اتاق بسته

[گارسین نگاه دیگری به اطراف می‌اندازد] به‌هرحال اصلن انتظار همچین چیزی نداشتم. خبر داری اون پایین به ما چی می‌گن؟ پیشخدمت: راجع به چی قربان؟ گارسین: راجع به [با ژستی خاص دستانش را باز می‌کند طوری که انگار تمام آن اتاق را به آغوش می‌کشد] راجع به... راجع به این‌جا، این اقامتگاه! پیشخدمت: قربان این حرفای صدتا یه‌غاز چطور باور می‌کنین؟ این قصه‌ها رو کسایی بافتن که تو عمرشون پاشون به اینجا نخورده؛ که البته اگه می‌خورد... گارسین: کاملن درسته[هردو می‌خندند. ولی ناگهان خنده از صورت گارسین محو می‌شود] وسایل شکنجه کو؟ پیشخدمت: چی قربان؟! گارسین: چنگک و گازانبر و آتیش و اینا... پیشخدمت: اوه، حتمن دارین شوخی می‌کنین قربان! گارسین: نه شوخی نمی‌کنم[بعد سکوتی کوتاه شروع می‌کند به قدم‌زدن در اتاق] هیچ آینه‌ای نیست. پنجره نداره. عجیب نیست، چیز شکستنی‌ام پیدا نمی‌شه[از عصبانیت داد می‌زند] لعنتیا حداقل مسواک برام می‌ذاشتین! پیشخدمت: خوبه! فکر کنم هنوز... چی بهش می‌گین؟ کرامت انسانی! هنوز کرامته هست؟ ببخشید می‌خندما.