مرگ من

حالا وقتی به گذشته برمی‌گردم، هرچند که هیچ بعید نیست همین الآن هم اشتباه کنم، می‌بینم که ترس و ناراحتی‌ام در آن لحظه بیشتر به این خاطر بود که فهمیدم من و مادرم آدم‌هایی مستقل و جدا از همیم، که هرکدام خواب‌ها و کابوس‌های خودمان را داریم. فهمیده بودم که در جهان تنهای تنهایم، مثل هر آدم دیگری.         در مرگ من، لیزا تاتل با نثری بی‌تکلف و درعین‌حال مملو از ظرافت، داستانی غریب و دلهره‌آور را نقل می‌کند که با خواندنش قدم به مرز میان واقعیت و خیال می‌گذاریم، به فضای مبهمی که حائل خود و دیگری است. راوی نویسنده‌ای است که در پی پرده برداشتن از زندگی و مرگ مرموز مؤلفی اسکاتلندی کاوشی را آغاز می‌کند و از خلال آن، در کنار آثار به‌جامانده از زندگی او با کنج‌های تاریک و ابعاد پنهان وجود خودش هم رویارو می‌شود. به این ترتیب، معمای اصلی این حکایت وهم‌انگیز هویت راوی است، هویتی آسیب‌پذیر و تکه‌‌تکه که حدومرزهای آن پیوسته عوض می‌شود. اینجا در هزارتوی ذهن و خاطره، کشف هر حقیقت تازه‌ای تنها به ابهام و عدم قطعیت دامن می‌زند و حس غریب و مرموزی را در ما برمی‌انگیزد، حسی که بهمان می‌گوید شاید چیزها آن‌طور که به نظر می‌رسند نباشند.           مرگ من بیش از آنکه دربارۀ مرگ باشد دربارۀ زندگی پس از فاجعه است، دربارۀ اینکه هنر چگونه جان دوباره‌ای به ما می‌دهد و چطور میراث نویسندگان در خواننده‌هایشان زنده می‌ماند. نیویورک تایمز اخبار و مقالات مرتبط با این کتاب: هویت، قدرت و روایتگری گوتیک، زنانه و هوشمندانه گردش دسته‌جمعی کارکنان کارخانه به تاریکی شب بر دامنه رفقای من داستان‌های جنون و ترس و خیال پروانه‌های سیاه مادربزرگ وبستر آن بهشت دیگر بچه‌آهو قلب، شکارچی تنها