پرش به محتوای صفحه

کتاب کجا بیاد؟

آدرس‌هات توی حسابت میمونه و تاریخ تحویل و هزینه‌ی ارسال از روی همون حساب میشه. اول وارد شو.

ورود / ثبت‌نام

دسته‌بندی‌ها

جلد کتاب الیور تویست

الیور تویست

نویسنده: چارلز دیکنز

موجود از ۲ ناشر

هنوز دیدگاهی ثبت نشده، اولین نفر باش
شناسه کالا
kj-134409
شابک
۹۷۸۶۲۲۲۶۷۶۵۴۴
تعداد صفحه
۷۲۰
قطع
رقعی
نوع جلد
گالینگور
وزن
۷۱۸ گرم
سال انتشار شمسی
۱۴۰۴
سال انتشار میلادی
۲۰۲۵
همه‌ی مشخصات

کتاب از «الیور تویست» نوشتۀ چارلز دیکنز ترجمۀ سعید درودی با تصویرسازی جرج کروشنک گزیده ای از متن کتاب فصل 1 تولد الیور در شهرکی که بهتر است نامش حتی به شکل مستعار ذکر نشود، ساختمانی قدیمی به چشم می ‌ خورد که نظایرش در اغلب شهر ‌ های کوچک و بزرگ مشاهده می‌شود. بنای مذکور یک نوانخانه یا گداخانه است. در روز و تاریخی که برای بیانش نیازی نیست خود را به زحمت بیندازم و ذکر آن نیز چندان فرقی به حال خواننده ندارد، موجودی فانی… ادامه‌ی معرفی

دسته: ادبیات کلاسیک جهان، رمان

  • ارسال به همه‌ی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود چهارشنبه ۲۷ آبان تا دوشنبه ۲ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
  • باکیفیت‌ترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
  • ۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیب‌دیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارش‌های من» پس بده، پولت برمیگردد.
  • بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۲۸٬۶۲۳ عنوان از ۱٬۸۹۲ ناشر
    ۱۲۸٬۶۲۳ عنوان کتاب از ۱٬۸۹۲ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.

