ماهیت کیهان

کیهان متشکل از انرژی، فضا و ماده است. بخشی از ماده موجود در عالم به صورت اتم های منفرد و یا مولکول های گازی ساده در فضا پراکنده شده و بخش دیگر به صورت جزیره هایی از مواد بر روی هم انباشته شده اند. این بخش ماده دسته ای از ذرات غبار گرفته تا ستاره غول و یا انفجارهایی که سیاه چاله ها را شکل می دهند را در برمی گیرد. گرانش، همة این اجرام را به صورت ابرهای بزرگ و قرص هایی از مواد که به عنوان کهکشان ها شناخته می شوند؛ گرد هم می آورد . کهکشان ها هم درون خوشه ها جای می گیرند و در نهایت بزرگترین اجرام آسمانی یعنی ابرخوشه ها را به وجود می آورند. یکی از ویژگی های اساسی کیهان این است که در حال انبساط است. کیهان باید در حال انبساط باشد زیرا کهکشان های دوردست به سرعت از زمین دور می شوند و کهکشان های باز هم دورتر با سرعتی باز هم بیشتر در حال دورشدن هستند. با این فرض که کیهان همیشه در حال انبساط بوده است، باید روزگاری هم کوچکتر و هم چگالتر بوده باشد. واقعیتی که نظریة انفجار بزرگ به عنوان خاستگاه کیهان را به قوت پشتیبانی می کند. گرچه این امکان وجود دارد که کیهان برای همیشه ادامه یابد. اما تقریباً به طور حتم انواع ساختارهایی که امروزه در آن وجود دارند، از قبیل سیارات، ستارگان و کهکشان ها برای همیشه دوام نخواهند داشت. در آینده  ای بسیار دور کهکشان ما و دیگر کهکشان ها یا تکه پاره شده و گرفتار مرگی مزمن، طولانی و سرد خواهند شد و یا در فرآیندی برعکس انفجار بزرگ فشرده شده و خواهند رمبید. اینکه کدام یک از این سرنوشت ها در مورد کیهان اتفاق می افتد تا حد قابل ملاحظه ای به طبیعت انرژی تاریک بستگی دارد. این انرژی یک نیروی مرموز و خلاف گرانش است که اخیرا معلوم شده نقشی مهم در رفتار بزرگ مقیاس عالم بازی می کند.