خودمداری در نظام آموزشی: تحلیلی سیاسی و اجتماعی بر مدیریت آموزشی

کتاب حاضر بر این نگاه استوار است که فرایندها و مکانیسم‌­های سازمانی و مدیریتی در نظام آموزشی ایران بر پایه­‌ی خودمداری شکل گرفته­‌اند. خودمداری، کنشی است که پایبند به سنت، اصل یا قانون خاصی نباشد و تنها پایگاه آن، فرد و خواسته‌های او است. در دنیای سازمانی نیز خودمداری، آن دسته از کنش‌ها و تصمیم‌گیری‌هایی است که چندان بر پشتوانه­‌های علمی یا قوانین سازمانی و یا هویت یا سنت سازمانی خاصی استوار نیست. در همین راستا است که نه پاسخگویی به طبقه­‌های اجتماعی اولویت دارند، نه جهت استراتژیک سازمان شکل بلندمدتی به خود می­‌گیرد و نه چفت­و بست­‌های اثربخشی برای ضمانت اجرایی آیین­‌نامه­‌ها، قوانین و سیاست‌های سازمانی به چشم می­‌خورد. آنچه اهمیت دارد، خود فرد است. آن فرد، در هر پست و جایگاهی که در نظام آموزشی باشد، تا زمانیکه سیاست­گذار و تصمیم­‌گیرنده باشد و تا جایی که قدرت داشته باشد می‌­تواند خواسته‌ها و دیدگاه‌های خود را دنبال کند اما با جابه­‌جا شدنش، اجرای برنامه‌های او نیز که با کلی تبلیغ و سر و صدا آغاز به کار کرده بود با چالش­‌های جدی رو­به‌­رو می‌­شود و در بسیاری از موارد، از حرکت بازمی‌ماند.