شاعر کوه‌نشین

«در نامه‌ات نوشته بودی؛ من یک کوه نشین غیر اهلی، یک نویسنده گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخاف و تمام اراده من با راز و خیال یوش متناسب است، اکنون در اعماق گذشته سرنوشت ترا تماشا می‌کنیم، دوست کوه نشین من نیما!» یکی از مهم‌ترین وجوه مغفول‌مانده‌ی نمایش رادیویی در ایران، فقدان چاپ و انتشار متون نمایشی‌ست. متونی که صرفاً برای تولید نوشته می‌شدند و پس از پخش، در آرشیو باقی می‌ماندند؛ بی‌آنکه فرصت نقد، تحلیل، آموزش و بازآفرینی بیابند. اما امروز، با نزدیکی روزافزون نمایش رادیویی به ادبیات، فرصتی مغتنم فراهم آمده تا این آثار مکتوب شده و به‌عنوان بخشی از بدنه‌ی ادبیات نمایشی کشور شناخته شوند. این اتفاق، گامی مهم در بازتعریف جایگاه نمایش رادیویی است؛ چراکه چاپ متون، نه‌تنها ارزش ادبی و هنری نویسنده را تثبیت می‌کند، بلکه امکان مطالعه، آموزش، اجراهای مجدد، پژوهش و گفت‌وگوی منتقدانه را نیز فراهم می‌آورد.