در آغاز کتاب، اتوبوس پاکستانی، میخوانیم: فصل 1 1 اگر دو تا پنجرهاش را ندیده بگیری، ایستگاه قطار زیر نور خورشید، شبیه یک تکه سنگ سفید بزرگ میشود که حرارت از همه جایش موج میخورد و به آسمانی میرود که بیشتر از یک سالی میشود حتی لکهای ابر به خودش ندیده. آنطرف میدان لخت ایستگاه فقط همین ساختمان به چشم میخورد و نردههای کهنه و زنگزدۀ کنارش. چند تکه الوار روغنخوردۀ درب و داغان هم هست و لندرور رئیس ایستگاه و دکل… ادامهی معرفی
ارسال به همهی ایرانتحویل دوشنبه ۲ آذر تا شنبه ۷ آذر
نو، از خود ناشربا قیمت پشت جلد امروز
۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیبدیده یا بدچاپ؟ پس بده
۱۸۹٬۹۱۸ عنوان کتاباز ۲٬۲۱۵ ناشر، قیمت هر روز
معرفی کتاب
در آغاز کتاب، اتوبوس پاکستانی، میخوانیم:
فصل 1
1
اگر دو تا پنجرهاش را ندیده بگیری، ایستگاه قطار زیر نور خورشید، شبیه یک تکه سنگ سفید بزرگ میشود که حرارت از همه جایش موج میخورد و به آسمانی میرود که بیشتر از یک سالی میشود حتی لکهای ابر به خودش ندیده. آنطرف میدان لخت ایستگاه فقط همین ساختمان به چشم میخورد و نردههای کهنه و زنگزدۀ کنارش. چند تکه الوار روغنخوردۀ درب و داغان هم هست و لندرور رئیس ایستگاه و دکل بلند مخابراتی که هر شب به چراغ قرمز بالایش نگاه میکنم و از خودم میپرسم آیا سارا هم هنوز شبها آنقدر به چراغی شبیه این نگاه میکند که قطاری بزرگ بیاید و او را با خودش ببرد جایی که دور از سایۀ لاغر و لرزان پدرش بتواند لحظهای برای خودش باشد؟ خودش بودنی که هر وقت دربارهاش حرف میزد، میگفتم این برای خودت بودن دیگر چه صیغهای است. میگفت: «یعنی برای خودم. برای دل خودم.» نمیدانستم برای دل او به درد من هم میخورد یا نه. میگفتم: «این دل تو! آبی، نونی، چیزی واسه من هم داره یا نه.» چیزی نمیگفت. نه اخم میکرد و نه میخندید. میشد یک تکه از سنگهای سفید دیوار ایستگاه که زیر نور خورشید نمیشد نگاهشان کرد. بعد چشمهای خاکستریش را میبست و دلشورۀ جوابی که میخواست بدهد طوری به جانم میافتاد که انگار همین لحظه قرار است دنیا به آخرش برسد. چشم باز میکرد و باز هم چیزی نمیگفت.
باد اگر نبود چند باریکۀ سیاه و نرم مو، تا بالای چشمهایش خط میکشید اما اغلب باد بود و گرد و غبار. موها هم که بیتابی میکردند و نمیگذاشتند نگاهم ثابت بماند. خیره هم اگر میشدم فرق چندانی نداشت. اول چشمهای کشیدهاش را پایین میانداخت، بعد لبهای باریکش را به هم میفشرد و بعدش هم بلند میشد و میرفت. میگفتم: «اگه آب و نونی واسه من نداشته باشه میخوام که صد سال سیاه اون قطار نرسه. میشنوی؟» لابهلای درختهای بلند کاج برمیگشت و پوزخند میزد و سر تکان میداد که یعنی من نمیفهمم او چه میگوید. پشت درختها دور میشد و این بار انعکاس سفید ساختمان ایستگاه چشمهایم را میسوزاند اگر به عبورش خیره میشدم.