معرفی کتاب

کتاب از «الیور تویست»  نوشتۀ چارلز دیکنز ترجمۀ سعید درودی با تصویرسازی جرج کروشنک گزیده ای از متن کتاب فصل 1 تولد الیور در شهرکی که بهتر است نامش حتی به شکل مستعار ذکر نشود، ساختمانی قدیمی به چشم می ‌ خورد که نظایرش در اغلب شهر ‌ های کوچک و بزرگ مشاهده می‌شود. بنای مذکور یک نوانخانه یا گداخانه است. در روز و تاریخی که برای بیانش نیازی نیست خود را به زحمت بیندازم و ذکر آن نیز چندان فرقی به حال خواننده ندارد، موجودی فانی پا به جهان گذاشت که نامش عنوان این فصل را به خود اختصاص داده است. جراح محله که کار قابلگی هم انجام می ‌ داد، نوزاد را به این دنیای پررنج و درد آورد، اما معلوم نبود که او زنده می ‌ ماند یا نه. از این رو تا مدت ‌ ها کسی در این فکر نبود که نامی برایش برگزیند. چنانچه نوزاد می ‌ مرد، به احتمال زیاد این یادداشت ‌ ها نیز هرگز به رشتۀ تحریر درنمی ‌ آمد؛ اگر هم نوشته می‌شد، حجمش قطعاً از یکی دو صفحه تجاوز نمی‌کرد و به این ترتیب، به کوتاه ‌ ترین زندگینامه در ادبیات یک کشور تبدیل می‌شد. البته منظورم این نیست که تولد در یک نوانخانه رویدادی خجسته و رشک ‌ برانگیز است، ولی در این مورد خاص، باید بگویم این بهترین واقعه ‌ ای بود که می ‌ توانست برای الیور تویست پیش آید. واقعیت آن است که حاضران در صحنه تلاش فراوان کردند تا الیور را به تنفس وادارند. اصولاً  نفس کشیدن مقوله ‌ ای ‌ ست پر از زحمت و دردسر، لیکن چون به آن عادت کرده ‌ ایم، به کاری ضروری تبدیل شده و زنده ماندن را برای ما ممکن و آسان می ‌ کند. نوزاد تا مدتی روی یک تشکچه نفس ‌ نفس می ‌ زد و در حقیقت، یک پایش در این دنیا بود و پای دیگرش در آن دنیا. ظواهر امر هم نشان می ‌ دادند که به احتمال زیاد به سرای دیگر خواهد شتافت. طی این مدت کوتاه اگر تعدادی مادربزرگ هشیار و عمۀ نگران و خالۀ دلواپس و پرستار مجرب و پزشک حاذق، الیور را احاطه کرده بودند، نوزاد بی ‌ تردید جان می ‌ سپرد، اما در آن زمان، اطرافیان الیور عبارت بودند از پیرزنی تهیدست و ناتوان که با نوشیدن چند جرعه آبجو مست شده و عقلش زایل شده بود و یکی از جراحان محله که با دریافت اجرتی اندک، نوزادان را به دنیا می ‌ آورد. الیور و طبیعت نیز، میان این دو تن، مشغول پیکار با یکدیگر بودند. نتیجۀ حضور این دو نفر آن شد که پس از چند بار تلاش مختصر، الیور شروع به تنفس کرد؛ چند بار عطسه کرد و سپس چنان فریادی کشید که فقط از یک نوزاد پسر انتظار می ‌ رفت. تقریباً سه دقیقه و خرده ‌ ای بود که کوچک ‌ ترین صدایی از نوزاد برنمی ‌ خاست، لیکن اکنون با شنیده شدن فریاد او که بیانگر زنده ماندنش بود، ساکنان نوانخانه دریافتند که محموله ‌ ای جدید به محله رسیده است. درست در همان زمان که الیور با فریادی گوشخراش نشان داد که شش ‌ هایش به خوبی و به راحتی کار می‌کنند، رواندازی چهل ‌ تکه و پر از وصله ‌ پینه که با بی ‌ توجهی بر تختی آهنی افکنده شده بود، تکان خورد و صدای خش ‌ خشی از آن برخاست. لحظه ‌ ای بعد، روانداز اندکی کنار رفت و چهرۀ رنگ ‌ پریدۀ زنی جوان در معرض دید قرار گرفت. زن سرش را کمی از روی بالشی مندرس بلند کرد و با صدایی ضعیف و بی ‌ حال گفت: بذارین اول بچه ‌ مو ببینم، بعد بمیرم. جراح جلوی آتش بخاری نشسته بود و برای آنکه گرم شود، گاهی کف دست ‌ هایش را رو به شعله ‌ ها می ‌ گرفت، گاهی هم آنها را به هم می ‌ مالید. بعد از آنکه سخنان زن جوان را شنید، برخاست و نزد او رفت و با لحنی مهربان که اصلاً از او انتظار نمی ‌ رفت، گفت: اوه… شما به این جوونی نباس از مرگ حرف بزنین. پرستار سالخورده شتابان بطری کوچک و سبز رنگ آبجو را در جیب لباسش چپاند. لحظاتی قبل به گوشه ‌ ای رفته و چند جرعۀ دیگر از آبجو را با لذت سر کشیده بود و اینک بطری را پنهان می ‌ کرد. عجوزه، بعد از دلداری ‌ های جراح، به سخن درآمد و خطاب به او گفت: خدا به‌ش امید و سلامتی بده… آقا… من این ‌ همه از خدا عمر گرفته ‌ م. سینزه شیکم زاییده ‌‌ م. فقط دوتا از بچه ‌ هام زنده موندن که با من تو همین گداخونه زندگی می‌کنن. وقتی این زن به سن من برسه و بچه ‌ های بیشتری بزاد و چن ‌ تاشونم از دست بده، بهتر و راحت ‌ تر با اوضاع کنار میاد. بعد خطاب به مادر جوان ادامه داد: عزیزم!… فکرشو بکن که مادر بودن چه لذتی داره!… به خصوص با این طفل معصومی که کنارته. این دورنمای امیدبخش ظاهراً نتیجۀ مورد نظر را برای مادر جوان به بار نیاورد. زن سرش را تکان داد و دستانش را به سوی فرزند دراز کرد. جراح نوزاد را برداشت و به دست مادر داد. مادر نیز با حرارتی بسیار، لب ‌ های بی ‌ رنگ و سردش را بر پیشانی فرزند گذاشت؛ دستی به چهرۀ خویش کشید، به تندی به اطراف نگریست، تمامی بدنش به لرزه درآمد، بر تخت افتاد و

