بیقراری

جنگ، دو رو دارد. یک چهره‌ی آن نابودی، تخریب، آزار و اذیت و دردی است که همراه خودش به همه‌جا می‌آورد و چهره‌ی دیگرش، فداکاری‌های زنان و مردان آزاده و وطن‌دوست است. افرادی که با شجاعت از جان، مال و عزیزان خود گذشتند. می‌دانستند در راهی قدم می‌گذارند که به جز درد و غم و اندوه چیزی برایشان ندارد. اما به ارزش فداکاری‌ که در حق دیگران می‌کردند، واقف بودند. آن‌ها به خوبی می‌دانستند همه‌ی آنچه که امروز تجربه می‌کنند، به داشتن و ساختن فردایی بهتر کمک می‌کند. رمضان علی راستگو یکی از همین انسان‌های فداکار و آزاده‌ای است که در زمان جنگ بین ایران و عراق، در دست عراقی‌ها اسیر بود. شهاب احمدپور در کتاب بیقراری، به پای این خاطرات نشست و آن‌ها نوشت. بیقراری، از روزها و اتفاقاتی می‌گوید که خواندنشان هم آنچنان آسان نیست. تا چه رسد به دیدن و تجربه کردنش. بیقراری از تجربه‌ی اسارت می‌گوید و همراه با تمام برگشت‌هایی که به عقب دارد، مجموعه‌ای خواندنی برای شناختن چهره‌ی جنگ است.