پازل
کتاب‌هایی که قصه و پازل را کنار هم آورده‌اند؛ هم خواندنی‌اند و هم بازی، و دقت و تمرکز کودک را در کنار سرگرمی تقویت می‌کنند.
کتاب‌های این دسته۸ کتاب
یک میز خالی، یک جعبه‌ی پر از تکه‌های رنگی و چند ساعت وقت. همین کافی است تا یک عصر معمولی به ساعت‌هایی آرام و دلچسب تبدیل شود. دسته‌ی پازل کتاب‌جم جایی است برای کسانی که از کنار هم گذاشتن تکه‌ها لذت می‌برند: از پازل ساده‌ی چهل‌وهشت‌تکه‌ی کودکان تا پازل دوهزارتکه‌ی آدم‌هایی که صبر و حوصله‌ی زیادی دارند. در این صفحه یاد می‌گیرید پازل مناسب خودتان یا کسی که برایش هدیه می‌خرید را چطور انتخاب کنید.
می‌خواهیم چیزهایی را بگوییم که موقع خرید به کارتان می‌آید: تعداد تکه‌ها چه معنایی دارد، طرح‌ها چه فرقی با هم دارند، برای بچه‌ها چه چیزی مناسب است و چطور یک پازل بزرگ را بدون کلافه شدن تمام کنید.
پازل تصویری است که به تکه‌های کوچک بریده شده و شما باید دوباره آن را کامل کنید. ایده ساده است، اما لذتش عمیق. هر تکه‌ای که سر جایش می‌نشیند، یک پیروزی کوچک است و همین پیروزی‌های کوچک، حالتی شبیه آرامش می‌سازند. بسیاری از آدم‌ها پازل را مثل یک استراحت ذهنی می‌بینند؛ موبایل را کنار می‌گذارند و چند ساعت فقط به رنگ‌ها و شکل‌ها فکر می‌کنند.
پازل سن و سال هم ندارد. کودک سه‌ساله‌ای که اولین پازلش را کامل می‌کند و پدربزرگی که هر زمستان یک پازل بزرگ روی میز پذیرایی پهن می‌کند، هر دو همین لذت را می‌برند. البته باید حواستان باشد که هر پازلی برای هر کسی مناسب نیست، و بخش اعظم این مقاله درباره‌ی همین انتخاب درست است.
یک نکته‌ی کوتاه: پازل درمان هیچ بیماری‌ای نیست و ادعای پزشکی درباره‌اش نمی‌کنیم. اما این‌که سرگرمی آرام و تمرکزی است، تجربه‌ی خیلی از پازل‌بازهاست.
مهم‌ترین چیزی که هنگام خرید می‌بینید، تعداد تکه‌هاست. در عنوان‌های دسته‌ی ما هم همین عددها را می‌بینید: پازل ۴۸ تکه، ۲۶۰ تکه، ۵۰۰ تکه، ۱۰۰۰ تکه و ۲۰۰۰ تکه. هر کدام تجربه‌ی متفاوتی می‌دهد.
مناسب کودکان خردسال‌تر و کسانی که می‌خواهند پازل را برای اولین بار امتحان کنند. کامل کردنش معمولا زیاد طول نمی‌کشد و کودک زود به نتیجه می‌رسد. مثلا بسته‌ی پازل زوتوپیا با ۴۸ تکه در همین گروه است.
اندازه‌ی میانه برای شروع نوجوان‌ها و بزرگسال‌های تازه‌کار. چند ساعت وقت می‌گیرد و برای یک عصر دلچسب کافی است. در فهرست این دسته چند پازل ۲۶۰ تکه با طرح‌های مختلف، مثل طرح پیکاسو، کین‌کید، هری‌پاتر و ونگوگ می‌بینید.
حد وسط بین سرگرمی و پروژه. برای کسی که چند بار پازل کامل کرده و می‌خواهد کمی چالش بیشتر داشته باشد. نیاز به یک میز کمی بزرگ‌تر دارد و ممکن است در دو یا سه نشست تمام شود.