این کتاب از ۲ ناشر

هر چاپ قیمت و مشخصات خودش رو داره؛ هر کدوم رو خواستی به سبد بزن.

  • نگاهترجمه‌ی سعید درودیرقعی · ۷۲۰ صفحه · گالینگور · چاپ 1404 · شابک 9786222676544
    ۱٬۴۲۵٬۰۰۰۱٬۱۴۰٬۰۰۰ تومان۲۰٪
  • علمی و فرهنگیترجمه‌ی سولماز قاسمیرقعی · ۷۶ صفحه · شابک 9786004368780
    ۳۳۵٬۰۰۰۲۹۴٬۸۰۰ تومان۱۲٪

    کتاب‌های بیشتر از چارلز دیکنز

    مشاهده‌ی همههمه

    درباره‌ی کتاب الیور تویست

    کتاب از «الیور تویست»  نوشتۀ چارلز دیکنز ترجمۀ سعید درودی با تصویرسازی جرج کروشنک گزیده ای از متن کتاب فصل 1 تولد الیور در شهرکی که بهتر است نامش حتی به شکل مستعار ذکر نشود، ساختمانی قدیمی به چشم می ‌ خورد که نظایرش در اغلب شهر ‌ های کوچک و بزرگ مشاهده می‌شود. بنای مذکور یک نوانخانه یا گداخانه است. در روز و تاریخی که برای بیانش نیازی نیست خود را به زحمت بیندازم و ذکر آن نیز چندان فرقی به حال خواننده ندارد، موجودی فانی پا به جهان گذاشت که نامش عنوان این فصل را به خود اختصاص داده است. جراح محله که کار قابلگی هم انجام می ‌ داد، نوزاد را به این دنیای پررنج و درد آورد، اما معلوم نبود که او زنده می ‌ ماند یا نه. از این رو تا مدت ‌ ها کسی در این فکر نبود که نامی برایش برگزیند. چنانچه نوزاد می ‌ مرد، به احتمال زیاد این یادداشت ‌ ها نیز هرگز به رشتۀ تحریر درنمی ‌ آمد؛ اگر هم نوشته می‌شد، حجمش قطعاً از یکی دو صفحه تجاوز نمی‌کرد و به این ترتیب، به کوتاه ‌ ترین زندگینامه در ادبیات یک کشور تبدیل می‌شد. البته منظورم این نیست که تولد در یک نوانخانه رویدادی خجسته و رشک ‌ برانگیز است، ولی در این مورد خاص، باید بگویم این بهترین واقعه ‌ ای بود که می ‌ توانست برای الیور تویست پیش آید. واقعیت آن است که حاضران در صحنه تلاش فراوان کردند تا الیور را به تنفس وادارند. اصولاً  نفس کشیدن مقوله ‌ ای ‌ ست پر از زحمت و دردسر، لیکن چون به آن عادت کرده ‌ ایم، به کاری ضروری تبدیل شده و زنده ماندن را برای ما ممکن و آسان می ‌ کند. نوزاد تا مدتی روی یک تشکچه نفس ‌ نفس می ‌ زد و در حقیقت، یک پایش در این دنیا بود و پای دیگرش در آن دنیا. ظواهر امر هم نشان می ‌ دادند که به احتمال زیاد به سرای دیگر خواهد شتافت. طی این مدت کوتاه اگر تعدادی مادربزرگ هشیار و عمۀ نگران و خالۀ دلواپس و پرستار مجرب و پزشک حاذق، الیور را احاطه کرده بودند، نوزاد بی ‌ تردید جان می ‌ سپرد، اما در آن زمان، اطرافیان الیور عبارت بودند از پیرزنی تهیدست و ناتوان که با نوشیدن چند جرعه آبجو مست شده و عقلش زایل شده بود و یکی از