پرش به محتوای صفحه

کتاب کجا بیاد؟

آدرس‌هات توی حسابت میمونه و تاریخ تحویل و هزینه‌ی ارسال از روی همون حساب میشه. اول وارد شو.

ورود / ثبت‌نام

دسته‌بندی‌ها

جلد کتاب مادر

نشر نگاه

مادر

هنوز دیدگاهی ثبت نشده، اولین نفر باش
شناسه کالا
kj-222049
شابک
۹۷۸۹۶۴۳۵۱۷۴۰۳
تعداد صفحه
۴۵۴
قطع
رقعی
نوع جلد
گالینگور
وزن
۵۳۴ گرم
سال انتشار شمسی
۱۴۰۱
سال انتشار میلادی
۲۰۲۳

گزیده ای از رمان مادر : جوانان هم شب‌ها يا در كافه‌ها مى‌ماندند يا شب‌نشينى‌هاى كوچكى را در خانه يكديگر ترتيب مى‌دادند؛ آكاردئون مى‌زدند، آوازهاى جلف مى‌خواندند، مى‌رقصيدند، قصه‌هايى نقل مى‌كردند و به حد افراط نوشيدنى خورده و چون در اثر كار و تلاش زياد بدنشان فرسوده شده بود، از اين رو زود از خود بى‌خود شده و در نتيجه با كوچك‌ترين بهانه‌اى از كوره در رفته و به جان يكدگير مى‌افتادند. «کتاب مادر» در آغاز رمان مادر می… ادامه‌ی معرفی

دسته: ادبیات کلاسیک جهان، رمان

  • ارسال به همه‌ی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود چهارشنبه ۲۷ آبان تا دوشنبه ۲ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
  • باکیفیت‌ترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
  • ۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیب‌دیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارش‌های من» پس بده، پولت برمیگردد.
  • بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۲۸٬۶۲۶ عنوان از ۱٬۸۹۲ ناشر
    ۱۲۸٬۶۲۶ عنوان کتاب از ۱٬۸۹۲ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.

