چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم

این‌که به خودتان اجازه دهید از حقیقت سوگ و اندوهتان سخن بگویید، قدرتی باورنکردنی به شما می‌بخشد. جملاتی از کتاب چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم نشانه‌هایی را برایت آرزومندم که به دنبال‌شان می‌گردی. من هم دنبال‌شان هستم. سوگ به مهربانی نیاز دارد؛ خودمهربانی، به تمام دلایلی که مجبور به زندگی هستید. عشقی را باور داشته باشید که شما را نجات نمی‌دهد، اما همچنان جان‌پناه و خانهٔ شماست. شما می‌دانید حرکت در یک جهان درحالی‌که بخشی از قلب‌تان در جهانی دیگر است چگونه است. حتی تاریکی هم باید گذرا باشه. روز جدیدی فرامی‌رسه و وقتی خورشید می‌تابه، زیباتر و درخشان‌تر می‌تابه. زیستن با سوگ به معنای رفت و برگشت روی پلی است میان آنچه در گذشته وجود داشته و آنچه در حال وجود دارد. گذر زمان قرار نیست چیزی را درست کند. کاری که می‌کند، این است که فقط به دلیل طبیعتش لبه‌های تیز فقدان را نرم‌تر می‌کند. نرم می‌کند، محو نمی‌کند. هیچ‌چیز قرار نیست سوگ‌تان را برطرف کند، نه این کتاب‌کار و نه هیچ منبع دیگری. برطرف‌شدن سوگ چیزی نیست که دنبالش می‌گردیم. ما به دنبال همراهی، پذیرش و ابزارهایی هستیم که این سوگ را در ذهن و دل‌تان تنها کمی تسکین ببخشند. این‌که افراد دیگر شرایط بدتری دارند به این معنا نیست که حق ندارید درد بکشید و ناراحت باشید. این‌که شما افرادی را که هنوز در زندگی‌تان وجود دارند دوست دارید و برای‌تان عزیز هستند دلیل بر این نمی‌شود که دل‌تان برای شخص مهمی که از دست داده‌اید تنگ نشود. از نظر ما تنها دو گزینه برای سوگ وجود دارد: می‌توانی از آن عبور کنی و خود را به طرف دیگر بکشانی تا اندوه پایان یابد و دوباره «خوشحال» باشی یا می‌توانی در آن اندوه گیر بیفتی، خود را در اتاقی تاریک زندانی کنی، تنها بمانی، لباس گونی‌مانند بپوشی و در گوشه‌ای به خود بلرزی؛ آزمونی برای قلب آدم که در آن موفق می‌شود یا شکست می‌خورد. اگر آدم‌های زندگی‌تان بتوانند پایبندماندن به قلب‌تان را بپذیرند یا حتی برای آن ارزش قائل شوند،‌ کنارتان باقی خواهند ماند. اگر نتوانند، موقرانه، صریحانه و با عشق بگذارید بروند. گذر و نجات‌یافتن از سوگ یک آزمایش است، آزمایشی که برخلاف میل‌تان به دل آن پرتاب شدید، اما به‌هرحال یک آزمایش است. چاره‌ای جز کاوش و جست‌وجوی مداوم مسیر پیش رو و به‌دوش‌کشیدن عشق و فقدان‌تان ندارید. امید است شادی، معنا و امید از راه برسند و در این مسیر به شما ملحق شوند. میان درد و رنج تفاوتی وجود دارد. وقتی کسی (یا چیزی) که دوستش دارید از زندگی‌تان جدا شده باشد، درد پاسخی سالم و طبیعی است. درد آزاردهنده است، ولی این به معنای اشتباه‌بودنش نیست. قرار است تا زمانی که آرام شود وجود داشته باشد و این کار را به خواست خود انجام خواهد داد. رنج متفاوت است. رنج تمام چیزهای زیادی و اضافه‌ای است که همه‌چیز را بدتر می‌کنند و طوفان عذاب بزرگ و بزرگ‌تر خواهد شد مگر این‌که رنج قطع شود یا تغییر کند. درباره کتاب جورنال چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم جایی است برای بیان حقیقت، تمام حقیقت درباره‌ی سوگ شما؛ اینجا جایی است که سوگ شما می‌تواند کش بیاید و هر قدر که می‌خواهد پرسروصدا، طولانی، شریر، اسفناک، غمگین و شیرین باشد، بدون این‌که کسی بخواهد آن را زیبا جلوه دهد یا شما را تحت فشار بگذارد (حتی می‌توانید بخش‌های زیبای آن را یادداشت کنید) و جایی برای کاوش چیزهایی که حتی ذره‌ای هم که شده سوگ‌تان را تسکین می‌دهند. این صفحات، پذیرای همه‌چیز هستند. شما به ابزارهایی نیاز دارید تا با فقدان کنار بیایید نه این‌که فقدان را ناپدید کنید. اگر می‌خواهید سوگ‌تان را تسکین دهید، باید راه‌هایی برای سکنی‌گزیدن در آن بیابید. در جورنال چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم ، حرف‌های کلیشه‌ای، محدوده‌ی زمانی یا فهرستی از مراحل سوگ که باید پشت‌سر بگذارید جایی ندارند. این جورنال قصد ندارد به شما کمک کند که سوگتان را فراموش یا «برطرف» کنید. در عوض، در آن دل‌گرمی، تمرین‌های مراقبت از خود و ابزارهای روزانه‌ای خواهید یافت که به شما کمک می‌ کنند سوگ خود را کاوش و مدیریت کنید. درست مانند کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست ، این جورنال تعاملی نکات کاربردی دارد که به دوستان و خانواده‌تان نشان می‌دهد چطور در حین سوگواری از شما حمایت کنند. برخی از موارد کمک‌کننده‌ای که در این جورنال خواهید یافت: تمرین‌های نوشتاری و ترسیمی که به شما کمک می‌کند درد و اندوه خود را بپذیرید؛ اقداماتی لحظه‌ای برای موقعیت‌های سخت مانند هجوم ناگهانی غم، شب‌های بی‌خوابی و… راهکارهایی برای برخورد با نصیحت‌های نطلبیده و مهمان‌های ناخوانده؛ هنر حواس‌پرتی‌‌های سالم و بیانیه‌ای برای مراقبت از خود سوگوارتان؛ توصی