علم تمرین در مدارس

پیشگفتار این کتاب را با این جمله شروع‏ می‏ کنیم: به گفته وینسی: «کسانی که برنامه‏ های تمرین را بدون توجه به علوم ورزشی و هنر طرح‏ می‏کنند مانند ناخدایی هستند که به کشتی وارد‏ می‏شوند و راه دار یا قطب نما ندارند و هرگز با اطمینان‏ نمی‏دانند که به کجا‏ می‏روند». مربیگری و معلم ورزش بودن یک هنر است و این دو باید مانند هر هنرمند دیگری دو ویژگی مهم داشته باشند: اول اینکه خلاق باشند و بتواند با استفاده از این ویژگی، ورزشکار را به سوی اهداف واقعی به گونه ای هدایت کند که مقدمات موفقیت وی را فراهم کند؛ ویژگی دوم این که باید همچون فردی دانا، با علوم مربیگری و تربیت بدنی در مدرسه آشنا باشد تا بتواند در مدت زمان اصلی ورزش، ورزشکار را با صرف حداقل انرژی و زمان، به اهداف اصلی تمرینی که از قبل برنامه ریزی کرده است، هدایت شود. بدون شک موفقیت در هر زمینه ای، خصوصا ورزش، نیاز به داشتن و بگارگیری اصول و قواعد علمی است که در مورد تمرینات ورزشی مدارس نیز اجتناب ناپذیر است. در دهه اخیر، مقالات و کتب بسیاری در زمینه مسائل نظری و کاربرد علوم ورزشی و به ویژه علم تمرین در مدارس به رشته تحریر درآمده است که در جهت آماده سازی و پرورش دانش آموزان با استعداد ورزشی و با قابلیت‏‏های بالا نقش مهمی داشته اند. علم تمرین در مدارس در سال‏‏های اخیر تلاش‏‏های زیادی در جهت علمی ساختن ورزش و برنامه ‏های تمرین و آماده سازی این گونه ورزشکاران برای پیشرفت و موفقیت عملکرد بیشتر آنها به عمل آمده است. برنامه‏ ها و روش‏ های تمرینی گوناگونی به منظور شناسایی در روش‏ های قهرمانی و ایجاد سازگاری‏های ویژه و مناسب تدوین و اجرا شده که در بیشتر موارد سودمند و بر پا بوده است. ضرورت کاربرد برنامه ‏های علمی در همه جنبه ‏های ورزشی امروزه به خوبی اثبات شده است. هدف ورزشکار در اصل این است که یک فن یا مهارت را به نحو مطلوب و ماهرانه ای اجرا کند. بنابرابن برای رسیدن به این هدف، مربی ورزش باید تلاش کند تا توانایی‏‏ های بالقوه ورزشکار خود را به حداکثر ممکن نزدیک کند. برای نزدیک شدن به مرز حداکثر، شناخت جسمی و روحی، تقویت و آماده کردن قابلیت ‏های جسمانی دانش آموز مورد نظر، قبل از اجرا و هنگام اجرای هر فن و مهارت شرط اصلی است. به هر حال با عنایت به این که رشته تربیت بدنی به گونه عام و مربی و معلم ورزش به گونه خاص، جایگاه علمی خود را پیدا کرده اند، مربیان و معلمان تربیت بدنی باید در برنامه ریزی و طراحی تمرینات برای آمادگی جسمانی به روش‏‏های علمی توجه کنند و با استفاده از دست‏‏آوردهای علمی، زمینه طرح و تنظیم برنامه‏‏ های موثر انفرادی و گروهی را برای آماده سازی همه سویه ورزشکاران فراهم سازند.پیشگفتار این کتاب را با این جمله شروع‏ می‏کنیم: به گفته وینسی: «کسانی که برنامه‏ های تمرین را بدون توجه به علوم ورزشی و هنر طرح‏ می‏کنند مانند ناخدایی هستند که به کشتی وارد‏ می‏شوند و راه دار یا قطب نما ندارند و هرگز با اطمینان‏ نمی‏دانند که به کجا‏ می‏روند». مربیگری و معلم ورزش بودن یک هنر است و این دو باید مانند هر هنرمند دیگری دو ویژگی مهم داشته باشند: اول اینکه خلاق باشند و بتواند با استفاده از این ویژگی، ورزشکار را به سوی اهداف واقعی به گونه ای هدایت کند که مقدمات موفقیت وی را فراهم کند؛ ویژگی دوم این که باید همچون فردی دانا، با علوم مربیگری و تربیت بدنی در مدرسه آشنا باشد تا بتواند در مدت زمان اصلی ورزش، ورزشکار را با صرف حداقل انرژی و زمان، به اهداف اصلی تمرینی که از قبل برنامه ریزی کرده است، هدایت شود. بدون شک موفقیت در هر زمینه ای، خصوصا ورزش، نیاز به داشتن و بگارگیری اصول و قواعد علمی است که در مورد تمرینات ورزشی مدارس نیز اجتناب ناپذیر است. در دهه اخیر، مقالات و کتب بسیاری در زمینه مسائل نظری و کاربرد علوم ورزشی و به ویژه علم تمرین در مدارس به رشته تحریر درآمده است که در جهت آماده سازی و پرورش دانش آموزان با استعداد ورزشی و با قابلیت‏‏ های بالا نقش مهمی داشته اند. در سال‏‏های اخیر تلاش‏‏ های زیادی در جهت علمی ساختن ورزش و برنامه‏ های تمرین و آماده سازی این گونه ورزشکاران برای پیشرفت و موفقیت عملکرد بیشتر آنها به عمل آمده است. برنامه‏ ها و روش‏های تمرینی گوناگونی به منظور شناسایی در روش ‏های قهرمانی و ایجاد سازگاری‏ های ویژه و مناسب تدوین و اجرا شده که در بیشتر موارد سودمند و بر پا بوده است. ضرورت کاربرد برنامه‏ های علمی در همه جنبه‏ های ورزشی امروزه به خوبی اثبات شده است. هدف ورزشکار در اصل این است که یک فن یا مهارت را به نحو مطلوب و ماهرانه ای اجرا کند. بنابرابن برای رسیدن به این هدف، مربی ورزش باید تلاش کند تا توانایی‏‏ های بالقوه ورزشکار خود را به حداکثر ممکن نزدیک کند. برای نزدیک شدن به مرز حداک