اندوه آدمی را درهم میشکند؛ میتواند او را فلج کند. اندوه میتواند به آدمی انگیزه هم ببخشد. همین اندوه بود که شاه جهان، امپراتور گورگانی، را واداشت تا به یاد همسر فقیدش عمارت تاجمحل را بنا کند. جان میلتون نویسنده هم آن هنگام که در اندوه ازدستدادن همسر و دختر و بیناییاش کنجی نشسته بود دست برد به نوشتن بهشت گمشده. و باز همین اندوه بود که مونتنی را سه ردیف پلهی مارپیچی کشاند بر فراز بالاخانهی سرخفام برج و بارویی،… ادامهی معرفی
ارسال به همهی ایرانبا پست پیشتاز، تحویل حدود چهارشنبه ۲۷ آبان تا دوشنبه ۲ آذر. کد رهگیری را پیامک میکنیم.
باکیفیتترین نسخه کتابنو و سالم، از خود ناشر، با قیمت پشت جلد همین امروز.
۱۴ روز فرصت مرجوعیآسیبدیده، بدچاپ یا اشتباه رسید؟ از «سفارشهای من» پس بده، پولت برمیگردد.
بزرگترین فروشگاه کتاب ایران۱۲۸٬۶۲۲ عنوان از ۱٬۸۹۲ ناشر
۱۲۸٬۶۲۲ عنوان کتاب از ۱٬۸۹۲ ناشر، قیمت و موجودی هر روز سنجیده میشود.
معرفی کتاب
اندوه آدمی را درهم میشکند؛ میتواند او را فلج کند. اندوه میتواند به آدمی انگیزه هم ببخشد. همین اندوه بود که شاه جهان، امپراتور گورگانی، را واداشت تا به یاد همسر فقیدش عمارت تاجمحل را بنا کند. جان میلتون نویسنده هم آن هنگام که در اندوه ازدستدادن همسر و دختر و بیناییاش کنجی نشسته بود دست برد به نوشتن بهشت گمشده. و باز همین اندوه بود که مونتنی را سه ردیف پلهی مارپیچی کشاند بر فراز بالاخانهی سرخفام برج و بارویی، چیزی به بلندی یک تپه، تا بتواند خود را بسپارد به باد؛ جستارها را هم همانجا مینوشت. زیبایی از دل رنج زاده میشود.
با سونیا راهپلهای مارپیچی را میرویم بالا، همان پلههایی که مونتنی ۴۵۰ سال قبل میرفت بالا. همینجا بود که طعم انزوا را چشیده بود. به نظرم میآید مونتنی هم مثل من درونگرا بوده، از آن مدل درونگراها که اگر جایش باشد برونگرایی معقولی هم نشان میدهند. ما درونگراهای معاشرتی میتوانیم عالم و آدم را فریب بدهیم؛ البته که تاوانش را هم میدهیم. تظاهر به برونگرایی شیرهی وجودمان را میکشد. آدم از پا درمیآید.
این کتاب از ۳ ناشر
هر چاپ قیمت و مشخصات خودش رو داره؛ هر کدوم رو خواستی به سبد بزن.
اندوه آدمی را درهم میشکند؛ میتواند او را فلج کند. اندوه میتواند به آدمی انگیزه هم ببخشد. همین اندوه بود که شاه جهان، امپراتور گورگانی، را واداشت تا به یاد همسر فقیدش عمارت تاجمحل را بنا کند. جان میلتون نویسنده هم آن هنگام که در اندوه ازدستدادن همسر و دختر و بیناییاش کنجی نشسته بود دست برد به نوشتن بهشت گمشده. و باز همین اندوه بود که مونتنی را سه ردیف پلهی مارپیچی کشاند بر فراز بالاخانهی سرخفام برج و بارویی، چیزی به بلندی یک تپه، تا بتواند خود را بسپارد به باد؛ جستارها را هم همانجا مینوشت. زیبایی از دل رنج زاده میشود.
با سونیا راهپلهای مارپیچی را میرویم بالا، همان پلههایی که مونتنی ۴۵۰ سال قبل میرفت بالا. همینجا بود که طعم انزوا را چشیده بود. به نظرم میآید مونتنی هم مثل من درونگرا بوده، از آن مدل درونگراها که اگر جایش باشد برونگرایی معقولی هم نشان میدهند. ما درونگراهای معاشرتی میتوانیم عالم و آدم را فریب بدهیم؛ البته که تاوانش را هم میدهیم. تظاهر به برونگرایی شیرهی وجودمان را میکشد. آدم از پا درمیآید.