سرزمین سایه‌ها

این کتاب به زندگینامه‌ی آندره‌ آغاسی، بازیکن شناخته‌شده‌ی تنیس و پستی‌های و بلندی‌های زندگی او از زبان خودش می‌پردازد. هفت‌ساله‌ام، با خودم حرف می‌زنم به این دلیل که می‌ترسم و به این دلیل که تنها کسی هستم که به من گوش می‌کند.زیر لب زمزمه می‌کنم، دیگر انجامش نده آندره، فقط رهایش کن. راکتت را زمین بگذار و همین حالا از این زمین برو بیرون. برو خانه یک چیز پیدا کن و بخور. با ریتا، تمی و فیلی بازی کن. کنار مادر که درحال بافتن چیزی یا درست کردن پازل است بنشین. جالب نیست؟ این مثل بهشت نیست آندره؟ که رها کنی؟ که دیگر تنیس بازی نکنی؟ اما نمی‌توانم، برای این‌که نه‌تنها پدرم با راکت دور خانه به دنبالم می‌افتد بلکه چیزی در تنم، مانند یک ماهیچه‌ی عمیق نامرئی به من اجازه نمی‌دهد. از تنیس بیزارم، با تمام قلبم از تنیس بیزارم و بااین‌حال به بازی کردن ادامه می‌دهم. تمام طول صبح و بعدازظهر به توپ ضربه می‌زنم برای این‌که انتخاب دیگری ندارم. اهمیتی ندارد چقدر مایلم رهایش کنم، نمی‌کنم. مدام به خودم التماس می‌کنم که تمامش کن ولی باز به بازی کردن ادامه می‌دهم. این شکاف، این تناقض، میان کاری که مایلم انجام دهم و کاری که واقعاً انجامش می‌دهم نقطه‌ی مرکز زندگی من است.