معرفی کتاب

گزیده ای از رمان مادر : جوانان هم شب‌ها يا در كافه‌ها مى‌ماندند يا شب‌نشينى‌هاى كوچكى را در خانه يكديگر ترتيب مى‌دادند؛ آكاردئون مى‌زدند، آوازهاى جلف مى‌خواندند، مى‌رقصيدند، قصه‌هايى نقل مى‌كردند و به حد افراط نوشيدنى خورده و چون در اثر كار و تلاش زياد بدنشان فرسوده شده بود، از اين رو زود از خود بى‌خود شده و در نتيجه با كوچك‌ترين بهانه‌اى از كوره در رفته و به جان يكدگير مى‌افتادند.     «کتاب مادر» در آغاز رمان مادر می خوانیم 1 هر روز در فضاى شهرك كارگرى كه دود و غبار، آسمان آن را پوشانده بود، صداى سوت كارخانه‌اى مى‌غريد و در پى آن مردانى غم‌زده با بدنى خسته و رنجور از كار و تلاش روز پيشين به سرعت از خانه‌هاى كوچك خاكسترى رنگ خود مانند سوسك‌هايى وحشت زده بيرون مى‌دويدند و در آن هواى سرد سحرگاه، از كوچه‌هاى تنگ و باريك شهرك به سوى ديوارهاى بلند كارخانه‌اى كه انتظار ورود آن‌ها را مى‌كشيد رهسپار مى‌شدند. بازتاب خشن صداى‌هاى خواب‌آلود، طنين فحش‌هايى زشت و ناهنجار، صداى خفه ماشين‌ها و غل‌غل بخار به استقبال‌شان مى‌آمد و فضا را از هم مى‌دريد. دودكش‌هاى بلند تيره و عبوس، كه همچون چماق‌هاى ضخيمى بالاى سر شهرك ديده مى‌شد، قد برافراشته بودند. غروب هنگامى كه خورشيد فرو مى‌نشست و اشعه سرخ رنگ آن بر شيشه‌هاى پنجره خانه‌ها مى‌درخشيد، كارخانه پس‌مانده‌هاى انسانى خود را از درون شكم سنگى خود به در مى‌آورد و دوباره كارگران با چهره‌هايى سياه و دود زده كه فقط دندان‌هاى آن‌ها در بين تيرگى چهره‌شان برق مى‌زد، با تنى خسته و رنجور در كوچه‌ها پراكنده مى‌شدند و بوى روغن ماشين‌ها را در فضا مى‌پراكندند. كارخانه تمام انرژى نيرويى را كه در عضلات اين مردان خيره شده مكيده بود و يك روز از دفتر عمر آن‌ها قلم گرفته بود، بى‌آنكه ثمره‌اى براى كارگران داشته باشد. بدين ترتيب هر روز يك گام ديگر به مرگ نزديك مى‌شدند، بدون آنكه خود متوجه باشند. تنها دلخوشى و لذت آن‌ها در زندگى اين بود كه پس از كار طاقت‌فرسا دمى را در يك رستوران دود گرفته به خوشى و استراحت بپردازند. روزهاى تعطيل براى كارگران روزهاى خوبى بود زيرا مجبور نبودند در هواى سرد و گرگ و ميش صبح از خانه بيرون بزنند؛ مى‌توانستند تا نزديكى‌هاى ظهر در رختخواب باشند. سپس كارگران متأهل بهترين لباس‌هاى خود را پوشيده و به كليسا مى‌رفتند و جوانان را كه نسبت به مسائل دينى و مذهبى خود بى‌اعتنا بودند، به باد سرزنش و ملامت مى‌گرفتند. بعد از نماز و عبادت ناهار مى‌خوردند و براى اينكه بتوانند بر خستگى‌هاى انباشته در بدن خود كه اشتهاى آن‌ها را كور كرده بود غالب آيند سر مى‌كشيدند و بدين‌گونه معده خود را تحريك مى‌كردند و باز دوباره تا عصر مى‌خوابيدند و بعدازظهر با بى‌حوصلگى و بى‌حالى در كوچه‌ها به قدم زدن مى‌پرداختند. آن‌هايى كه گالش داشتند، اگر زمين خشك هم بود، به پا نمى‌كردند و آن‌هايى كه چتر داشتند حتى در روز آفتابى هم آن را با خود بيرون مى‌آوردند و بدين وسيله هر كسى سعى مى‌كرد تا از همنوع خود جلو بيفتد. وقتى به هم مى‌رسيدند از اوضاع و احوال كارخانه صحبت مى‌كردند. گفته‌ها و انديشه‌ها تنها در اطراف مسائل مربوط به كار بود و به ندرت فكرى، هر چند كوتاه و نارسا، حتى به صورت بارقه‌اى بر يكنواختى حزن‌انگيز روزهايشان مى‌تابيد. در راه بازگشت به خانه، مردان با زن‌هايى خود دعوا مى‌كردند و اغلب بى‌آنكه حتى ملاحظه دست‌هاى خود را بكنند تا مى‌خوردند كتك‌شان مى‌زدند. جوانان هم شب‌ها يا در كافه‌ها مى‌ماندند يا شب‌نشينى‌هاى كوچكى را در خانه يكديگر ترتيب مى‌دادند؛ آكاردئون مى‌زدند، آوازهاى جلف مى‌خواندند، مى‌رقصيدند، قصه‌هايى نقل مى‌كردند و به حد افراط نوشيدنى خورده و چون در اثر كار و تلاش زياد بدنشان فرسوده شده بود، از اين رو زود از خود بى‌خود شده و در نتيجه با كوچك‌ترين بهانه‌اى از كوره در رفته و به جان يكدگير مى‌افتادند. اين احساس خشونت و دشمنى در روابط آن‌ها به خصوص با حاكم‌شان وجود داشت. كويى آن‌ها اين بيمارى روحى را از پدران خود به ارث برده و مانند شبح سياهى تا لب‌گور همراه خود داشتند و اين حس وادارشان مى‌كرد در نهايت بى‌رحمى دست به قساوت و كارهاى ناپسند بزنند. در ايام تعطيل، جوانان ديروقت به خانه برمى‌گشتند، با لباس‌هاى پاره و پر از گل و خاك و صورتى خراشيده كه ناشى از دعوايى بود كه با رفقاى خود كرده بودند. گاهى هم پدر و مادرها بودند كه فرزندان خود را در وضعى غيرعادى و از خود بى‌خود در پياله‌فروشى‌ها پيدا مى‌كردند و آن‌ها را به باد كتك و ناسزا مى‌گرفتند و صبح هنگام، همين كه صداى سوت وحشتناك كارخانه به صدا در مى‌آمد، آن‌ها را راهى كارخانه مى‌كردند. گرچه والدين به فرزندان خود ناسزا گفته و آن‌ها را كتك مى‌زدند ولى اين مستى دائم و ستيزه‌ها