اینجا بازی جدی می‌شود. جورچین هزارتکه معمولا چند روز و چند نشست وقت می‌خواهد و حوصله می‌طلبد. طرح‌هایی مثل قاجار و سقف‌های ایرانی در همین اندازه‌اند.
برای پازل‌بازهای کهنه‌کار. چه در طرح تن‌تن باشد و چه پرسپولیس، این‌ها هم به وقت زیاد نیاز دارند و هم به جای بزرگ. اگر جایی برای پهن کردنشان ندارید، پیش از خرید خوب فکر کنید.
سؤالی که خیلی‌ها می‌پرسند. جواب صادقانه این است: از پازلی شروع کنید که مطمئن باشید تمامش می‌کنید. نیمه‌کاره ماندن کار بدترین چیزی است که می‌تواند برای یک علاقه‌مند تازه اتفاق بیفتد و ممکن است او را برای همیشه از این سرگرمی بیزار کند.
اگر تا حالا پازل نکرده‌اید، ۲۶۰ تکه برای بزرگسال و ۴۸ تکه برای کودک خردسال شروع منطقی است. اگر سابقه دارید، از ۵۰۰ تکه شروع کنید. برای پازل هزارتکه، بهتر است چند جورچین کوچک‌تر را تمام کرده باشید. و برای دو هزار تکه، حتما مطمئن شوید که وقت و جای کافی دارید.
یک معیار دیگر هم هست: خود طرح. جورچینی با تصویر یکدست، مثل آسمان آبی بزرگ یا دیوار سفید، سخت‌تر است، چون تکه‌ها شبیه هم می‌شوند. تصویری پررنگ‌ولعاب با جزئیات زیاد، پیدا کردن تکه‌ها را راحت‌تر می‌کند. برای شروع، طرح شلوغ و رنگارنگ انتخاب کنید.
یکی از لذت‌های این کار این است که وقتی تمام می‌شود، یک تصویر قشنگ روی میز دارید. برای همین انتخاب طرح اهمیت زیادی دارد. عنوان‌های این دسته چند گروه طرح را نشان می‌دهند.
طرح‌هایی به نام پیکاسو و ونگوگ در فهرست هست. چیدن تصویری که از یک اثر هنری الهام گرفته، حس جالبی دارد، چون از نزدیک با رنگ‌ها و جزئیات کار آشنا می‌شوید. یکی از پازل‌ها هم طرح کین‌کید دارد. پیش از خرید، تصویر آن را در صفحه‌ی خودش ببینید.
پازل‌هایی با طرح قاجار، پرسپولیس و سقف‌های ایرانی هم هستند. اگر به تاریخ و معماری ایران علاقه دارید، این‌ها انتخاب‌های دلچسبی‌اند. چیدن یک تصویر از تخت‌جمشید یا سقف یک بنای قدیمی، فرصتی است برای دقیق شدن روی جزئیات که در نگاه سرسری از دستمان می‌رود.
طرح تن‌تن، هری‌پاتر و زوتوپیا برای طرفدارهای کمیک، رمان و انیمیشن است. این‌ها بهانه‌ی خوبی‌اند برای این‌که کودک یا نوجوان با علاقه‌اش تکه‌ها را بچیند و مدتی روی چیز واحدی تمرکز داشته باشد.
پدر و مادرها اغلب می‌پرسند برای فرزندم چند تکه مناسب است. قاعده‌ی دقیقی وجود ندارد و کودک‌ها با هم فرق دارند، ولی چند اصل کلی به کارتان می‌آید.
پازل باید کمی چالش داشته باشد، نه آن‌قدر زیاد که کودک خسته شود. اگر تصویر خیلی ساده باشد، زود حوصله‌اش سر می‌رود. اگر خیلی سخت باشد، ناامید می‌شود و کنار می‌گذارد. بهترین حالت جایی است که کودک با کمی کمک یا کمی تلاش به نتیجه برسد.
