ماورای راه شیری

در سرتاسر عالم انواع بسیار گوناگونی از کهکشان ها وجود دارد. این چرخ های بزرگ، گوی ها و ابرهای ماده، اندازه و جرم های بسیار متفاوتی دارند. کوچکترین آنها متشکل از تنها چند میلیون ستاره و بزرگترین آن ها در حدود یک میلیون میلیون ستاره دارند. برخی از آنها تنها چند هزار سال نوری پهنا دارند و دیگرانی هم هستند که می توانند صدها برابر این اندازه را داشته باشند . برخی از آن ها تنها دربردارنده ستارگان زرد و قرمز پیر هستند. در حالیکه برخی دیگر، کارخانه های ستاره ساز فروزان و انباشته از ستارگان سفید و آبی جوان و گاز و غبار هستند. ویژگی های کهکشان ها دربردارنده اسنادی از تاریخ و تحول آنها هستند، چندین دهه است که شکل گیری کهکشان ها تبدیل به معمایی در ذهن ستاره شناسان شده است. امروزه از تلسکوپ ها برای مطالعه کهکشان هایی که میلیاردها سال نوری از ما فاصله دارند استفاده می شود تا زندگی اولیه آنها آشکار گردد . نوری که از این اجسام به زمین می رسد هنگامی این کهکشان ها را ترک کرده که کیهان جوان بوده است. چنین چشم اندازهای دوری، جمعیت بسیار زیادی از کهکشان های نامنظم یا برخوردهای خشن و فعالیت شدید را نشان می دهد. ستاره شناسان اکنون در حال پیاده کردن مدل جدیدی از حیات کهکشان ها هستند این یک مدل رایانه ای از ساختار برگ مقیاس کیهان در زمانیست که عالم 2 میلیارد سال عمر داشته، در اینجا تمرکز ماده به شکل رشته ها نمایان است. ماده درون رشته ها آنقدر چگال است تا کهکشان هایی را که درون آن ها ستارگان برافروخته می شوند، شکل دهد. خوشه های کهکشانی در گره ها متمرکز هستند، یعنی جایی که رشته ها به هم می رسند، اما ابرخوشه های زنجیرگونه، منطبق بر رشته ها هستند. رنگ زرد نشان دهنده چگال ترین ماده است که با قرمز، آنگاه آبی و سپس سیاه دنبال می شود .