آینده کهن

«به دادمان برسید... آهای... اگر می‌شنوید...!» همه‌چیز از شنیدن همین فریاد شروع شد. فریادی که نباید به گوش فرمانروا می‌رسید، اما رسید. حالا فرمانرواست و ندایی که برایش روشن کرده هیچ‌چیز در مملکتش آن‌گونه نیست که فکر می‌کرد. حالا فرمانرواست و مواجهه‌اش با شهری غریب، مردمانی عجیب و روزگاری تیره و تار که گمان می‌برد روشن و سپید و امیدوارکننده است. شاید کسی باورش نشود موجوداتی کوتوله با تلألویی شبیه تکه‌های زغال گداخته با چهره‌هایی مچاله و اندامی ناموزون، با صدای جیغ‌مانند و سخن گفتن بسیار سریع و غریبشان بتوانند پای دیوار خرابه‌ای در بیابان راوی، روایتی مهم باشند که سال‌های سال بعد به گوش فرمانروا برسد. روایتی که شنیدنش فرمانروا را ویران می‌کند و از نو می‌سازد. پادشاه پس از شنیدن این قصه دیگر آن آدم سابق نیست و نخواهد شد. آن‌گونه که خواننده‌ی این کتاب نیز احتمالا پس از خواندنش آن آدم سابق نخواهد بود.