خیابان ایستگاه طولانیترین خیابان اینجاست و تمام دو طرفش را درختهای کاج کاشتهاند. پدر میگوید اگر مهندس میبود، اجازه نمیداد. یا همه را توت مجنون میکاشت یا چه میدانم؛ گل و بوته. هر ده جملهکه پدر بگوید، لااقل یکیاش مهندس دارد. مادر را نمیدانم اعتراض میکرده یا نه اما من از وقتی چپ و راستم را شناختم سر این مهندس مهندس کردن، چند باری با پدر جر و بحثم شده. میگوید صاحبخانهمان است و یک قران هم اجاره نمیگیرد. میگویم: «که چی؟ به جاش نوکریشو میکنیم.» با غیظ نگاهم میکند. چیزی نمیگوید که بدترش نکنم. مهندس برای پدر مثل برادر بزرگتر است که وقتی نیازش داشته کنارش ایستاده. من البته هنوز ندیدمش. در اتاقش نشسته و چهل سالی هست که فقط چند روز به میان دستنوشتهای از زیر در بیرون میاندازد و رویش مینویسد چه میخواهد و من یا پدر برایش میبریم. این همه سال هنوز نشنیدهام چیزی بگوید. صدایش هم کنی فقط بلند نفس میکشد و نفسش را بیرون میدهد یا چه میدانم چیزی را تکان میدهد که بفهمی زنده است و تمام. به نظر بود و نبودش برای هیچکسی اهمیت ندارد اما واقعیت همان است که پدر میگوید. تمام این شهرک مدیون اوست. پدر میگوید: «اگه همین مهندس که اینقد پشت سرش بد و بیراه میگن، نبود؛ هنوز که هنوزه باید این ملت زن و بچهشو ول میکرد و میاومد و میرفت که یه لقمه نون بخوره. خدا بیامرزه پدرشو که گفت اینجا رو بسازن. حالا شما تازه قد بلند کردهها هرچی دوست دارین بگین. مهندس خیر و برکت این شهره.» پدر راست میگوید. این جملهها را هر کسی که سنی ازش گذشته تایید میکند، اما برای مردم ندیدنش عادی شده. ولی مشکلی که پیش بیاید خواه و ناخواه اسم مهندس وسط میآید. یکی دوباری هم جمع شدند که ازش کمک بگیرند. بیرون نیامد. جواب هیچ کسی را هم نداد. رئیس کلانتری گفت برای بیرون آوردنش نامه میگیرد. پدر جلویش ایستاد که به هیچکسی ربطی ندارد. آزارتان که نداده. رفته توی اتاقش و نمیخواهد قیافۀ هیچکسی را ببیند. رئیس کلانتری اولش غر زد که نمیشود کسی توی شهرک باشد و ندیده گرفته شود. مردم حساس میشوند. مرضی داشته باشد اگر چه؟ لااقل باید سالی یکبار بیرون بیاید که خورشید به پوستش بخورد یا نه؟ آنوقت پدر زد به بداخمی و به دکترها بد و بیراه گفت. رئیس کلانتری هم حرفی نزد. عینکش را روی بینیش جابهجا کرد و لبش را به ناچاری جمع کرد و برگشت سمت جیپش. خوش اندام و زیباست و موهای شقیقه و چانهاش همان یک سال اول که زنش مرد سفید شده و کمی هم شانهاش افتاده. او هم مثل خیلیها مهندس را ندیده. آدم خشکی به نظر میرسد. نمیش
مشخصات کتاب
دستهبندی
رمان ایرانی
شناسه کالا
kj-257184
شابک
۹۷۸۶۰۰۳۷۶۱۵۰۶
تعداد صفحه
۱۶۰
قطع
رقعی
نوع جلد
شومیز
وزن
۱۶۷ گرم
سال انتشار شمسی
۱۳۹۶
سال انتشار میلادی
۲۰۱۷
دیدگاه خوانندهها
هنوز کسی امتیاز ندادهاولین نفری باش که میگه این کتاب چطور بود.
در آغاز کتاب، اتوبوس پاکستانی، میخوانیم:
فصل 1
1
اگر دو تا پنجرهاش را ندیده بگیری، ایستگاه قطار زیر نور خورشید، شبیه یک تکه سنگ سفید بزرگ میشود که حرارت از همه جایش موج میخورد و به آسمانی میرود که بیشتر از یک سالی میشود حتی لکهای ابر به خودش ندیده. آنطرف میدان لخت ایستگاه فقط همین ساختمان به چشم میخورد و نردههای کهنه و زنگزدۀ کنارش. چند تکه الوار روغنخوردۀ درب و داغان هم هست و لندرور رئیس ایستگاه و دکل بلند مخابراتی که هر شب به چراغ قرمز بالایش نگاه میکنم و از خودم میپرسم آیا سارا هم هنوز شبها آنقدر به چراغی شبیه این نگاه میکند که قطاری بزرگ بیاید و او را با خودش ببرد جایی که دور از سایۀ لاغر و لرزان پدرش بتواند لحظهای برای خودش باشد؟ خودش بودنی که هر وقت دربارهاش حرف میزد، میگفتم این برای خودت بودن دیگر چه صیغهای است. میگفت: «یعنی برای خودم. برای دل خودم.» نمیدانستم برای دل او به درد من هم میخورد یا نه. میگفتم: «این دل تو! آبی، نونی، چیزی واسه من هم داره یا نه.» چیزی نمیگفت. نه اخم میکرد و نه میخندید. میشد یک تکه از سنگهای سفید دیوار ایستگاه که زیر نور خورشید نمیشد نگاهشان کرد. بعد چشمهای خاکستریش را میبست و دلشورۀ جوابی که میخواست بدهد طوری به جانم میافتاد که انگار همین لحظه قرار است دنیا به آخرش برسد. چشم باز میکرد و باز هم چیزی نمیگفت.
