سال ورزایی
۱۱۶
صفحه
۱۳۹۹
سال چاپ
رقعی
قطع
شومیز
نوع جلد
سال وَرزایی رمانی نوشتهی محمد اکبری است که در دستهی رمان بزرگسال نشر پیدایش منتشر شده است. سال ورزایی روایت دلداگی دو جوان در روستایی فراموششده در بخش سنگر از توابع رشت است. روایت آدمهای خاکستری به جا مانده از دوران خان و خانبازی که هنوز هیاهوی سالهای پنجاه و شش و پنجاه و هفت در ذهنشان مانده و پاک نشده است. سال ورزایی رمانی جالب و خواندنی است كه شیوه
فروشنده
کتابجم
بیش از ۲۰ هزار فروش موفق با رضایت ۵ ستاره
گارانتی ۳۰ روزه کیفیت کتاب
- ارسال سریع به سراسر کشور
- تضمین اصالت کتاب از ناشر معتبر
- پرداخت امن از درگاه بانکی
مشخصات کتاب
- دستهبندی
- ادبیات و داستان
- شناسه کالا
- kj-019318
- شابک
- ۹۷۸۶۰۰۲۹۶۵۸۱۳
- تعداد صفحه
- ۱۱۶
- قطع
- رقعی
- نوع جلد
- شومیز
- سال انتشار شمسی
- ۱۳۹۹
دیدگاههای کاربران
اگر این کتاب را دوست داری
جان هال
ترجمهی امیر علم بیگی (عضو هیأت علمی دانشگاه تهران)، رومینا امیری، الهام فهام (عضو هیأت علمی جهاد دانشگاهی)
ادیبان روز
رابین اسپیکولند (نویسندهی کتاب سرآمدی در اجرا)
ترجمهی علی عبدالهی، ملیکا نصیر، علی عمویی
ادیبان روز
مارتین ریوز، فرانسیس کندلون
ترجمهی احمد فروتن، نصیبه حق دوست، مرجان عسکری، مهرنوش میرالی
ادیبان روز
لور کلرریلیر، بنوا ریلیر
ترجمهی شهرام خلیل نژاد (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی)، وحیده نورانی، ناهید مجیدیان، سحر اسماعیلی شایاین
ادیبان روز
کولن بی.جان، پاربوتی پراوین
ترجمهی دکتر مهدی ابراهیمی (عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبائی)، فاطمه صابریان (مدرس دانشگاه الزهرا)
ادیبان روز
آندرس هینترهابر، استفان ام.لیوزو
ترجمهی سیدرضا جلال زاده (عضو هیئت علمی دانشگاه خاتم)، مرضیه بابایی
ادیبان روز
کتابهای بیشتر از پیدایش
مشاهدهی همه
توضیحات
سال وَرزایی رمانی نوشتهی محمد اکبری است که در دستهی رمان بزرگسال نشر پیدایش منتشر شده است. سال ورزایی روایت دلداگی دو جوان در روستایی فراموششده در بخش سنگر از توابع رشت است. روایت آدمهای خاکستری به جا مانده از دوران خان و خانبازی که هنوز هیاهوی سالهای پنجاه و شش و پنجاه و هفت در ذهنشان مانده و پاک نشده است. سال ورزایی رمانی جالب و خواندنی است كه شیوه روایت و بیان متفاوتی دارد. این کتاب در ۱۲ فصل نوشته شده است و هر فصل نام یکی از شخصیتهای داستان را دارد و به قصهی زندگی آن فرد میپردازد: ستار، گدا، آقاکاس، مرجان، آقاکاس، طلادندان، ستار، آقاکاس، گدار، درازغلام، مرجان. بخشی از کتاب سال ورزایی درازغلام کفری بود از بدبیاری، از بخت ناجور؛ حتی انگار نقشهای قالی کهنهی روی تخت قهوهخانه هم برایش ادا درمیآورد. تاس هم یکوری میچرخید. یک دست هم نبرده بود. باد توی سرش میپیچید. حس میکرد شیره ماسیده توی دهان و گلویش و پایین نرفته. دلدل میکرد هرچه زودتر قمار تمام شود و همانجا روی تخت ولو شود و بخوابد اما شدنی نبود. دوید پشت قهوهخانه، زیپ شلوار را کشید پایین، بریده بریده میشاشید و همان یک ذره هم توی باد گم میشد. دماغ و چشم و لب و دهان و گلویش خشک خشک بود. خارش افتاد زیر گردنش. خاراند. افتاد زیر بغلش. خاراند. افتاد کشالهی رانش. خاراند. یک آن آقاکاس پرید پشتش، شاش درازغلام بند آمد: «از وقتی اسم بیتا را شنیدی، جنزده شدی بدبخت زنندیده.» «خلاصه پول جور میکنم میرم پیشش تا چشمت درآد.» «محل سگ بهت نمیگذاره.» «کی بهت زن میداد بدبخت، حق داری مثل جن بپری و آدم بترسانی.» و سایهی دو مرد دوباره لغزید توی قهوهخانه. درازغلام سعی کرد بخوابد، نتوانست. زد بیرون و رو به باد راه افتاد. باد را میشکافت و میرفت. عذاب وجدان راحتش نمیگذاشت، مدام دلشوره داشت، باد توی سرش، مغزش را تکان میداد.