نگاهی به ساختار و سیر تحولات منظومه شمسی

گمان می‏ رود منظومه‏‏ شمسی حدود 4/6 میلیارد سال قبل، از ابری غول پیکر متشکل از گاز و غبار به نام سحابی خورشیدی شروع به شکل‏ گیری کرده باشد. این ابر، حجمی چندین برابر منظومه خورشیدی امروزی داشته و طی میلیون‏ ها سال، بر اثر رمبش، تبدیل به یک صفحه مسطح در حال چرخش شده که فضای مرکزی داغ و متراکمی داشته است. سرانجام قسمت مرکزی صفحه تبدیل به خورشید شده و در این حال سیارات و همه دیگر اشیاء منظومه‏‏ شمسی از قسمتی از مواد باقیمانده شکل گرفته‏ اند  . منظومه‏‏ شمسی متشکل از خورشید، هشت سیاره شناخته شده، بیش از 140 قمر و اجرام سماوی کوچک بی‏شماری مانند دنباله‏ دارها و سیارک‏ ها می‏ باشد .  محدوده داخلی آن شامل خورشید و سیارات سنگی – عطارد، ناهید، زمین و مریخ  –  است . فراتر از آن، حلقه‏ ای از سیارک‏ ها به نام کمربند اصلی و سیارات گازی غول پیکر مشتری، زحل، اورانوس و نپتون قرار دارند. پس از آن محدوده وسیعی است که پلوتو و سایر کوتوله‏ های یخی در آن هستند و در انتها هم توده عظیمی از دنباله‏ دارها قرار دارند  . سیاره کوتوله جرمی سماوی است که به دور خورشید می‏ گردد و تقریبا برای کروی بودن جاذبه و جرم کافی را دارد، اما منطقه اطراف مدار خود را تمیز نمی‏ کند و قمر نیست. سیارات کوتوله اخیرا به رسمیت شناخته شده‏ اند. اولین باری که سیارک شناخته شده پلوتو کشف شد، همانند یک سیاره با آن رفتار شد، اما زمانی که اشیاء بزرگ‏تری در کمربند کویپر کشف شدند، منجمان توافق کردند که دسته جدیدی را تشکیل دهند . نگاهی به ساختار و سیر تحولات منظومه شمسی به بررسی منظومه شمسی با نگاهی متفاوت و بیان تحولات آن می پردازد.