در آغاز کتاب گروه محکومین می خوانیم : فهرست پيام كافكا 7 گروه محكومين 67 1 نويسندگان كميابى هستند كه براى نخستين بار، سبك و فكر و موضوع تازهاى را به ميان مىكشند، بهخصوص معنى جديدى براى زندگى مىآورند كه پيش از آنها وجود نداشته است ــ كافكا يكى از هنرمندترين نويسندگان اين دسته بهشمار مىآيد. خوانندهاى كه با دنياى كافكا سروكار پيدا مىكند، در حالى كه خرد و خيره شده، به سويش كشيده مىشود: همين كه از آستانهى دنيايش… ادامهی معرفی
ارسال به همهی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود شنبه ۳۰ آبان تا چهارشنبه ۴ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
باکیفیتترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیبدیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارشهای من» پس بده، پولت برمیگردد.
بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۳۵٬۶۱۰ عنوان از ۲٬۰۸۸ ناشر
۱۳۵٬۶۱۰ عنوان کتاب از ۲٬۰۸۸ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.
معرفی کتاب
در آغاز کتاب گروه محکومین می خوانیم :
فهرست
پيام كافكا 7
گروه محكومين 67
1
نويسندگان كميابى هستند كه براى نخستين بار، سبك و فكر و موضوع تازهاى را به ميان مىكشند، بهخصوص معنى جديدى براى زندگى مىآورند كه پيش از آنها وجود نداشته است ــ كافكا يكى از هنرمندترين نويسندگان اين دسته بهشمار مىآيد.
خوانندهاى كه با دنياى كافكا سروكار پيدا مىكند، در حالى كه خرد و خيره شده، به سويش كشيده مىشود: همين كه از آستانهى دنيايش گذشت، تأثير آن را در زندگى خود حس مىكند و پى مىبرد كه دنيا آنقدر بنبست هم نبوده است. كافكا از دنيايى با ما سخن مىگويد كه تاريك و درهم پيچيده مىنمايد، بهطورى كه در وهلهى اول نمىتوانيم با مقياسهاى خودمان آن را بسنجيم. در آن از چه گفتگو مىشود، از لايتناهى؟ خدا؟ جن و پرى! نه، اين حرفها در كار نيست. موضوعهاى بسيار ساده و پيش پاافتادهى زندگى روزانهى خودمان است: با آدمهاى معمولى، با كارمندان اداره روبرو مىشويم كه همان وسواسها و گرفتارىهاى خودمان را دارند؛ به زبان ما حرف مىزنند و همه چيز
جريان طبيعى خود را سير مىكند. وليكن، ناگهان احساس دلهرهآورى يخهمان را مىگيرد! همهى چيزهايى كه براى ما جدى و منطقى و عادى بود، يكباره معنى خود را گم مىكنند، عقربك ساعت جور ديگر بهكار مىافتد، مسافتها با اندازهگيرى ما جور درنمىآيد، هوا رقيق مىشود و نفسمان پس مىزند. آيا براى اينكه منطقى نيست؟ برعكس؛ همه چيز دليل و برهان دارد، يكجور دليل وارونه؛ منطق افسارگسيختهاى كه نمىشود جلويش را گرفت. ــ اما براى اين است كه مىبينيم همهى اين آدمهاى معمولى سر بهزير كه در كار خود دقيق بودند و با ما همدردى داشتند و مثل ما فكر مىكردند، همه كارگزار و پشتيبان «پوچ» مىباشند. ماشينهاى خودكار بدبختى هستند كه كار آنها هرچه جدىتر و مهمتر باشد، مضحكتر جلوه مىكند. كارهاى روزانه و انجام وظيفه و تك ودوها و همهى چيزهايى كه به آن خو كرده بوديم و برايمان امورى طبيعى است، زير قلم كافكا معنى مضحك و پوچ و گاهى هراسناك بهخود مىگيرد.
آدميزاد، يكه و تنها و بىپشت و پناه است و در سرزمين ناسازگار گمنامى زيست مىكند كه زاد و بوم او نيست. با هيچكس نمىتواند پيوند و دلبستگى داشته باشد، خودش هم مىداند، چون از نگاه وجناتش پيداست. مىخواهد چيزى را لاپوشانى بكند، خودش را بهزور جا بزند، گيرم مچش باز مىشود: مىداند كه زيادى است. حتى در انديشه و كردار و رفتارش هم آزاد نيست، از ديگران رودرواسى دارد، مىخواهد خودش را تبرئه بكند. دليل مىتراشد از دليلى به دليل ديگر مىگريزد، اما اسير دليل خودش است، چون از خيطى كه به دور او كشيده شده، نمىتواند پايش را بيرون بگذارد.