روی جعبه یا در مشخصات پازل معمولا سن پیشنهادی یا اطلاعات دیگر آمده است. آن را بخوانید. اگر نبود، از تعداد تکه‌ها برای تخمین استفاده کنید: تعداد کم برای خردسال‌ها و تعداد بیشتر برای بچه‌های بزرگ‌تر و نوجوان‌ها.
موضوع دیگر، تکه‌های ریز است. برای کودکان خیلی کوچک باید مراقب باشید که تکه‌های کوچک را در دهان نگذارند. حتما مشخصات هر محصول را بخوانید و کودک خردسال را تنها نگذارید.
نکته‌ی مهربانانه: با کودکتان کنار هم جورچین بچینید. لازم نیست کمکش کنید تا کار را تمام کند؛ فقط کنارش بنشینید و تشویقش کنید. همین همراهی، خاطره‌ی خوبی می‌سازد.
در سال‌های اخیر پازل بین بزرگسال‌ها هم محبوب شده است. دلیلش ساده است: زندگی امروز پر از اعلان و صفحه‌ی روشن است و آدم‌ها دنبال کاری می‌گردند که دستشان را مشغول کند و ذهنشان را آرام. پازل همین است. می‌شود موقع چیدنش پادکست گوش داد یا با کسی حرف زد، و می‌شود در سکوت کامل نشست.
اگر بزرگسال هستید، پازل ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تکه معمولا برای شروع مناسب است. طرحی را انتخاب کنید که واقعا دوستش دارید، چون چند روز با آن سروکار خواهید داشت. و اگر آن را با همسر یا دوستی چیدید، خاطره‌ی خوبی برایتان می‌ماند.
تصویر بزرگ جای زیادی می‌خواهد. پیش از خرید، اندازه‌ی جای خودتان را بسنجید. تصویر دو هزارتکه ممکن است حتی روی یک میز غذاخوری معمولی هم جا نشود. اگر جای دائمی ندارید، می‌توانید آن را روی یک تخته یا مقوای بزرگ بچینید و بعد به کناری ببرید.
چند وسیله‌ی ساده کار را راحت می‌کند:
پازل‌بازهای باتجربه چند تکنیک ساده دارند که بد نیست بدانید.
و مهم‌ترین توصیه: عجله نکنید. اگر چند دقیقه گیر کردید، بلند شوید و یک چای بنوشید. وقتی برمی‌گردید، تکه‌ای که دنبالش بودید ناگهان جلوی چشمتان است.
جورچین هدیه‌ی دوست‌داشتنی است، چون فقط یک شیء نیست و ساعت‌ها لذت می‌دهد. برای انتخاب چند نکته را در نظر بگیرید.
اول، گیرنده را بشناسید. اگر تا حالا پازل نکرده، چیز ساده و کوچک بخرید. اگر پازل‌باز است، می‌توانید سراغ تعداد بیشتر بروید.
دوم، علاقه‌ی او را بسنجید. برای طرفدار هری‌پاتر، طرح هری‌پاتر. برای کسی که عاشق تاریخ ایران است، طرح قاجار یا پرسپولیس. برای طرفدار کمیک‌های قدیمی، طرح تن‌تن.
سوم، جای گیرنده را در نظر بگیرید. هدیه دادن پازل دو هزارتکه به کسی که در آپارتمان کوچک زندگی می‌کند، شاید برایش دردسر شود.
چهارم، جعبه. عنوان چند محصول این دسته «باجعبه» است. برای هدیه معمولا جعبه‌دار بودن آن مهم است. مشخصات هر محصول را در صفحه‌ی خودش ببینید.
این بازی تنها نیست. یکی از قشنگ‌ترین صحنه‌های خانوادگی این است که همه دور یک میز جمع شوند و به‌طور مشترک یک تصویر بزرگ را کامل کنند. در این حالت، هر کس بخشی از کار را برعهده می‌گیرد؛ یکی لبه‌ها را جدا می‌کند، یکی رنگ‌ها را دسته‌بندی می‌کند و کودک تکه‌های آخر را جا می‌اندازد.
