«باربارا یانگ» اواخر حیات جبران را به یاد می‌آورد که باهم نشسته بودند و جبران پس از مدتی که از کارِ طولانی خسته شده بود، ناگهان و بدون مقدمه به وی گفت: «فرض کن من از تو خواسته‌ام کلماتی را به زبان آوری که آنها را بسیار مهم می‌دانی و یا گمان می‌کنی فراموش کرده‌ای؛ حالا کدام هفت کلمه را ذکر خواهی کرد که به نظرت مهم‌تر و ژرف‌تر هستند تا من آنها را به یاد داشته باشم؟» اندکی فکر کردم و این کلمات را به زبان آوردم: «خدا، زندگی، عشق، زیبایی، زمین»، سپس ماندم و نتوانستم دو کلمه‌ی دیگر را انتخاب کنم تا به عدد مطلوب برسم. پس از او پرسیدم: جبران، به من بگو، خودت چه کلماتی را به زبان می‌آوردی؟ در جواب گفت: «تو دو کلمه‌ را فراموش کرده‌ای که سایر کلمات در مقابل آنها سست و لال‌اند، اهمّ کلماتی که باید آنها را به یاد داشته باشیم عبارت‌اند از؛ “تو” و “من”… و ما جز این دو، به هیچ کلمه‌ای نیاز نداریم»