سفرۀ اسمانی

گزیده‌ای از متن کتاب “سفرۀ آسمانی” نوشتۀ دونالد ری پولاک مقدمۀ مترجم دونالد ری پولاک نویسندۀ آمریکایی متولد 1954 در اوهایو است. او تا بزرگسالی در منطقۀ ناکمستیف اوهایو زندگی می‏کرد و تا 50 سالگی در کارخانۀ کاغذسازی این شهر مشغول به کار بود، کارخانه‏ای که به کرّات از آن در کتاب‏های خود یاد کرده است. اولین مجموعه داستانش به نام ناکمستیف [1] در سال 2008 توسط یکی از بزرگ‏ترین بنگاه‏های نشر دنیا؛ دابل دِی به چاپ رسید و در سرتاسر آمریکا و اروپا خوش درخشید. شیطان، همیشه نام اولین رمان این نویسندۀ توانمند است که در سال 2011 به چاپ رسید. رمان دوم و سومین اثر او به نام سفرۀ آسمانی نیز توسط نشر دابل دِی در سال 2016 به چاپ رسید و در ژانویۀ 2017 اولین جایزۀ بین المللی «دویچ کرمی پرایسس» را به خود اختصاص داد. در سال 2009 کتاب ناکمستف او برندۀ جایزۀ پن رابرت دبلیو بینگام شد. در 2009 همین کتاب برندۀ جایزۀ شیطان آشپزخانه در نثر شد. این جایزه از سال 2005 باب شده است و هر سال جایزه‏ای به شعر و جایزه‏ای به نثر می‏دهد و متعلق به گروه انگلیسی دانشگاه ایلینیوی جنوبی کربندیل است. در سال 2012 کتاب شیطان، همیشه به عنوان یکی از ده کتاب بهتر سال ناشران هفتگی انتخاب شد. همچنین در همین سال این کتاب برندۀ جایزۀ توماس و لیلیان دی. چافین شد و همچنین جایزۀ ادبی فرانسه را نیز از آنِ خود کرد. در  سال 2013 کتاب شیطان، همیشه جایزۀ ادبی آلمان را هم به خود اختصاص داد. گزیده‌ای از متن کتاب “سفرۀ آسمانی” نوشتۀ دونالد ری پولاک با توجه به اینکه این نویسنده فقط سه اثر به چاپ رسانده است، کتاب‏هایش به موفقیت‏های چشمگیری در اروپا و آمریکا دست یافته است و متأسفانه در ایران از این نویسنده چیزی به چاپ نرسیده بود، جز یک داستان کوتاه به نام زندگی که توسط مترجم همین اثر در شهریور 1396 در سایت ادبیات اقلیت منتشر شد. با همان تک داستان، مترجم متوجه کیفیت بالای اثر و زاویه دید خاص پولاک به دنیا و مسائل روزمره شد و به فکر ترجمۀ تمام آثار این نویسنده افتاد تا نگاهی نو به دنیای ادبیات خارجی ایران باز کند و مخاطب فارسی‏زبان را با دنیای این نویسنده آشنا کند، نویسنده‏ای که سرتاسر اروپا و آمریکا او را می‏شناسند و با یکی دو کتاب به خوبی جای خود را بین خوانندگان داستان دنیا باز کرده است. زبان پولاک رُک و مردانه است و با اینکه داستان‏ها تماماً خاکستری و تلخ هستند، با چاشنی طنز خاص زبان پولاک، خواستنی شده اند و مخاطب از لحن تند و تیز و طناز کتاب خوشش می‏آید و خیلی زود مکان‏ها، داستان‏ها و شخصیت‏های مختلف کتاب را دنبال می‏کند. بیشتر داستان‏ها با شخصیت‏های پسرهای جوان و نوجوان جلو می‏رود و نویسنده دنیای این قشر را خیلی خوب و ملموس و با هوشمندی و خلاقیت در داستان‏های مختلف به تصویر کشیده است. [2] در آغاز این کتاب می‌خوانیم : 1 سال 1917 بود و یکی از آن تابستان‏های نفرت‏انگیز داشت بساطش را در مرز جورجیا و آلاباما جمع می‏کرد. پرل جِوِت [3] پیش از طلوع آفتاب پسرانش را با صدایی نخراشیده که بیشتر به صدای حیوان می‏مانست تا انسان بیدار کرد. هر سه پسر بی‏صدا از جایشان بلند شدند و مشغول پوشیدن لباس‏های کثیفشان شدند که هنوز از عرق کار دیروز نمناک بود. یک موش ژولیده و زخم و زیلی به سرعت از لولۀ بخاری بالا رفت و کمی خاک و شن ریخت توی میله‏های سرد بخاری. مهتاب از شکاف‏های در و دیوارهای چوبی افتاده بود روی زمین خاکی و قرمز خانه. سقف خانه آن قدر کوتاه بود که نزدیک بود سر جوان‏ها بخورد به سقف. همگی برای صبحانه جمع شدند دور میز وسط خانه و پرل به هر کدام از آنها یک تکه نان بی‏مزه داد که شب پیش با آرد و چربی‏های مانده پخته بود. دیگر تا شب چیزی برای خوردن نبود. شب هر کدام، تکه‏ای از خوک مریضی را که بهار سر بریده بودند  به همراه مخلوطی از پورۀ سیب زمینی و سبزی‏های وحشی می‏خوردند که با دستی که هرگز شسته نشده بود از قابلمه‏ای که آب به خود ندیده بود، توی بشقاب‏های نازک لب‏پَر ریخته می‏شد. به جز باران‏های گهگاه، هر روز عین هم بود. گزیده‌ای از متن کتاب “سفرۀ آسمانی” نوشتۀ دونالد ری پولاک پرل گفت: «دیشب دوباره دوتا از اون کاکاسیاه‏ها رو دیدم.» و از تنها پنجرۀ آنجا به بیرون خیره شد. «همون جا، درست زیر اون درخت لاله جلسه گرفته بودند و داشتند سرودهای خودشون رو می‏خوندند. خیلی هم محکم و پر انرژی.» به گفتۀ صاحب ملک، میجر تادیوس تاردویلر [4] مستاجرهای قبلی کلبه، یک خانوادۀ بزرگ دورگۀ لوییزیانایی بودند. همۀ آنها چند سال پیش از تب مرده بودند و آن پشت، توی علف‏های هرز و نزدیک خوکدانی جدید، خاک شده بودند. صاحبخانه به دلیل ترس از وجود بیماری در خانۀ دورگه‏ها، نتوانسته بود کسی را مُجاب کند آنجا را کرایه کند. تا اینکه پاییز گذشته، پیرمرد