برای جورچین خانوادگی، پانصد تا هزار تکه با طرحی دلچسب برای همه انتخاب خوبی است. اگر کودکان کوچک هم در جمعند، یک پازل ساده هم برای آن‌ها کنار بگذارید تا سهمی در بازی داشته باشند. همین همکاری، بهانه‌ای برای گفت‌وگو و خنده می‌شود. برای بازی‌های خانوادگی دیگر می‌توانید به دسته‌ی بازی خانوادگی هم سر بزنید.
بعضی‌ها می‌پرسند چطور یک تصویر هزارتکه را در وقت محدود تمام کنند. جواب این است که به آن مثل یک پروژه‌ی آخر هفته نگاه کنید، نه یک مسابقه. این برنامه را امتحان کنید و با خودتان تنظیمش کنید.
جعبه را باز کنید، همه‌ی تکه‌ها را روی میز پخش کنید و لبه‌ها را جدا کنید. اگر فقط قاب را ببندید و بخوابید، صبح جمعه با انگیزه بیشتری سراغش می‌روید. همین قاب اولیه به شما احساس پیشرفت می‌دهد.
یک صبحانه‌ی خوب بخورید و بعد تکه‌ها را بر اساس رنگ و جزئیات دسته‌بندی کنید. این کار کسل‌کننده به نظر می‌رسد، اما بعدا وقت زیادی صرفه‌جویی می‌کند. چند ظرف کوچک و یک لیوان چای همه‌ی چیزی است که لازم دارید.
سراغ بخش‌هایی بروید که رنگ و شکل مشخصی دارند: یک ساختمان، چهره‌ی یک شخصیت، متن روی تصویر. این قسمت‌ها سریع‌تر پیش می‌روند و شما را سرحال نگه می‌دارند.
آسمان، دریا، دیوار و هر چیز یکدست دیگری به این وقت می‌رسد. حالا دیگر تعداد تکه‌ها کم است و هر تکه‌ای که جا بیفتد، مثل برنده شدن است. اگر کسی در خانه هست، از او کمک بگیرید؛ چشم تازه چیزهایی را می‌بیند که چشم خسته نمی‌بیند.
هر کسی که یک بار جورچین‌ای با تصویر آسمان یا دریا چیده باشد، این حس را می‌شناسد: انگار همه‌ی تکه‌ها یکی‌اند. راز کار در همین است که به جای رنگ باید به شکل دقت کنید. هر تکه چهار طرف دارد و در هر طرف یا یک زبانه بیرون آمده یا یک فرورفتگی. حالا تکه‌ها را بر اساس ترکیب زبانه و فرورفتگی مقایسه کنید. این روش هرچند وقت‌گیر است، اما همیشه جواب می‌دهد.
حیله‌ی دیگر این است که تکه‌های یک رنگ را روی یک سینی بریزید و آن را زیر نور بگیرید. تفاوت‌های ظریف رنگ که در نور کم دیده نمی‌شوند، زیر نور خوب پیدا می‌شوند. بعضی هم ترجیح می‌دهند در این مرحله با کسی همکاری کنند. شاید یکی از اعضای خانواده چشم تیزتری داشته باشد.
کودکی که با تکه‌ها بازی می‌کند، بدون این‌که متوجه باشد چیزهای زیادی تمرین می‌کند. یاد می‌گیرد شکل‌ها را با هم مقایسه کند، صبر کند، اشتباهش را ببیند و دوباره تلاش کند. لازم نیست فکر کنیم این بازی معجزه می‌کند؛ کافی است بدانیم سرگرمی سالمی است که کودک را از صفحه‌ی نمایش دور می‌کند و مشغول کار دستی می‌کند.
نکته‌ی مهم برای والدین این است که وقتی کودک گیر کرده، فوری تکه را جا نیندازید. یک نشانه بدهید: «به نظرت این تکه به بالای تصویر نمی‌خورد؟» و بگذارید خودش کشف کند. همین کشف کردن، لذت اصلی را می‌سازد.
