پناهگاه زمان
۳۲۵
صفحه
۱۴۰۳
سال چاپ
اروپایی
قطع
شومیز
نوع جلد
پناهگاه زمان پناهگاه زمان | گئورگی گاسپادینف | ترجمه سهراب طاووسی تعداد صفحه ۳۲۵ نوبت چاپ دوم قطع کتاب اروپایی نوع جلد شومیز پناهگاهِ زمان رمانی است که گئورگی گاسپادینف را بیش از پیش به یکی از برجسته ترین نویسندگان ادبیات جهان تبدیل کرد. گاسپادینف که با رمانِ فیزیک اندوه حیرت منتقدان و مخاطبان را برانگیخته بود، در این رمان تاریخ، نوستالژی و سیاست را در هم می
فروشنده
کتابجم
بیش از ۲۰ هزار فروش موفق با رضایت ۵ ستاره
گارانتی ۳۰ روزه کیفیت کتاب
- ارسال سریع به سراسر کشور
- تضمین اصالت کتاب از ناشر معتبر
- پرداخت امن از درگاه بانکی
مشخصات کتاب
- دستهبندی
- ادبیات و داستان
- شناسه کالا
- kj-960631
- شابک
- ۹۷۸۶۰۰۴۰۵۹۸۶۲
- تعداد صفحه
- ۳۲۵
- قطع
- اروپایی
- نوع جلد
- شومیز
- وزن
- ۲۲۸ گرم
- سال انتشار شمسی
- ۱۴۰۳
دیدگاههای کاربران
اگر این کتاب را دوست داری
کتابهای بیشتر از گئورگی گاسپادینف
مشاهدهی همه
کتابهای بیشتر از ثالث
مشاهدهی همه
کتابهای بیشتر با ترجمهی سهراب طاووسی
مشاهدهی همه
محمدعلی همایون کاتوزیان، دیگران
ترجمهی سهراب طاووسی
مروارید
توضیحات
پناهگاه زمان پناهگاه زمان | گئورگی گاسپادینف | ترجمه سهراب طاووسی تعداد صفحه ۳۲۵ نوبت چاپ دوم قطع کتاب اروپایی نوع جلد شومیز پناهگاهِ زمان رمانی است که گئورگی گاسپادینف را بیش از پیش به یکی از برجسته ترین نویسندگان ادبیات جهان تبدیل کرد. گاسپادینف که با رمانِ فیزیک اندوه حیرت منتقدان و مخاطبان را برانگیخته بود، در این رمان تاریخ، نوستالژی و سیاست را در هم می آمیزد. رمان باز هم به بخشی از زند گی خودش بازمی گردد. گاسپادینف متولد سالِ توفانیِ 1968 در بلغارستان است. سالِ طغیان های مکرر آزادی خواهان علیهِ کمونیسم و ساختارهای حکومتی وابسته به شوروی در اروپای شرقی که اکثرشان هم سرکوب شدند. او در این رمان قهرمانِ رمان قبلی اش را از نو به کار می گیرد. در جایی در سوئیس مکانی ساخته می شود که آدم هایی که فراموشی مطلق گرفته اند می توانند در دههٔ محبوب و مطلوب خود زندگی و تاریخ را از نو تجربه کنند؛ ایده ای حیرت آور که این مکان یعنی «پناهگاهِ زمان» را ساخته است. در این فرایند، آدم ها با خاطرات و رؤیاهایشان باید از نو زندگی کنند و حتی با رخدادهای تکرارشدهٔ تاریخ مواجه شوند. هرچند زیستن در این زمانِ سیال که به مکان تبدیل شده اتفاق های شگفتی رقم می زند. بی دلیل نیست که گاسپادینف را با میلان کوندرا مقایسه می کنند؛ چه او همان شوخ طبعی و در عین حال «حسرت» را روایت می کند و مدام مخاطب را در وضعیتی قرار می دهد که به نوستالژی بیندیشد.