جراحان محله که با دریافت اجرتی اندک، نوزادان را به دنیا می ‌ آورد. الیور و طبیعت نیز، میان این دو تن، مشغول پیکار با یکدیگر بودند. نتیجۀ حضور این دو نفر آن شد که پس از چند بار تلاش مختصر، الیور شروع به تنفس کرد؛ چند بار عطسه کرد و سپس چنان فریادی کشید که فقط از یک نوزاد پسر انتظار می ‌ رفت. تقریباً سه دقیقه و خرده ‌ ای بود که کوچک ‌ ترین صدایی از نوزاد برنمی ‌ خاست، لیکن اکنون با شنیده شدن فریاد او که بیانگر زنده ماندنش بود، ساکنان نوانخانه دریافتند که محموله ‌ ای جدید به محله رسیده است. درست در همان زمان که الیور با فریادی گوشخراش نشان داد که شش ‌ هایش به خوبی و به راحتی کار می‌کنند، رواندازی چهل ‌ تکه و پر از وصله ‌ پینه که با بی ‌ توجهی بر تختی آهنی افکنده شده بود، تکان خورد و صدای خش ‌ خشی از آن برخاست. لحظه ‌ ای بعد، روانداز اندکی کنار رفت و چهرۀ رنگ ‌ پریدۀ زنی جوان در معرض دید قرار گرفت. زن سرش را کمی از روی بالشی مندرس بلند کرد و با صدایی ضعیف و بی ‌ حال گفت: بذارین اول بچه ‌ مو ببینم، بعد بمیرم. جراح جلوی آتش بخاری نشسته بود و برای آنکه گرم شود، گاهی کف دست ‌ هایش را رو به شعله ‌ ها می ‌ گرفت، گاهی هم آنها را به هم می ‌ مالید. بعد از آنکه سخنان زن جوان را شنید، برخاست و نزد او رفت و با لحنی مهربان که اصلاً از او انتظار نمی ‌ رفت، گفت: اوه… شما به این جوونی نباس از مرگ حرف بزنین. پرستار سالخورده شتابان بطری کوچک و سبز رنگ آبجو را در جیب لباسش چپاند. لحظاتی قبل به گوشه ‌ ای رفته و چند جرعۀ دیگر از آبجو را با لذت سر کشیده بود و اینک بطری را پنهان می ‌ کرد. عجوزه، بعد از دلداری ‌ های جراح، به سخن درآمد و خطاب به او گفت: خدا به‌ش امید و سلامتی بده… آقا… من این ‌ همه از خدا عمر گرفته ‌ م. سینزه شیکم زاییده ‌‌ م. فقط دوتا از بچه ‌ هام زنده موندن که با من تو همین گداخونه زندگی می‌کنن. وقتی این زن به سن من برسه و بچه ‌ های بیشتری بزاد و چن ‌ تاشونم از دست بده، بهتر و راحت ‌ تر با اوضاع کنار میاد. بعد خطاب به مادر جوان ادامه داد: عزیزم!… فکرشو بکن که مادر بودن چه لذتی داره!… به خصوص با این طفل معصومی که کنارته. این دورنمای امیدبخش ظاهراً نتیجۀ مورد نظر را برای مادر جوان به بار نیاورد. زن سرش را تکان داد و دستانش را به سوی فرزند دراز کرد. جراح نوزاد را برداشت و به دست مادر داد. مادر نیز با حرارتی بسیار، لب ‌ های بی ‌ رنگ و سردش را بر پیشانی فرزند گذاشت؛ دستی به چهرۀ خویش کشید، به تندی به اطراف نگریست، تمامی بدنش به لرزه درآمد، بر تخت افتاد و