باد اگر نبود چند باریکۀ سیاه و نرم مو، تا بالای چشمهایش خط میکشید اما اغلب باد بود و گرد و غبار. موها هم که بیتابی میکردند و نمیگذاشتند نگاهم ثابت بماند. خیره هم اگر میشدم فرق چندانی نداشت. اول چشمهای کشیدهاش را پایین میانداخت، بعد لبهای باریکش را به هم میفشرد و بعدش هم بلند میشد و میرفت. میگفتم: «اگه آب و نونی واسه من نداشته باشه میخوام که صد سال سیاه اون قطار نرسه. میشنوی؟» لابهلای درختهای بلند کاج برمیگشت و پوزخند میزد و سر تکان میداد که یعنی من نمیفهمم او چه میگوید. پشت درختها دور میشد و این بار انعکاس سفید ساختمان ایستگاه چشمهایم را میسوزاند اگر به عبورش خیره میشدم.
خیابان ایستگاه طولانیترین خیابان اینجاست و تمام دو طرفش را درختهای کاج کاشتهاند. پدر میگوید اگر مهندس میبود، اجازه نمیداد. یا همه را توت مجنون میکاشت یا چه میدانم؛ گل و بوته. هر ده جملهکه پدر بگوید، لااقل یکیاش مهندس دارد. مادر را نمیدانم اعتراض میکرده یا نه اما من از وقتی چپ و راستم را شناختم سر این مهندس مهندس کردن، چند باری با پدر جر و بحثم شده. میگوید صاحبخانهمان است و یک قران هم اجاره نمیگیرد. میگویم: «که چی؟ به جاش نوکریشو میکنیم.» با غیظ نگاهم میکند. چیزی نمیگوید که بدترش نکنم. مهندس برای پدر مثل برادر بزرگتر است که وقتی نیازش داشته کنارش ایستاده. من البته هنوز ندیدمش. در اتاقش نشسته و چهل سالی هست که فقط چند روز به میان دستنوشتهای از زیر در بیرون میاندازد و رویش مینویسد چه میخواهد و من یا پدر برایش میبریم. این همه سال هنوز نشنیدهام چیزی بگوید. صدایش هم کنی فقط بلند نفس میکشد و نفسش را بیرون میدهد یا چه میدانم چیزی را تکان میدهد که بفهمی زنده است و تمام. به نظر بود و نبودش برای هیچکسی اهمیت ندارد اما واقعیت همان است که پدر میگوید. تمام این شهرک مدیون اوست. پدر میگوید: «اگه همین مهندس که اینقد پشت سرش بد و بیراه میگن، نبود؛ هنوز که هنوزه باید این ملت زن و بچهشو ول میکرد و میاومد و میرفت که یه لقمه نون بخوره. خدا بیامرزه پدرشو که گفت اینجا رو بسازن. حالا شما تازه قد بلند کردهها هرچی دوست دارین بگین. مهندس خیر و برکت این شهره.» پدر راست میگوید. این جملهها را هر کسی که سنی ازش گذشته تایید میکند، اما برای مردم ندیدنش عادی شده. ولی مشکلی که پیش بیاید خواه و ناخواه اسم مهندس وسط میآید. یکی دوباری هم جمع شدند که ازش کمک بگیرند. بیرون نیامد. جواب هیچ کسی را هم نداد. رئیس کلانتری گفت برای بیرون آوردنش نامه میگیرد. پدر جلویش ایستاد که به هیچکسی ربطی ندارد. آزارتان که نداده. رفته توی اتاقش و نمیخواهد قیافۀ هیچکسی را ببیند. رئیس کلانتری اولش غر زد که نمیشود کسی توی شهرک باشد و ندیده گرفته شود. مردم حساس میشوند. مرضی داشته باشد اگر چه؟ لااقل باید سالی یکبار بیرون بیاید که خورشید به پوستش بخورد یا نه؟ آنوقت پدر زد به بداخمی و به دکترها بد و بیراه گفت. رئیس کلانتری هم حرفی نزد. عینکش را روی بینیش جابهجا کرد و لبش را به ناچاری جمع کرد و برگشت سمت جیپش. خوش اندام و زیباست و موهای شقیقه و چانهاش همان یک سال اول که زنش مرد سفید شده و کمی هم شانهاش افتاده. او هم مثل خیلیها مهندس را ندیده. آدم خشکی به نظر میرسد. نمیش