برای کودکانی که دقت و تمرکزشان هنوز رشد می‌کند، نشست‌های کوتاه بهتر از نشست‌های طولانی است. اگر کودک خسته شد، بگذارید نیمه‌کاره بماند و فردا ادامه دهد. لازم نیست هر بار تمام شود.
خیلی از ما در آپارتمان‌های کوچک زندگی می‌کنیم و جای دائمی برای بازی نداریم. اگر این مشکل شماست، یک تخته یا یک مقوای ضخیم بزرگ تهیه کنید و تصویر را روی آن بچینید. وقتی کار تمام شد یا وقت غذا رسید، تخته را زیر کاناپه یا پشت در بگذارید. با این ترفند لازم نیست میز غذاخوری را چند روز اشغال کنید.
یک راه دیگر این است که برای خانه‌ی کوچک، تعداد کمتر انتخاب کنید. یک تصویر دویست و شصت تکه‌ای را می‌شود روی یک میز کوچک هم چید و آخر شب جمع کرد. همیشه لازم نیست بزرگ‌ترین را بخرید.
پازل بزرگ فضا می‌خواهد. پیش از سفارش، اندازه‌ی میز یا فضای خود را بسنجید.
تصویری با بخش‌های بزرگ هم‌رنگ، تازه‌کار را ناامید می‌کند. برای شروع، تصویر پرجزئیات بهتر است.
خیلی‌ها فکر می‌کنند هزار تکه فقط چهار برابر دویست و پنجاه تکه است. در عمل، زمان و دشواری بیشتر از این حرف‌ها افزایش می‌یابد. با احتیاط پیش بروید.
هر پازل کد، اندازه و مشخصات خودش را دارد. پیش از خرید، صفحه‌ی آن را بخوانید و مطمئن شوید همان چیزی است که می‌خواهید.
همیشه از خودتان بپرسید: گیرنده واقعا این کار را دوست دارد؟ اگر مطمئن نیستید، یک مورد کوچک و ساده انتخاب کنید.
وقتی پازل را تمام کردید، دو راه دارید. می‌توانید آن را جمع کنید و دوباره داخل جعبه بگذارید تا بعدها دوباره بچینید. یا اگر طرح را دوست دارید، می‌توانید نگهش دارید. کسانی که تصویر تمام‌شده را می‌چسبانند و قاب می‌کنند، از آن یک تابلوی دیواری می‌سازند. این کار سلیقه‌ای است و لازم نیست.
اگر آن را جمع می‌کنید، همه‌ی تکه‌ها را بشمارید تا هیچ تکه‌ای گم نشود. تکه‌ی گمشده بدترین اتفاق این سرگرمی است. جعبه را در جای خشک و دور از رطوبت نگه دارید و اگر تکه‌ها در کیسه‌های جدا هستند، آن‌ها را حفظ کنید. اگر پازل را از قبل روی یک تخته چیده‌اید و می‌خواهید جابه‌جایش کنید، با دقت و آرام حرکتش دهید.
این بازی عضوی از خانواده‌ی بزرگ‌تر بازی‌های فکری و رومیزی است. اگر از این سرگرمی خوشتان آمده، شاید بازی‌های دیگری هم برایتان جذاب باشد. برای معماها، مسئله‌های منطقی و بازی‌هایی که فکر می‌خواهند، دسته‌ی بازی فکری را ببینید. اگر شطرنج و تخته‌نرد را دوست دارید، دسته‌ی شطرنج و تخته‌نرد در انتظار شماست. و اگر می‌خواهید یک نگاه کلی‌تر داشته باشید، به دسته‌ی بازی فکری و رومیزی بروید که همه‌ی این‌ها را در خود دارد.
