سیستم عصبی عضلانی (از زندگی در زمین تا علم زندگی در فضا)

جمله “سیستم عصبی-عضلانی” که در عنوان کتاب سیستم عصبی عضلانی (از زندگی در زمین تا علم زندگی در فضا) استفاده شده است. این نظر را منعکس میکند که دستگاه حرکتی انسان علاوه بر اسکلت استخوانی، عضلات اسکلتی را نیز در بر میگیرد که توسط سیستم عصبی-عضلانی (فعالیت نرون عصبی حرکتی مغز و نخاع شوکی، عملکرد استخوان و عضله را کنترل می کند) کنترل میشود. تاکید اصلی این کتاب بر یافته های اخیر ( 10-15 سال گذشته) از تحقیقات راجع به عضله اسکلتی طبیعی و سازگاری سیستم عصبی-عضلانی به عدم استفاده از عضله در علوم زندگی فضایی است که با استفاده از پژوهش های حیوانی (موش ها و رت ها)، آزمایشات انسانی بر روی زمین ( استراحت روی تخت که مشابه پرواز فضایی است)، و نتایج مداخلات فیزیکی مختلف بر روی ساختار، عملکرد، و مسیرهای سیگنالیگ سلول در پژوهش های عضله اسکلتی استفاده نشده بر روی زمین و پرواز فضایی واقعی (ایستگاه فضایی بین المللی، ماهواره زیستی)، اجرا می شود. این اتفاق منجر به نقطه نظرات و فرضیه های اساسی شده، و در آینده چشم اندازهای را برای کمک به یافتن پروتکل های فیزیکی بهینه، روشن میکند، که مناسب با پتانسیل استفاده کننده ها بوده و تقویت کننده ی مسیرهای سیگنالینگ کلیدی سلولی همچون نیتریک اکساید (NO) و Homer باشد. ممکن است بعضی از نظرات جدید که از مطالعات فضایی به دست آمده، تاثیراتی بر درک صحیح از کنترل و سازگاری عملکرد انسان بر روی زمین و فضا داشته باشد. در اینجا ما یک پروتکل مداخله ورزشی واحدی را در برابر آتروفی عضله اسکلتی در پی عدم استفاده، و اختلالات عصبی-عضلانی پیشنهاد کردیم، که از لرزش کل بدن استفاده میکرد و البته به جهت قابلیت اجرا برای جلوگیری از آتروفی در پی عدم استفاده، در دو مطالعه استراحت بر روی تخت در دانشگاه چاریتی برلین (تحقیقی با مسئولیت D. Felsenberg)، با همکاری نماینده فضایی اروپا (ESA)، نماینده فضایی آلمان (DLR)، و شریکان صنعتی ( Novotec Medical Inc., Pforzheim, Germany)، مورد آزمایش قرار گرفت. سیستم عصبی عضلانی (از زندگی در زمین تا علم زندگی در فضا) پروتکل های مداخله ای مختلفی که در رابطه با استراحت روی تخت استفاده شده است، به عنوان پیشگام کنترل شده ی بالینی برای مطالعات انسانی بر روی زمین در نظر گرفته می شود که احتمالا به کاهش تحلیل عضلانی و استخوانی کمک کرده، و کنترل عصبی-عضلانی را برای کاهش احتمال آسیب در اعضای کابینه پرواز در طول ماموریت فضایی و بعد از آن بهبود می بخشد. ما تصور می کردیم که بعضی از یافته های ما از مطالعات پایه ای انسانی بر روی زمین، مانند اثرات ضدآتروفیک حاصل از تحریک لرزشی بر عضله اسکلتی، و مسیرهای کلیدی سلول از سیگنالینگ عصب-عضله در طول دوره های بلند مدت عدم استفاده، توانایی تفسیر شدن به عنوان مراقبت پیشگیرانه در زندگی روزانه (آمادگی بدنی ) را به اشتراک میگذارد، یا احتمالا بعنوان وسایل درمانی اضافی برای پروتکل های توانبخشی عادی در بخش های بالینی مختلف ( مانند فیزیوتراپی، بیماری های عصبشناختی یا عصبی عضلانی، و استئوپروز)، و نگهداری افراد مسن سالم بر روی زمین به کار برده می شود. این کتاب به تمام افراد علاقه مند، متخصصین و همچنین تازه واردان به این رشته پیشنهاد می شود امروزه فعالیت ورزشی، یکی از اموری است که به عناوین مختلف در جهان مطرح شده و گروه زیادی به اشکال گوناگون با آن سرو کار دارند. ديرزماني است، نقش و اهميت فعاليت‌هاي بدني در ميان افراد جامعه و به خصوص ورزشکاران حرفه‌ای، بر روی زمین شناخته شده است، اما در این میان، کمتر به اهمیت فعالیت بدنی در فضا در بین فضانوردان پرداخته شده است. اين مسئله باعث شده تا محققان، تمايل پيدا كنند نسبت به تأثيرات مختلف فعاليت‌هاي بدني در فضا حساس شوند و تلاش نمايند تا دانش و اطلاعات خود را توسعه بخشند. اولین سفری که انسان به فضا داشت، مدت آن، تنها چند ساعت بیش‌تر نبود اما امروزه مدت زمانی که یک فضانورد در فضا می‌ماند به طور میانگین 6 ماه است. تحقیقات علمی نشان داده است که سفرهای فضایی که بیش از یک ماه به طول می‌انجامد به دلیل نبودن جاذبه، بافت‌های استخوانی و عضلانی فضانورد، در معرض خطر قرار گرفته و ممکن است پس از بازگشت به زمین دچار عوارض شدیدی شود. بی‌وزنی، موجب بروز چنین مشکلاتی در اسکلت‌بندی و ایجاد کمر درد می‌شود. بازسازی شرایط زمین، نیز نه تنها مشکل‌گشا نیست، بلکه باعث افزایش فشار روی نیمه‌ی پایینی بدن فضانورد می‌شود. به منظور مقابله با این تهدیدات و همچنین بهبود وضعیت سلامتی در فضا، همه سرنشینان ایستگاه فضایی بین‌المللی، موظف به انجام ورزش روزانه‌اند، زیرا در شرایط بی‌وزنی در فضا ، عضلات پا و باسن تحلیل می‌روند. علاوه بر این، دانشمندان نیز به طراحی و ساخت دستگاه هایی پرداخته‌ان