آبراهام مازلو

انسان‌گرایی معاصر، یکی از مکاتب با اهمیت در روان‌شناسی محسوب می‌شود که توسط گروهی از روان‌شناسان مطرح و در اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان نیروی سوم و جنبشی به رهبری آبراهام مازلو در مقابل دو مکتب غالب آن زمان (رفتارگرایی و روان‌تحلیل‌گری) بنا نهاده شد. این مکتب، ریشه در روان‌شناسی و فلسفه هستی‌گرایی اروپایی داشت. مازلو از فلسفه‌های اگزیستانسیالیستی و پدیدارشناختی الهام گرفت که به تجربه‌های ذهنی فرد و معنای زندگی او تأکید دارند. مازلو در بسیاری از رشته‌های دانشگاهی، عمدتاً به عنوان ارائه‌دهنده هرم سلسله مراتب نیازهای انسانی شناخته شده است. کتاب حاضر پس از ذکر مقدمات لازم و بحث پیرامون زیربنای فلسفی و ارکان اندیشه مازلو، نظریه وی و مؤلفه‌های مهم آن را تبیین می‌کند و سپس به نقد نظریه از زوایای مختلف می‌پردازد. امید است مطالعه این اثر، برای پژوهشگران، دانشجویان و استادان ارجمند رشته‌های مختلف علمی مفید واقع شود و زمینه نقد کلیه نظریات علمی اندیشمندان روان‌شناسی را فراهم آورد.