تغذیه ورزشی کارامد(ویژه ورزشکاران پیشکسوت)

بسیاری از ورزشکاران رشته های مختلف پس از گذراندن دوران حرفه ای ورزش خود به جرگه پیشکسوتان خواهند پیوست. از آنجا که بسیاری از این افراد همچنان تمایل به ادامه فعالیت ورزشی خود در سطوح مختلف و حفظ زندگی فعال خود را دارند، توجه به نیازهای غذایی این ورزشکاران به منظور حفظ عملکرد ورزشی و سلامت کلی آنها از اهمیت به سزایی برخوردار است. کتاب حاضر با ارائه دستورالعمل ها، تجربیات و تحقیقات آزمایشگاهی ، مجموعه ای از اطلاعات ارزشمند را در اختیار ورزشکاران، مربیان، تمرین دهندگان، پزشکان و بسیاری از افرادی که در طراحی و تنظیم برنامه های غذایی ورزشکاران پیشکسوت نقش دارند قرار می دهد. تغذیه ورزشی کارآمد(ویژه ورزشکاران پیشکسوت) وقتی در 8 سالگی در خط شروع اولین مسابقه دوی خودم ایستادم ، کاملاً عصبی بودم. تمام فکر و ذکرم به سرعت آغاز کردن مسابقه و همچنان که دور پیست می دویدم ، قوی ماندن ، و بردن یکی از جام های قهرمانی که روی میز کنار پیست قرار داشت و افتخار کردن والدینم به من وقتی کنار زمین مرا تشویق و حمایت می کردند بود. از قبل می دانستم که دویدن را دوست دارم. پدر و مادرم می گفتند كه تمایل طبیعی دارم و بیشتر روزهای اوایل كودكی ام را با دویدن به سمت بالا و پایین ساختمان محل زندگی ، راهرو یا حیاط خانه ام گذراندم، در حالی كه مادرم برای اطمینان از حفظ ایمنی ام دنبالم می گشت. قبلاً فوتبال ، کاراته و رقص باله را امتحان کرده بودم (و بازنشسته شدم) ، هرکدام بیش از آنچه به نظر می رسید نیاز به هماهنگی یا صبر داشت. یک مسابقه خیریه 400 متری محله اولین فرصتم بود که ببینم واقعاً از نظر تلاش و پشتکار ، استعداد و ذکاوت چه چیزی در چنته دارم. هیچ خاطره ای از آنچه برای صبحانه اولین مسابقه ام خوردم ندارم ، اگرچه حدس می زنم که غلات صبحانه چریوس یا برنج کریسپی ، دو غلات صبحانه اصلی که وقتی در حال بزرگ شدن بودیم می خوردیم، باشد. آن زمان ، نمی دانستم که دویدن یا تغذیه چقدر در زندگی ام مهم می شود ، فرصت هایی که هر دو برای من فراهم خواهند کرد ، روابط دوستانه مادام العمری که ایجاد خواهم کرد ، و اینکه چگونه این دو در کنار هم به شکل گیری شخصیت و مسیر زندگیم کمک می کنند. همچنین هرگز نام ورزشکاران پیشکسوت را نشنیده بودم ، و حتی اگر هم چنین بود ، هنوز آنقدر بزرگ نشده بودم که درک کنم هرگز یکی از آنها خواهم شد ، چه رسد به اینکه یک متخصص کتابی کامل درمورد آنها بنویسد. بیش از سه دهه پس از اولین ورودم به دنیای دویدن و مسابقه ، خوشحالم که می گویم یک ورزشکار پیشکسوت هستم! ۲۰ سال گذشته از حرفه تخصصی خود را در زمینه موضوعات مربوط به تغذیه ورزشی همچنان که مطرح می شد ، کار با ورزش‌کاران تمام سنین و توانایی‌های مختلف و تا آنجا که به عنوان یک انسان امکان داشت جمع‌آوری اطلاعات علمی و حرفه‌ای صرف کردم. اکنون یک سال گذشته را صرف کنار هم قرار دادن همه این اطلاعات در این کتاب برای شما کرده ام. در سراسر دوره راهنمایی ، دبیرستان و دانشگاه ، در مسابقات دو و میدانی صحرانوردی، داخل سالن و اسپرینگ دویدم ، و مقالات مجله Runner’s World را هر ماه حریصانه می خواندم (تنها منبع اطلاعات دویدن و تغذیه در آن روزها). بدون اینترنت و کامپیوتر خانگی ، تنها جایی که به دنبال اطلاعاتی که هوس می کردم می گشتم مجله ها و حکایات مربیان دو بودند – به عبارت دیگر، اطلاعاتی در مورد اینکه چگونه می توانم یک دونده قوی تر و سریع تر شوم. درباره سوخت رسانی با کربوهیدرات ها آموختم و اینکه برای سال ها ماکارونی هر شب جمعه به وعده غذایی تشریفاتی خانوادگی تبدیل می شد (مامان ، بابا و خواهر، متأسفم !) خواندم که موز منبع خوبی از پتاسیم بود ،که عامل کلیدی انقباض عضله است و در نتیجه اصرار داشتم قبل از هر مسابقه یکی بخورم. سخت تمرین می کردم ، عملکرد بسیار خوبی داشتم ، و بیشتر از آنکه به شمردن اهمیت دهم ، ماکارونی ، موز و بارهای انرژی زا می خوردم. سه سال اول حضور در تیم اول دو و میدانی دانشگاه را واقعاً خوب دویدم و حتی موفق شدم به رقابت دوی 1500 متر ایالتی که در بهار سال نهم تحصیلم برگزار می شد راه یابم. (به هر دلیل عجیبی که هرگز نمی فهمم ، پسران یک مایل و ما دختران1500 متر دویدیم ، مثل اینکه 100 متر پایانی قصد داشت مار را به انجام این کار تشویق کند). به خوبی به دویدن ادامه دادم اما کلاس دهم در دانشگاه مصدوم شدم. در طی آن مدت ساعت های بی شماری را صرف یخ گذاشتن روی قسمت های مختلف بدنم کردم ، وقتی زانویم شروع به درد کرد برایم ارتز تجویز شد ، به دلیل آسیب های مختلف چندین مرحله فیزیوتراپی را گذراندم ، و وقتی درد پایین کمر من را آزار می داد یک متخصص جراحی کمرم را معاینه کرد. به تنهایی ، سعی کردم هرچه در مورد فیزیولوژی و تغذیه می توانم را بیاموزم ،