گمنامى هستيم در دنيايى كه دامهاى بىشمار در پيش ما گستردهاند و فقط برخوردمان با پوچ است. همين توليد بيم و هراس مىكند. در اين سرزمين بيگانه به شهرها و مردمان و كشورها و گاهى به زنى برمىخوريم؛ اما بايد سر بهزير از دالانى كه در آن گير كردهايم بگذريم. زيرا از دوطرف ديوار است و در آنجا هرآن ممكن است جلومان را بگيرند و بازداشت بشويم، چون محكوميت سربستهاى ما را دنبال مىكند و قانونهايى كه به رخ ما مىكشند نمىشناسيم و كسى هم نيست كه ما را راهنمايى بكند. بايد خودمان كار خودمان را دنبال كنيم. به هركس پناه مىبريم از ما مىپرسد «شما هستيد؟» و به راه خودش مىرود. پس لغزشى از ما سر زده كه نمىدانيم و يا به طرز مبهمى از آن آگاهيم: اين گناه وجود ماست. همين كه بهدنيا آمديم، در معرض داورى قرار مىگيريم و سرتاسر زندگى ما مانند يك رشته كابوس است كه در دندانههاى چرخ دادگسترى مىگذرد. بالاخره مشمول مجازات اشد مىگرديم و در نيمهروز خفهاى، كسى كه بهنام قانون ما را بازداشت كرده بود، گزليكى به قلبمان فرو مىبرد و سگكش مىشويم. دژخيم و قربانى هر دو خاموشند. اين نشان دورهى ماست كه شخصيتى در آن وجود ندارد و مانند قانونش ناكسانه و سنگدلانه مىباشد. هرچند منظره به اندازه كافى سهمناك است، وليكن خون از قلبمان سرازير نمىشود. جاى زخم قداره در پس گردن بهدشوارى ديده مىشود. خفقان يگانه راه گريز براى انسان امروز مىباشد كه در سرتاسر زندگيش دچار خفقان و تنگى نفس بوده است.
پيدايش اين اثر دلهرهآور در آستانهى جنگ اخير، انگيزهاى جدىتر از شيفتگى ادبى در بر داشت. بايد پذيرفت كه خواهش ژرفترى در كار بود. كافكا مىفريفت و مىترسانيد. هنگامى اين اثر آفتابى شد كه تهديد و آشفتگى بىپايان در افكار رخنه كرده بود. كافكا ناگهان مانند منظومهى شوم و غيرعادى پديدار شد. در اين اثر دلهرهاى با سيماى سخت ديده مىشد و نگاه نااميدانهاى، بدترين پيشآمدها را تأييد مىكرد. اين هنر موشكاف و بدون دلخو
این کتاب از ۶ ناشر
هر چاپ قیمت و مشخصات خودش رو داره؛ هر کدوم رو خواستی به سبد بزن.
در آغاز کتاب گروه محکومین می خوانیم :
فهرست
پيام كافكا 7
گروه محكومين 67
1
نويسندگان كميابى هستند كه براى نخستين بار، سبك و فكر و موضوع تازهاى را به ميان مىكشند، بهخصوص معنى جديدى براى زندگى مىآورند كه پيش از آنها وجود نداشته است ــ كافكا يكى از هنرمندترين نويسندگان اين دسته بهشمار مىآيد.
خوانندهاى كه با دنياى كافكا سروكار پيدا مىكند، در حالى كه خرد و خيره شده، به سويش كشيده مىشود: همين كه از آستانهى دنيايش گذشت، تأثير آن را در زندگى خود حس مىكند و پى مىبرد كه دنيا آنقدر بنبست هم نبوده است. كافكا از دنيايى با ما سخن مىگويد كه تاريك و درهم پيچيده مىنمايد، بهطورى كه در وهلهى اول نمىتوانيم با مقياسهاى خودمان آن را بسنجيم. در آن از چه گفتگو مىشود، از لايتناهى؟ خدا؟ جن و پرى! نه، اين حرفها در كار نيست. موضوعهاى بسيار ساده و پيش پاافتادهى زندگى روزانهى خودمان است: با آدمهاى معمولى، با كارمندان اداره روبرو مىشويم كه همان وسواسها و گرفتارىهاى خودمان را دارند؛ به زبان ما حرف مىزنند و همه چيز
جريان طبيعى خود را سير مىكند. وليكن، ناگهان احساس دلهرهآورى يخهمان را مىگيرد! همهى چيزهايى كه براى ما جدى و منطقى و عادى بود، يكباره معنى خود را گم مىكنند، عقربك ساعت جور ديگر بهكار مىافتد، مسافتها با اندازهگيرى ما جور درنمىآيد، هوا رقيق مىشود و نفسمان پس مىزند. آيا براى اينكه منطقى نيست؟ برعكس؛ همه چيز دليل و برهان دارد، يكجور دليل وارونه؛ منطق افسارگسيختهاى كه نمىشود جلويش را گرفت. ــ اما براى اين است كه مىبينيم همهى اين آدمهاى معمولى سر بهزير كه در كار خود دقيق بودند و با ما همدردى داشتند و مثل ما فكر مىكردند، همه كارگزار و پشتيبان «پوچ» مىباشند. ماشينهاى خودكار بدبختى هستند كه كار آنها هرچه جدىتر و مهمتر باشد، مضحكتر جلوه مىكند. كارهاى روزانه و انجام وظيفه و تك ودوها و همهى چيزهايى كه به آن خو كرده بوديم و برايمان امورى طبيعى است، زير قلم كافكا معنى مضحك و پوچ و گاهى هراسناك بهخود مىگيرد.
