تصویرها

«تصویرها» با نام اصلی «برای تصویرش» آخرین کتاب ژروم فراری است که در اوت سال 2018 نوشته شده است. رمانی است شگفت‌انگیز به شکل موسیقی عزا یا سمفونی مردگان در دوازده بخش و برای مرگ زن جوانی است که حرفه‌اش خبرنگاری و عکاسی بوده است. رمان بسیار شاعرانه و پر محتواست و در آن زندگی کوتاه این زن جوان را در تاریخ عکس‌های جنگی تعقیب می‌کند. شرح تصاویری است که واقعیات فراموش‌شده‌ای را بیان می‌کند که تاریخ را می‌سازد. تاریخی که برای زنده نگه داشتنش باید خاطرات در آن زنده بماند، زیرا این تنها راهی است که اجازه نمی‌دهد تاریخ تکرار شود. گزیده ای از کتاب “تصویرها” نوشتۀ “ژروم فراری “ ژروم فراری این بار نیز در انتخاب سوژه، شگفت‌آور عمل کرده است. به گفته‌ی منتقدین ادبی، این رمان که به نحو زیبایی نوشته شده، کتابی است بی‌همتا و بدون رقابت، با قلمی استادانه؛ روان و همسو با چهره‌های انتخابی، گهگاه تند و بدون فیلتر، گاهی آرام با بیان تفاوت‌هایی جزیی به صورت محو و مبهم، مثل کلیشه‌ای واقعی و هنرمندانه، با شرحی موشکافانه. کتابی است برای بلعیدن، علی‌رغم جملات سنگین و طولانی با شرحی که مانند سایر کتاب‌های فراری دنبال کردنش آسان نیست، باید با تأنی و تعمق تعقیبش کرد تا در گذر زمان به گستردگی یکصد سال و در پیچ و خم جملات فلسفی بعضاً سنگین آن دچار سرگشتگی نگردید. زیرا سؤالاتی را مطرح می‌کند که برایمان آشنا نیست و جواب آن را نه زمان حال، شاید آینده بدهد. او در این کتاب از زندگی، خشونت و مرگ می‌گوید. پرسش‌هایش به ویژه درباره‌ی مرگ، تصویرها، اشتغال ذهنی، سیاست و فریبکاری واکنشی است زیبا در برابر ارزش‌ها، دوام و بقای بشریت. کتاب تاریخچه‌ای است که زمانی قطع می‌شود و زمانی اوج می‌گیرد؛ داستانی است مسحور کننده و در عین حال دقیق، شفاف و با روح. او با قلمی سحر آمیز انسان را با عباراتی طولانی و شلیک پی در پی واژه‌ها به دنیایی از ناامیدی سوق می‌دهد؛ دنیایی که هر از گاه دچار انسداد نیز می‌شود. فراری می‌داند که با این قلم و این کار خالق یک اثر هنری است. آنتونیا شخصیت اصلی داستان در دهکده‌ای کوچک، در کرس علیا که جزیره‌ای است در دریای مدیترانه زندگی می‌کند. او در یک تصادف اتومبیل در جوانی می‌میرد. مجلس عزاداری توسط دایی‌اش که کشیش دهکده است، برپا می‌شود و صحنه‌های زندگی او از پیش چشمش رژه می‌رود. گزیده ای از کتاب “تصویرها” نوشتۀ “ژروم فراری “ در هر بخش کتاب که با مراسم مذهبی و سرودهای سنتی و لبریز از احساسات شروع می شود، کشیش دعاهای مراسم تشییع را می‌خواند و به این ترتیب یکی از شخصیت‌های مرکزی رمان می‌شود، زیرا در کانون روابط خانواده‌های دهکده قرار می‌گیرد. ژروم فراری که پدر و مادرش اهل جزیره‌ی کرس هستند و خود نیز پس از پایان تحصیلات فلسفه در پاریس چند سالی را در آنجا گذرانده است، عمیقاً به این جزیره وابسته است. او نگاهی شفاف به مبارزین ناسیونالیست منطقه‌ای کرس و عملیات آنها در سال‌های 1990-1980 و تحولاتی دارد که در این دوره به وجود آمده و منجر به نزاع‌های برادرکشی شده است. او معتقد است FLNC (سازمان ناسیونالیست‌های کرس) با تعصب و یکسونگری خود در ” اسطوره‌ای متعفن ” اسیر شده است. اگرچه بخش‌هایی از این کتاب شرح مراسم تشییع جنازه و خاکسپاری این زن جوان است که در دوره‌ای از زندگی خود بدون اینکه به این سازمان سمپاتی کاملی داشته باشد، با برخی از افراد آن دوست بوده است با این حال رمان، موضوع به مراتب گسترده‌تری را بیان می‌کند، از کرس عبور می‌کند، به شبه‌جزیره‌ی بالکان، جنگ در یوگسلاوی سابق که قسمت‌های تکان‌دهنده‌ی داستان در آنجا می‌گذرد؛ به لیبی و جنگ با ایتالیایی‌ها در اوایل قرن بیستم و به قلب فجایع آن می‌رود؛ به ویتنام، کامبوج، آفریقا و برلین می‌نگرد و از تصاویر واقعی برای تشریح سبعیت بشری کمک می‌گیرد. گزیده ای از کتاب “تصویرها” نوشتۀ “ژروم فراری “ تصاویری که لحظات مشخصی از جهان ما و زمان ما را ثبت می‌کند، تاریخ را از میان صحنه‌های بدون زمان و لحظات در حال گذر بیرون می‌کشد، تصویرهای زنده‌ای از درد و رنج، فقر، توهم پیروزی و پیروزی رهایی را به صورت سند در می‌آورد. نمی‌دانیم شخصیت آنتونیا در این کتاب تا چه حد واقعی است، اما بقیه‌ی بازیگران این رمان، عکاسان معروف و سیاستمداران واقعی هستند. عکاسانی که صحنه‌های دلخراش و جاودانی از تاریخ را بر روی نگاتیوها خود ثبت کرده‌اند. فراری در کتاب خود صحنه‌هایی از بی‌شرمی و وقاحت جنگ‌های برادرکشی را در برابر ابدیت قرار می‌دهد. او ایده‌ها و هیجانات جهان را می‌کاود و با قلم دقیقش بر روی کاغذ می‌آورد و نگاه خود را روی تمام چیزهایی که احاطه‌اش کرده است، می‌دوزد. به طور قطع جنگ و خشونت در میان مطالبی که فراری انتخاب می‌کند جایگاه ویژه‌ای دارد که