همراه با موردکاوی

مقدمه مترجمان مجموعه هنر مورد کاوی یکی از مرسوم‌ترین شیوه‌های تقویت توان مواجهه با مسائل در محیط متغیر امروز، یادگیری از الگوهای سایر سازمان‌ها در مواجهه با مسائل است. در حقیقت، بررسی الگوهای مواجهه سازمان‌ها می‌تواند دستاوردهای مثبتی برای سایر فعالان داشته باشد. برخی الگوها می‌توانند در قالب تجربیات موفق در هنگام برخورد با مسائل مشابه کارساز باشند. برخی دیگر از الگوهای مواجهه با مسائل در قالب الگوهای ناموفق اتخاذ یک شیوه یا استراتژی نیز می‌توانند به‌مثابه هشدار به‌کار روند. آنچه اهمیت دارد، شیوه استفاده از الگوها و تجربیات در بستری متناسب با کسب‌وکار است. به بیان دقیق‌تر، نیاز است تا هر کدام از الگوها پیش از به‌کارگیری، براساس مقتضیات شرایط پیش‌رو، پالایش و بررسی گردند. در این راستا و به‌منظور پاسخ به دغدغه بسیاری از صاحبان کسب‌وکار، شیوه‌های مختلفی از سوی اندیشمندان و تحلیلگران ارائه شده‌اند. یکی از شیوه‌های مناسب که از بستر علمی به‌منظور پاسخگویی به دغدغه صنعت پیشنهاد گردیده است، استفاده از روش‌های تحلیل مسائل، به شیوه موردکاوی است. روش موردکاوی به‌عنوان یک شیوه محبوب از نظر صاحبان کسب‌وکار و همچنین جامعه علمی و آکادمیک محسوب می‌شود. این شیوه علاوه‌بر ظرفیت پاسخگویی بالا به دغدغه فوق، می‌تواند به‌عنوان یک حلقه اتصال و مکمل میان صنعت و آموزش مطرح گردد. در یک مفهوم گسترده‌تر، در حال حاضر می‌توان به دو روند کلی در عرصه ارتباطات صنعت و آموزش اشاره داشت. روندهایی که بازیگران این عرصه، اعم از جامعه صنعتی و جامعه علمی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. یکی از روندها، پیچیدگی روزافرون محیط کلان است که بیشتر صاحبان مشاغل و تصمیم‌گیرندگان با آن مواجهه‌اند. محیط کلان به‌سرعت دستخوش تغییرات قرار می‌گیرد و این تغییرات، اهمیت شناخت و تحلیل محیط را برای بازیگران و فعالان دوچندان نموده‌اند. مسائل مطرح شده در رویکرد موردکاوی، به‌مثابه یک پازل با قطعات چیده شده در یک الگوی مبهم (گیج‌کننده) هستند. بنابراین نیاز است که مخاطب (متناسب با نقش خود) قطعات را بردارد و آن‌ها را در الگویی قرار دهد تا بدین‌وسیله موضوع اصلی را درک نماید. در این صورت می‌توان در خصوص راه‌های بهینه جهت پرداختن به موضوع اصلی، تفکر نمود. روند دیگر، مرتبط با نیروی کار متخصص است که بتواند مفاهیم و مبانی علمی را ترکیب نموده و راهکار صحیح علمی درراستای حل مسائل ارائه دهد. براساس تغییرات روزافزون محیط کلان و صنعت، نیروی انسانی متخصص که قابلیت ترکیب دانش علمی، تحلیل صحیح، نوآور و خلاق را داشته باشد، برای هر کسب‌وکار به‌عنوان یک مزیت اصلی به‌شمار می‌رود. در این راستا نیاز است تا افراد در نقش‌های مختلف خود (اعم از نقش‌های فردی، سازمانی، اجتماعی) قدرت تحلیل و حل مسئله را داشته باشند. این مهم از طریق قرارگیری و یا مواجهه فرد با موقعیت‌های حقیقی، اما مشابه امکان‌پذیر خواهد بود؛ موقعیت‌هایی که بتوانند عرصه یادگیری مناسب را برای فرد فراهم آورند. به بیان دیگر، در حال حاضر یکی از چالش‌های مطرح در ارائه مفاهیم مختلف در بستر سیستم‌های آموزشی در پاسخ به دغدغه صاحبان کسب‌وکار، ضعف قدرت ترکیب دانش و به‌کارگیری آموخته‌ها (مبانی علمی) درراستای حل مسئله واقعی است. آنچه در محیط‌های دانشگاهی ارائه می‌گردد مربوط به دانش «چیستی» است، درحالی‌که در صنعت و کسب‌وکار، به دانش «چگونگی» نیاز است. بر این اساس شیوه‌های مختلف آموزش و یادگیری از سوی صاحب‌نظران مختلف ارائه گشته‌اند. یکی از قدرتمندترین و به‌روزترین ابزارهای آموزشی موجود در دنیا، موردکاوی است. به بیان دیگر، موردکاوی حلقه مفقوده تبدیل «چیستی به چگونگی» دانش را فراهم می‌آورد. موردکاوی، به‌دلیل ویژگی‌ها و قابلیت‌های وسیع خود می‌تواند در یادگیری عمیق مفاهیم مختلف و شیوه مواجهه با آن‌ها به فراخور مسائل روز به‌کار گرفته شود. در حقیقت، هنگامی‌که مرزهای دانش تک‌رشته‌ای شکسته می‌شوند و یا دانش، میان رشته‌ها ترکیب می‌گردد، می‌توان اذعان داشت که فراگیری موضوعات مختلف از جمله مسائل کسب‌وکار می‌تواند از طریق آموزش، تدریس و دانش‌پژوهی مؤثر، به حل مشکلات در سطوح گوناگون کمک نماید. بر این اساس می‌توان به یکی از مزایای عمده موردکاوی اشاره داشت. در سطح جامعه، موردکاوی‌ها اتصال و ارتباط میان صنعت و دانشگاه را تقویت می‌نمایند. همچنین به رهبران کسب‌وکار اجازه می‌دهند تا با مشارکت در فعالیت‌های دانشگاهی و ارائه مسائل کسب‌وکار به جامعه علمی، ضمن تقویت یادگیری دانشجویان، مسائل خود را به روش علمی حل نمایند. زمانی‌که موردکاوی‌ها درراستای آموزش به‌عنوان بخشی از یک برنامه کارآموزی، برنامه یادگیری تلفیقی کار یا به‌عنوان بخشی از یک ابتکار «یادگیری مبتنی‌بر کار» استفاده شوند، اهمیت ویژه