شوهر آمریکایی

گزیده ای از متن کتاب ‎ مجموعه داستان شوهر آمریکایی نوشتۀ عزیز نسین ترجمۀ رضا همراه زمانه چهل سالم تمام شد و تا به حال ازدواج نکردم. دیگر چگونه می‏توانم ازدواج بکنم. انسان بدون بچه مثل درخت بی‏میوه است. البته من زیاد هم بدون میوه به شمار نمی‏روم. برادرزاده و خواهرزاده دارم و تمام محبت و عشقم را به آنها داده‏ام. برادر بزرگم یک کارمند است، با درآمد ناچیز. بیچاره اصلاً پولش برای گردش و تفریح بچه‏ها نمی‏رسد. اصلاً نمی‏توانند به سینما، پارک و گردش بروند. به خاطر سرگرمی و اینکه محیط خانه‏شان را گرم بکنند، هر سال یک بچه به دنیا می‏آورند. برادر کوچکم نانش توی روغن است. چون که او توانست تا دورۀ راهنمایی درس بخواند و ازدواج بکند و حدود پانزده سال است که ازدواج کرده و صاحب دو بچه است. برادرم از همان کوچکی کودن بود و فقط توانست به زور ابتدایی را تمام بکند. به این علت هم ثروتمند شد. زن و شوهر هرگز از تفریحاتشان نمی‏مانند. با توجه به آن‌همه تفریحات چگونه صاحب بچه شده‏اند، تعجب می‏کنم. چهار برادریم و همه‏مان نسبت با هم دشمن هستیم. برادرانم به برادر بزرگم به خاطر اینکه زنش تبدیل به کارخانۀ بچه شده انتقاد می‏کنند که: – روزیِ بچه‏ها را نمی‏توانی بدهی فقط زود زود بچه تولید می‏کنی. او هم در جواب می‏گوید: – برای وطنم اولاد پرورش می‏دهم. برادرانم به من درخت بدون میوه می‏گویند. البته به میوۀ آنها نگاه می‏کنم، بعضی‏ها کرم‏خورده، بعضی آفت‏زده، بعضی‏ها پوسیده و بعضی‏ها مثل زردآلوی بیمار… اما من تمام برادرزاده‏هایم را دوست دارم. آنها مرا دوست دارند. آنها تمام دیروز را مهمان من بودند، هر هشت بچه! از بزرگ‌ترینشان دوازده سال و کوچکشان هم سه سال دارد… آلتان که نه سال دارد تمام کتاب‏هایم را به هم زد، گفت: _ عمو جان، کلی کتاب در کتابخانه‏ات هست، اما هیچ چیزی برای خواندن بینشان نیست. متناسب سن او اسم دو سه تا کتاب را برایش گفتم… _ رابینسون کروزوئه‌ هست، رمان‏های ژول ورن هست، ماجراهای گالیور هست و… همه‏شان یک دفعه زدند زیر خنده. آلتان گفت: _ کتاب پلیسی گیر می‏آید؟ _ دیگه چی؟ از آنها بگذر. آیا پنجۀ خونین، درس‏های عاشقانه، دایرة‏المعارف اخلاق داری یا نه؟ آن کتاب‏هایی که او می‏خواست هیچ کدامش را نداشتم. فاطمه که یازده سال دارد، دختری مثل جن… بدون وقفه آدم را سؤال‏پیچ می‏کند… همیشه چیزهای تازه می‏خواهد یاد بگیرد. پدر نشدم، اما از تربیت فرزند چیزهایی سرم می‏شود. در کتاب‏هایی که در مورد تربیت بچه خوانده‏ام، یک چنین جملاتی آمده است: موقعی که بچه‏ها رابطه‏شان با دنیای خارج وسعت می‏یابد، بدون مکث از بزرگ‏ترهایشان سؤال می‏پرسند. بایستی به تمام سؤالات بچه‏ها جواب داد. بایستی تمام سؤال‏هایشان را خوب باز کرد و توضیح داد. برادرزاده‏هایم هر چیزی بپرسند، با توجه به روش‏های پداگوژیکی (تربیتی)، مثل اینکه با یک شخص بزرگ صحبت می‏کنم، به جواب دادن می‌پردازم. فاطمه مثل جن در روزنامه جایی را نشان داد. _ عمو جان لقاح مصنوعی یعنی چه؟ از من پرسید. در جایی که نشسته بودم به چپ و راست تکان خوردم. طبق روش کتاب‏ها باید لقاح مصنوعی را به بچه‏ها توضیح می‏دادم. _ ااااا… بچه هست و یا بچه… همه‏شان دورم جمع شدند و منتظر بودند که از دهنم چه چیزی درخواهد آمد. _ خوب بچه هاااااا؟… اگر مادری بخواهد تنهایی صاحب بچه بشود.. و برای بچه‏دار شدن بابایی نداشته باشد، در آن موقع… عرق کرده بودم و صورتم سرخ شده بود… خوب شد که ارل کوچک وارد موضوع شد و مطلب را عوض کرد و خلاص شدم… _ عموجان در روزنامه می‏نویسند موقعیت ناجور، یعنی چه؟ کتاب‏های روش تربیت بچه‏ها به این سؤال چه جوابی خواهد داد، نمی‏دانم. آنها می‏گویند که به بچه‏ها با توجه به تناسب سنشان هر چیزی را توضیح بدهید. _ موقعیت ناجور یعنی… یعنی… بچه‏ها با دقت گوش می‏دادند. نه… دیگر این همه نمی‏شود. تربیت‏کنندگان بچه‏ها من را ببخشند. هر چیزی زمانی دارد. بچه‏ها سنشان زیاد بشود، خودشان جواب بعضی سؤال‏ها را خواهند فهمید: _ بچه‏ها موقعیت ناجور یعنی همسایگان را اذیت کردن، سر و صدا کردن و مزاحم اطرافیان شدن. این دفعه یلماز پرسید: _ عمو جان به روزنامه نگاه کن، نوشته که شخصی گمراه شده است؛ یعنی چی؟ _ یا الله. بچه‏ها بلند شوید شما را به گردش ببرم. _ تعریف کن!… تعریف کن! دور من جمع شدند. _ یعنی یک چیز با ارزش شخصی را دزدیدن… یلدیز فریاد زد: _ آ آ… دیروز مال من… برای اینکه گفته‏اش را تمام نکند، با عصبانیت گفتم: _ ساکت شو! بی‏تربیت! آیدن از آنها هم سبقت گرفت و پرسید: _ عمو جان بچه چگونه متولد می‏شود؟ می‏خواستم موضوع را عوض بکنم که در آن هنگام آلتان گفت: _ از بیرون می‏خرند. مگر این‏طور نیست عمو جان؟ _ بعضی‏هایشان را از بیرون می‏گیرند، اما همه‏شان را نه… یلدیز پرسید: _  مگر اونه