این ترک پارسی‌گوی

حسین منزوی در نخستین روز از پاییز ۱۳۲۵ در زنجان متولد شد. در رشتۀ‌ ادبیات و پس از آن جامعه‌شناسی مشغول شد و هر دو را رها کرد. علاقه‌اش به شعر و غزل باعث شد از همان جوانی به شعر گفتن بپردازد. نخستین دفتر شعرش را با عنوان «حنجرۀ زخمی تغزل» در ۲۵ سالگی به چاپ رساند. عمده‌ترین شهرت منزوی به خاطر غزل‌هایی است که می‌سرود. به اعتقاد بسیاری از شاعران هم‌دوره‌اش، منزوی توانست تحول جدیدی در غزل‌سرایی معاصر به وجود بیاورد. منزوی منظومۀ «حیدر بابا سلام» محمدحسین شهریار را به صورت شعر نیمایی ترجمه کرد. «با عشق در حوالی فاجعه»، «شوکران و شکر»، «حنجره‌ زخمی تغزل»، «با عشق تاب می‌آورم»، «به همین سادگی»، «از خاموشی‌ها و فراموشی‌ها» و «با سیاوش از آتش» از آثار منتشرشده‌ او هستند. منزوی پس از انقلاب به زادگاهش زنجان برگشت و تا پایان عمر در آن‌جا ماند. او در ۱۶ اردیبهشت‌  ۱۳۸۳ درگذشت و سپس برای خاک‌سپاری به زادگاهش منتقل شد.