تفاوت اصلی پازل با بیشتر بازی‌های رومیزی این است که رقابتی نیست. کسی برنده و بازنده نمی‌شود؛ همه با هم به یک هدف می‌رسند. برای همین بعضی خانواده‌ها آن را برای شب‌های آرام ترجیح می‌دهند.
اگر هنوز مطمئن نیستید، این سه سؤال را از خودتان بپرسید: چقدر وقت دارم، برای چه کسی می‌خرم و چه تصویری را دوست دارم؟ جواب این سه سؤال معمولا انتخاب را ساده می‌کند. کسی که وقت کم دارد و می‌خواهد امتحان کند، سراغ تعداد کم می‌رود. کسی که علاقه‌اش به یک شخصیت یا یک هنرمند مشخص است، طرح مورد علاقه‌اش را انتخاب می‌کند. و کسی که می‌خواهد کل خانواده را دور یک میز جمع کند، تصویری دلچسب و متوسط را می‌پسندد.
یادتان باشد اولین تجربه اهمیت دارد. اگر اولین جعبه‌تان خوب پیش برود، احتمالا دومی و سومی را هم می‌خرید. پس در انتخاب اول کمی محتاط و ساده‌پسند باشید و بعد آرام‌آرام سطح را بالاتر ببرید.
یک توصیه‌ی آخر: اگر جای خودتان را می‌شناسید و می‌دانید چه علاقه‌ای دارید، وقت زیادی برای انتخاب نگذارید. مشخصات هر محصول در صفحه‌ی خودش هست و تصویر طرح را هم آنجا می‌بینید. اگر تردید دارید، تعداد کمتر را انتخاب کنید؛ چون همیشه می‌توانید بعدا جعبه‌ی بزرگ‌تری بخرید، اما کسی از تمام کردن یک جورچین کوچک پشیمان نمی‌شود.
برای نوجوان‌ها و بزرگسال‌هایی که تازه شروع کرده‌اند یا کسانی که یک سرگرمی کوتاه می‌خواهند. کودک‌های بزرگ‌تر هم اگر تمرین داشته باشند از آن لذت می‌برند.
زمان دقیقی نمی‌شود گفت، چون به تجربه، طرح و حوصله‌ی شما بستگی دارد. معمولا چند نشست طول می‌کشد. آدم‌ها فرق دارند و این عدد ثابتی نیست.
پازل‌هایی با تعداد تکه‌ی کم، مثل بسته‌ی چهل‌وهشت‌تکه. مشخصات هر محصول را بخوانید و کودک را هنگام بازی تنها نگذارید.
تصویر طرح در صفحه‌ی هر محصول هست. مشخصات هر محصول، از جمله تعداد تکه و کد، هم در همان صفحه آمده است.
برای هر کسی که از سرگرمی‌های آرام لذت می‌برد. اگر گیرنده تازه‌کار است، تعداد کم را انتخاب کنید و اگر باتجربه است، تعداد بیشتر و طرحی که به علاقه‌اش نزدیک است.
قیمت و موجودی هر کتاب و پازل هر روز به‌روز می‌شود. برای اطلاع از آخرین وضعیت، صفحه‌ی خود محصول را ببینید.
بله، نسخه‌ی چاپی و محصولات دسته را می‌توانید آنلاین سفارش بدهید و مشخصات هر کدام در صفحه‌ی خودش است.
پازل سرگرمی ساده‌ای است که ساعت‌ها آرامش می‌دهد. برای انتخاب درست، به تعداد تکه، طرح، سن و جای خودتان دقت کنید. تازه‌کارها از ۴۸ یا ۲۶۰ تکه شروع کنند، باتجربه‌ها به سراغ ۵۰۰، ۱۰۰۰ یا ۲۰۰۰ بروند و طرحی را بخرند که واقعا دوستش دارند. یک میز آرام، کمی نور و چند ساعت وقت، همه‌ی چیزی است که لازم دارید.
حالا می‌توانید پازل‌های این دسته را ببینید، مشخصات هر کدام را بخوانید و انتخابتان را آنلاین سفارش دهید.