مشخصات کتاب

دسته‌بندی
ادبیات کلاسیک جهان، رمان
شناسه کالا
kj-222049
شابک
۹۷۸۹۶۴۳۵۱۷۴۰۳
تعداد صفحه
۴۵۴
قطع
رقعی
نوع جلد
گالینگور
وزن
۵۳۴ گرم
سال انتشار شمسی
۱۴۰۱
سال انتشار میلادی
۲۰۲۳

    کتاب‌های بیشتر از ماکسیم گورکی

    مشاهده‌ی همههمه

    کتاب‌های بیشتر از نگاه

    مشاهده‌ی همههمه

    کتاب‌های بیشتر با ترجمه‌ی علی‌اصغر سروش

    مشاهده‌ی همههمه

    درباره‌ی کتاب مادر

    گزیده ای از رمان مادر : جوانان هم شب‌ها يا در كافه‌ها مى‌ماندند يا شب‌نشينى‌هاى كوچكى را در خانه يكديگر ترتيب مى‌دادند؛ آكاردئون مى‌زدند، آوازهاى جلف مى‌خواندند، مى‌رقصيدند، قصه‌هايى نقل مى‌كردند و به حد افراط نوشيدنى خورده و چون در اثر كار و تلاش زياد بدنشان فرسوده شده بود، از اين رو زود از خود بى‌خود شده و در نتيجه با كوچك‌ترين بهانه‌اى از كوره در رفته و به جان يكدگير مى‌افتادند.     «کتاب مادر» در آغاز رمان مادر می خوانیم 1 هر روز در فضاى شهرك كارگرى كه دود و غبار، آسمان آن را پوشانده بود، صداى سوت كارخانه‌اى مى‌غريد و در پى آن مردانى غم‌زده با بدنى خسته و رنجور از كار و تلاش روز پيشين به سرعت از خانه‌هاى كوچك خاكسترى رنگ خود مانند سوسك‌هايى وحشت زده بيرون مى‌دويدند و در آن هواى سرد سحرگاه، از كوچه‌هاى تنگ و باريك شهرك به سوى ديوارهاى بلند كارخانه‌اى كه انتظار ورود آن‌ها را مى‌كشيد رهسپار مى‌شدند. بازتاب خشن صداى‌هاى خواب‌آلود، طنين فحش‌هايى زشت و ناهنجار، صداى خفه ماشين‌ها و غل‌غل بخار به استقبال‌شان مى‌آمد و فضا را از هم مى‌دريد. دودكش‌هاى بلند تيره و عبوس، كه همچون چماق‌هاى ضخيمى بالاى سر شهرك ديده مى‌شد، قد برافراشته بودند. غروب هنگامى كه خورشيد فرو مى‌نشست و اشعه سرخ رنگ آن بر شيشه‌هاى پنجره خانه‌ها مى‌درخشيد، كارخانه پس‌مانده‌هاى انسانى خود را از درون شكم سنگى خود به در مى‌آورد و دوباره كارگران با چهره‌هايى سياه و دود زده كه فقط دندان‌هاى آن‌ها در بين تيرگى چهره‌شان برق مى‌زد، با تنى خسته و رنجور در كوچه‌ها پراكنده مى‌شدند و بوى روغن ماشين‌ها را در فضا مى‌پراكندند. كارخانه تمام انرژى نيرويى را كه در عضلات اين مردان خيره شده مكيده بود و يك روز از دفتر عمر آن‌ها قلم گرفته بود، بى‌آنكه ثمره‌اى براى كارگران داشته باشد. بدين ترتيب هر روز يك گام ديگر به مرگ نزديك مى‌شدند، بدون آنكه خود متوجه باشند. تنها دلخوشى و لذت آن‌ها در زندگى اين بود كه پس از كار طاقت‌فرسا دمى را در يك رستوران دود گرفته به خوشى و استراحت بپردازند. روزهاى تعطيل براى كارگران روزهاى خوبى بود زيرا مجبور نبودند در هواى سرد و گرگ و ميش صبح از خانه بيرون بزنند؛ مى‌توانستند تا نزديكى‌هاى ظهر در رختخواب باشند. سپس كارگران متأهل بهترين لباس‌هاى خود را پوشيده و به كليسا مى‌رفتند و جوانان را كه نسبت به مسائل دينى و مذهبى خود بى‌اعتنا بودند، به باد سرزنش و ملامت مى‌گرفتند. بعد از نماز و عبادت ناهار مى‌خوردند و براى اينكه بتوانند بر خستگى‌هاى انباشته در بدن خود كه اشتهاى آن‌ها را كور كرده بود غالب آيند سر مى‌كشيدند و بدين‌گونه معده خود را تحريك مى‌كردند و باز دوباره تا عصر مى‌خوابيدند و بعدازظهر با بى‌حوصلگى و بى‌حالى در كوچه‌ها به قدم زدن مى‌پرداختند. آن‌هايى كه گالش داشتند، اگر زمين خشك هم بود، به پا نمى‌كردند و آن‌هايى كه چتر داشتند حتى در روز آفتابى هم آن را با خود بيرون مى‌آوردند و بدين وسيله هر كسى سعى مى‌كرد تا از همنوع خود جلو بيفتد. وقتى به هم مى‌رسيدند از اوضاع و احوال كارخانه صحبت مى‌كردند. گفته‌ها و انديشه‌ها تنها در اطراف مسائل مربوط به كار بود و به ندرت فكرى، هر چند كوتاه و نارسا، حتى به صورت بارقه‌اى بر يكنواختى حزن‌انگيز روزهايشان مى‌تابيد. در راه بازگشت به خانه، مردان با زن‌هايى خود دعوا مى‌كردند و اغلب بى‌آنكه حتى ملاحظه دست‌هاى خود را بكنند تا مى‌خوردند كتك‌شان مى‌زدند. جوانان هم شب‌ها يا در كافه‌ها مى‌ماندند يا شب‌نشينى‌هاى كوچكى را در خانه يكديگر ترتيب مى‌دادند؛ آكاردئون مى‌زدند، آوازهاى جلف مى‌خواندند، مى‌رقصيدند، قصه‌هايى نقل مى‌كردند و به حد افراط نوشيدنى خورده و چون در اثر كار و تلاش زياد بدنشان فرسوده شده بود، از اين رو زود از خود بى‌خود شده و در نتيجه با كوچك‌ترين بهانه‌اى از كوره در رفته و به جان يكدگير مى‌افتادند. اين احساس خشونت و دشمنى در روابط آن‌ها به خصوص با حاكم‌شان وجود داشت. كويى آن‌ها اين بيمارى روحى را از پدران خود به ارث برده و مانند شبح سياهى تا لب‌گور همراه خود داشتند و اين حس وادارشان مى‌كرد در نهايت بى‌رحمى دست به قساوت و كارهاى ناپسند بزنند. در ايام تعطيل، جوانان ديروقت به خانه برمى‌گشتند، با لباس‌هاى پاره و پر از گل و خاك و صورتى خراشيده كه ناشى از دعوايى بود كه با رفقاى خود كرده بودند. گاهى هم پدر و مادرها بودند كه فرزندان خود را در وضعى غيرعادى و از خود بى‌خود در پياله‌فروشى‌ها پيدا مى‌كردند و آن‌ها را به باد كتك و ناسزا مى‌گرفتند و صبح هنگام، همين كه صداى سوت وحشتناك كارخانه به صدا در مى‌آمد، آن‌ها را راهى كارخانه مى‌كردند. گرچه والدين به فرزندان خود ناسزا گفته و آن‌ها را كتك مى‌زدند ولى اين مستى دائم و ستيزه‌ها

    ۶۰۰٬۰۰۰ تومان۲۰٪

    تحویل از چهارشنبه ۲۷ آبان