آدميزاد، يكه و تنها و بىپشت و پناه است و در سرزمين ناسازگار گمنامى زيست مىكند كه زاد و بوم او نيست. با هيچكس نمىتواند پيوند و دلبستگى داشته باشد، خودش هم مىداند، چون از نگاه وجناتش پيداست. مىخواهد چيزى را لاپوشانى بكند، خودش را بهزور جا بزند، گيرم مچش باز مىشود: مىداند كه زيادى است. حتى در انديشه و كردار و رفتارش هم آزاد نيست، از ديگران رودرواسى دارد، مىخواهد خودش را تبرئه بكند. دليل مىتراشد از دليلى به دليل ديگر مىگريزد، اما اسير دليل خودش است، چون از خيطى كه به دور او كشيده شده، نمىتواند پايش را بيرون بگذارد.
گمنامى هستيم در دنيايى كه دامهاى بىشمار در پيش ما گستردهاند و فقط برخوردمان با پوچ است. همين توليد بيم و هراس مىكند. در اين سرزمين بيگانه به شهرها و مردمان و كشورها و گاهى به زنى برمىخوريم؛ اما بايد سر بهزير از دالانى كه در آن گير كردهايم بگذريم. زيرا از دوطرف ديوار است و در آنجا هرآن ممكن است جلومان را بگيرند و بازداشت بشويم، چون محكوميت سربستهاى ما را دنبال مىكند و قانونهايى كه به رخ ما مىكشند نمىشناسيم و كسى هم نيست كه ما را راهنمايى بكند. بايد خودمان كار خودمان را دنبال كنيم. به هركس پناه مىبريم از ما مىپرسد «شما هستيد؟» و به راه خودش مىرود. پس لغزشى از ما سر زده كه نمىدانيم و يا به طرز مبهمى از آن آگاهيم: اين گناه وجود ماست. همين كه بهدنيا آمديم، در معرض داورى قرار مىگيريم و سرتاسر زندگى ما مانند يك رشته كابوس است كه در دندانههاى چرخ دادگسترى مىگذرد. بالاخره مشمول مجازات اشد مىگرديم و در نيمهروز خفهاى، كسى كه بهنام قانون ما را بازداشت كرده بود، گزليكى به قلبمان فرو مىبرد و سگكش مىشويم. دژخيم و قربانى هر دو خاموشند. اين نشان دورهى ماست كه شخصيتى در آن وجود ندارد و مانند قانونش ناكسانه و سنگدلانه مىباشد. هرچند منظره به اندازه كافى سهمناك است، وليكن خون از قلبمان سرازير نمىشود. جاى زخم قداره در پس گردن بهدشوارى ديده مىشود. خفقان يگانه راه گريز براى انسان امروز مىباشد كه در سرتاسر زندگيش دچار خفقان و تنگى نفس بوده است.
پيدايش اين اثر دلهرهآور در آستانهى جنگ اخير، انگيزهاى جدىتر از شيفتگى ادبى در بر داشت. بايد پذيرفت كه خواهش ژرفترى در كار بود. كافكا مىفريفت و مىترسانيد. هنگامى اين اثر آفتابى شد كه تهديد و آشفتگى بىپايان در افكار رخنه كرده بود. كافكا ناگهان مانند منظومهى شوم و غيرعادى پديدار شد. در اين اثر دلهرهاى با سيماى سخت ديده مىشد و نگاه نااميدانهاى، بدترين پيشآمدها را تأييد مىكرد. اين هنر موشكاف و بدون دلخو