قهوه خانه های اصفهان

قهوه‌خانه‌های اصفهان روایتی نو از فضاهای شهری، فرهنگ مصرفی و عرصۀ عمومی در عصر صفوی است. قهوه‌خانه‌های صفوی فقط محلی برای نوشیدن قهوه نبودند، بلکه فضاهای جدید زندگی شهری، گفت‌وگو و تماشای عمومی بودند. فرشید امامی، مورّخ معماری و هنر سرزمین‌های اسلامی در دوران مدرن متقدم، در این کتاب، با نگاهی میان‌رشته‌ای، فرهنگ نوظهور ملازم با قهوه را در پیوند با ویژگی‌های کالبدی قهوه‌خانه‌ها و نقش آن‌ها در شکل‌گیری عرصۀ عمومی بازخوانی می‌کند و با ترسیم جزئیات تاریخی عالمانه و معمارانه، تجربۀ تازه‌ای از اصفهان عصر صفوی از دریچۀ قهوه‌خانه‌های این شهر به خوانندگان ارائه می‌دهد. در نیمۀ دوم این کتاب، رسالۀ ناشناختۀ سالک‌الدین محمد حموی یزدی معرفی و تصحیح شده است. این رساله نخستین واکنش‌ها را به رواج نوشیدنی‌های تازه‌واردی چون قهوه و چای و موادی مانند پادزهر بررسی می‌کند و در این بین، تصویری ارزشمند از طب و دانش اجتماعی صفویان عرضه می‌کند. مقالۀ آغازین این اثر به همراه مقدمۀ مبسوط مصحح، دریچۀ تازه‌ای به تاریخ فرهنگی عصر صفوی می‌گشاید.