خط‌ مشی‌گذاری مبتنی بر شواهد

در ایران دولت در امور مختلف جامعه حضور پررنگ و بی رقیبی دارد و عمده تصمیم‌گیری ها در مواجه با مسایل عمومی در سازمان هاي دولتی انجام می‌گیرد. این یک واقعیت است که با توجه به عملکرد دولت بسیاري از خط‌مشی ها و سیاست هاي عمومی در ایران رضایت بخش و مناسب نیست. به طوری که هر روز می توان نقدهای افراد مختلفی همچون شهروندان عادی و پژوهشگران و... را در مورد خط مشی هاي اتخاذ شده، در مطبوعات و رسانه ها دید. به نظر می‌رسد خطمشی گذاري عمومی در ایران گاه بسیار سیاست زده، پرشتاب و موقتی، بدون تعمق کافی و بدون ریشه یابی مسائل به صورت علمی انجام می گیرد. در کشور ما هر ساله سخن از تدوین خط مشی هایی براي حل برخی مسائل عمومی می‌شود اما آن مسائل حل نشده باقی می‌مانند. نداشتن کارکرد حل مسئله می‌تواند به ضعف در شناخت و ریشه یابی و یا سایر مراحل فرآیند خط مشی گذاری باز گردد، اما مهم ترین عامل به علمی بودن خط مشی‌ها بر می‌گردد، خط مشیگذاري باید دانش محور بوده و در عین حال، تفکیک داده، اطلاعات، دانش و خرد در آن به خوبی انجام شود و از ابزارهای تحلیلی مناسب استفاده کند. یکی از رویکردهای نسبتا نوین در خط مشی گذاری که تا حدودی این مشکلات را برطرف می سازد، خط مشی گذاری مبتنی بر شواهد است. خط مشی گذاری مبتنی بر شواهد روش علمی و پژوهش گرانه در امر خط مشی گذاري است، این روش می‌تواند با ژرف نگري، توصیه هاي علمی مناسبی به خط مشی گذاران ارائه نماید اما متاسفانه هنوز این رویکرد در ایران از تاثیر گذاري لازم در فضاي خط مشی گذاري برخوردار نیست. بسیاري از توصیه هاي خط مشی هاي عمومی که مطرح می‌شود، به نتایج مطلوب نمی انجامد و حتی ممکن است بهترین توصیه ها نیز تصویب نشده و یا به سیاست منجر نشود و همین مسئله سبب شکل گیري خط مشی هایی شده است که به طور عمده ناکارآمد و بی اثر هستند و در حل مشکلات عمومی ناتوانند.