شب بی مهتاب

شب بی‌مهتاب: نوشته‌ی   غلامرضا رضایی آنچه در «شب بی‌مهتاب» انتظارتان را می‌کشد: “شب بی‌مهتاب” سه بخش دارد. بخش اول یا مقدمه، مروری کلی دارد به آثار و شروع کار نویسنده و طرح مباحثی مانند: زبان، فرم، طنز و نقش بازی در داستان‌های او. بخش دوم نقد داستان بلند “ملکوت” است و استفاده‌های بینامتنی نویسنده از دیگر آثار و درک و دریافت‌هایی از متن. بخش سوم شامل درس‌گفتارها و یا نقدهای کارگاهی است به مجموعه‌داستان “سنگر و قمقمه‌های خالی” که بیشتر برای استفاده‌ی نویسندگان جوان ارائه شده است و در جهت آشنایی بیشتر و چگونگی کار و شگردهای نویسنده که به صورت خلاقه نوشته شده و به شرح و تبیین تکنیک‌ها عناصر داستانی به کار گرفته شده توسط نویسنده می‌پردازد تا از طریق آشنایی با تردستی‌های نویسنده به زیرلایه‌ها و جهان داستانی‌اش نزدیک شویم. در موخره‌ی کار هم به جایگاه او در ادبیات داستانی و تأثیری که بر داستان‌نویسان بعد از خود گذاشته است، پرداخته‌ایم. درباره‌ی نویسنده: غلامرضا رضایی (زاده اول اردیبهشت ۱۳۴۱ ه.ش مسجدسلیمان خوزستان) پدرش از علاقه مندان به شاهنامه و قصه های عامیانه بود و شغل آزاد داشت. رضایی فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی می باشد و به مدت ۲۰ سال در دانشگاه‌های آزاد و علمی کاربردی اهواز تدریس می‌کند وی مدت شش سال ساکن اصفهان بود که در همان زمان ضمن ارتباط با احمد میرعلایی به هوشنگ گلشیری معرفی شد و خود را از شاگردان وی می‌داند.رضایی متاهل و صاحب دو فرزند است. وی ازسال ۱۳۶۷ به داستان‌نویسی روی آورد. مصاحبه‌ها، نقدها وداستان‌هایش در مجلات و روزنامه‌های معتبر، از جمله کارنامه، عصر پنجشنبه ، کرگدن، زنده رود ،همشهری داستان ، کتاب هفته ، بهین نامه ، آرمان، شرق و اعتماد منتشر شده است. در آثار غلامرضا رضایی آمیختگی عناصر رئال و سورئال به چشم می خورد. او به ادبیات روز داستانی جهان و ایران آشنایی دارد و با احاطه بر ادبیات کهن فارسی، دارای نثری سالم و پخته است. از دیگر ویژگی‌های او توجه به زبان، فرم و شکست زمان می‌باشد. در نوشته‌هایش بینامتنیتی به آثار کهن، متون مقدس، اساطیر، بوم، فرهنگ فولکلور وعامه وجود دارد و نوشته‌هایش به‌شکلی مدرن ارائه گردیده است. درون مایه داستان‌هایش عشق، تنهایی، جنگ، مرگ و دغدغه‌های انسانی می‌باشند. گزیده‌ای از شب بی‌مهتاب: زبان در داستان‌های صادقی گوهری‌ست که داستان‌ها را می‌سازد. برخلاف برخی نویسندگان که زبان در آثارشان گاه جنبه‌ای تزیینی و تصنعی دارد و مخل پیش‌برد روایت می‌شود، زبان در آثار او خود را به رخ نمی‌کشد و درجا نمی‌زند بلکه حیاتی در داستان‌هایش کمرنگ و نادیده انگاشته شود.