد برتر از میان آن‌ها دارای دارایی‌های 7 تریلیون دلاری هستند و ارزش SWFها طور کلی بیش از 9 تریلیون دلار در سال 2020 بوده است. بسیاری از بزرگ‌ترین SWFها در کشورهای غیرغربی مستقر هستند: چین، ابوظبی، عربستان سعودی، کویت، قطر و سنگاپور فقط چند نمونه از این کشورها هستند. گسترش آن‌ها از سال 2000 سریع بوده است. آن‌ها طیف بسیار گسترده‌ای از دارایی‌های غربی، از جمله سهام در بخش‌ها و شرکت‌های استراتژیک را خریداری کرده‌اند. SWFها بخشی از گروه گسترده‌تری از سرمایه‌گذاران دولتی فرامرزی هستند. شرکت‌های دولتی، شرکت‌های تابعه در خارج از کشور تأسیس، در عملیات خارج از کشور سرمایه‌گذاری و شرکت‌های خارجی را تملک کرده‌اند. برای ذکر چند مثال: EDF که عمدتا متعلق به دولت فرانسه است و یک